Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 marca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. "po rozpatrzeniu (...) prośby P.P. A. i K. B." o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w B. z dnia [...] grudnia 2002 r., odmówiło A. i K. B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
A. i K. B. zaskarżyli powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
W przedmiotowej sprawie stwierdzono naruszenie przepisów postępowania, które stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności części postanowienia, jak również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, przy braku złożenia takiego wniosku przez A. B. (wniosek o przywrócenie terminu został podpisany jedynie przez K. B. k.68 akt adm.) ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Wobec powyższego orzeczono, w części dotyczącej rozstrzygnięcia odnoszącego się A. B., jak w punkcie 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz.1271 z późn. zmianami).
Brak wyjaśnienia, kto jest stroną postępowania administracyjnego T. B., K. B., czy T., K. (dwojga imion) B. - narusza natomiast zasadę wyrażoną w przepisie art. 7 i 77 kpa. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. na organach administracji publicznej ciąży obowiązek ustalenia stron postępowania przy pomocy wszelkich dostępnych środków.
Z akt administracyjnych natomiast wynika, iż zawiadomienia k. 21, 31 i 44, postanowienia k. 27 i 30 oraz decyzja k.49 skierowane zostały do T. B., podczas gdy pisma do organów, odwołanie i skargę złożył K. B..
Podnieść też należy, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie znają zbiorczego sposobu doręczenia pism dla kilku stron postępowania.
Wobec powyższego, w części dotyczącej postanowienia odnoszącego się do K. B. orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz.1271 z późn. zmianami).
O kosztach Sąd orzekł, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1ww. ustawy, w pkt.2 sentencji wyroku.