Uzasadnienie
W dniu 24 kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek adwokata A.Z. - pełnomocnika z urzędu skarżącego J.Ł. o przyznanie wynagrodzenia za bezpłatnie udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wypłatę odszkodowania.
Postanowieniem z dnia 8 maja 2009 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił przedmiotowy wniosek z uwagi na brak oświadczenia wymaganego w trybie § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
Na powyższe postanowienie adwokat A.Z. wniósł za pośrednictwem tutejszego Sądu środek zaskarżenia w postaci zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Niniejsze zażalenie podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne.
Zgodnie bowiem z treścią art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Do czynności tych natomiast, zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy należy m. inn. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Na takie postanowienie wydane przez referendarza sądowego pełnomocnikowi działającemu z urzędu przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu wniesionego do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 259 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W niniejszej sprawie bezdyskusyjny pozostaje fakt, iż postanowienie z dnia 8 maja 2009 r. oddalające wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wydane zostało przez referendarza sądowego w trybie art. 258 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy, a zatem przysługiwał od niego sprzeciw do tutejszego Sądu.
Skoro adwokat A.Z. wniósł zażalenie do NSA w Warszawie, to - jako niewłaściwy środek zaskarżenia - podlega ono odrzuceniu w oparciu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), zgodnie z którymi wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę kasacyjną (odpowiednio zażalenie) wniesioną po upływie terminu, z innych przyczyn niedopuszczalną oraz taką, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W związku z tym, orzeczono jak w sentencji.