Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 29 maja 2017 r., znak: [...], uchyliło decyzję Burmistrza C. z 27 kwietnia 2017 r. i orzekło o stwierdzeniu nieodpłatnego nabycia z dniem 19 stycznia 2014 r. przez [...] stowarzyszenie [...] w W. [...] w K. prawa użytkowania określonych w decyzji nieruchomości.
W piśmie z 7 lipca 2017 r. Gmina C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi, z uwagi na brak po stronie gminy legitymacji do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym kontekście sąd musi także rozważyć, czy podmiot wnoszący skargę w ogóle może być zaliczony do kręgu podmiotów do tego uprawnionych. Zgodnie bowiem z treścią art. 50 § 1 ww. ustawy przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, która ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi) decyduje przepis prawa materialnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa organ administracji, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy oraz jego rzeczywisty związek z interesem prawnym organu administracji (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00 oraz z 3 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 563/02). Powyższe wynika z faktu, iż skarżący wydając decyzję w pierwszej instancji nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji.
Z kolei w uchwale składu siedmiu sędziów z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, Naczelny Sąd Administracyjny podał: "rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (postanowienia), niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez te jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego.
W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego."
Gmina C. nie ma zatem legitymacji do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego wydanego w sprawie, w której organ wykonawczy gminy wydał wcześniej decyzję.
Nadmienić należy, że co do zasady brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialno-prawną, powodującą oddalenie skargi. Jednakże w sytuacji, gdy wiadomym jest od razu, że podmiot wnoszący skargę nie ma uprawnienia do jej wniesienia i nie zachodzi potrzeba badania jego interesu prawnego, skarga taka podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z 11 kwietnia 2005 r. OPS 1/04, stwierdzając, iż wniesienie skargi przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej (na przykład organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji) podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.