Uzasadnienie
Uchwałą Nr 141/XXI/2008 z dnia 21 lutego 2008 r. Rada Miejska w Myślenicach przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście Myślenice dla realizacji inwestycji związanej z gospodarką odpadami.
Pismem z dnia 8 stycznia 2009 r. S.L. wezwał Radę Miejską w Myślenicach do usunięcia naruszenia prawa powołaną wyżej uchwałą.
Pismem z dnia 25 lutego 2009 r. Rada Miejska w Myślenicach udzieliła S.L. odpowiedzi na jego wezwanie odmawiając uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego.
S.L., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego R.K., pismem z dnia 9 marca 2009 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwalę Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 21 lutego 2008 r. Nr 141/XXI/2008 wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie: art. 14 ust. 3 i 4, art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 2 pkt 4, 5, 8 i 11, art. 20 ust. 1 oraz art. 17 pkt 6 w związku z art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Myślenic wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 492/09 skargę oddalił wskazując, że skarżący nie wykazał, aby zaskarżona uchwała naruszyła jego interes prawny. Od tego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1391/09 uchylił zaskarżony wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że skoro nieruchomości skarżącego są położone w obszarze planu miejscowego i ustalenia tego planu dokonują zmian w przeznaczeniu tych nieruchomości, to już to wystarcza do wykazania, że zaistniała przesłanka naruszenia interesu prawnego skarżącego, a tym samym istnieje potrzeba merytorycznego rozpoznania sprawy i skontrolowania zaskarżonej uchwały.
Na rozprawie pełnomocnik Rady Miejskiej w Myślenicach przedłożył do akt sprawy odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn.. akt II SA/Kr 560/09, od którego skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09 oddalił. Wyrokiem tym Sąd I instancji oddalił skargę Stowarzyszenia Zwykłego [...] " z siedzibą w B. na całą uchwałę Rady Miejskiej w Myślenicach Nr 141/XXI/2008 z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście Myślenice dla realizacji inwestycji związanej z gospodarką odpadami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.".
Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że określony w skardze przedmiot zaskarżenia obejmuje całą uchwałę Rady Miejskiej w Myślenicach Nr 141/XXI/2008 z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście Myślenice dla realizacji inwestycji związanej z gospodarką odpadami. Strona skarżąca zaskarżyła powyższą uchwałę w całości i domagała się stwierdzenia jej nieważności również w całości.
Między wydaniem w tej sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a rozpoznaniem samej sprawy zaistniała istotna okoliczność. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 560/09, którym oddalono skargę Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" z siedzibą w B. skarżącego całą uchwałę Rady Miejskiej w Myślenicach Nr 141/XXI/2008 z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście Myślenice dla realizacji inwestycji związanej z gospodarką odpadami.
Tym samym w pierwszej kolejności Sąd rozpoznając po raz drugi sprawę sądowoadministracyjną wywołaną tą skargą, zajął się oceną dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi.
Jak powiem podniósł tą okoliczność w czasie rozprawy pełnomocnik Rady Miejskiej w Myślenicach, na uchwałę Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 21 lutego 2008 r. Nr 141/XXI/2008 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście Myślenice dla realizacji inwestycji związanej z gospodarką odpadami już jedna skarga była wnoszona i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 560/09 skargę tą oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał zaś w mocy wyrok tego Sądu.
Z treści ww. skargi Stowarzyszenia wynikało, że kwestionowano prawidłowość całej uchwały Nr 141/XXI/2008.
Stosownie do art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) nie stosuje się trybu wnoszenia skarg określonego o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jeżeli sąd administracyjny już w sprawie orzekał i skargę oddalił. Nie ulega wątpliwości, że taka konstrukcja odpowiada zasadzie prawomocności orzeczeń - rei iudicatae i stanowi ograniczenie przed dopuszczalnością ponownego badania sprawy w przypadku, gdy już wcześniej sąd administracyjny skargę oddalił.
Sama treść powołanego art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym może być rozumiana w dwojaki sposób: podmiotowo - jako zakaz wnoszenia skargi wielokrotnie przez tę samą osobę na tej samej podstawie prawnej i w oparciu o te same okoliczności faktyczne; lub przedmiotowo - jako zakaz wnoszenia skargi na konkretną uchwałę w sytuacji, w której uchwała ta już była przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny i sąd ten skargę oddalił.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 4.11.2003 r., sygn. akt SK 30/02 (opub. w OTK-A 2003/8/84) wprost stwierdził, że nie jest dopuszczalnym podmiotowe rozumienie pojęcia sprawy, o której mowa w art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym dodając, że właściwym jest "przedmiotowa" interpretacja tego pojęcia. To rozumienie "przedmiotowe" pojęcia sprawy, o której mowa w art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wynika stąd, że sąd administracyjny nie będąc związany granicami skargi, weryfikuje zaskarżoną uchwałę w sposób obiektywny, ponieważ badając zgodność z prawem czyni to kompleksowo, a nie tylko w zakresie skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W przypadku oddalenia skargi automatycznie orzeka o jej zgodności z prawem i tym samym nie jest już dopuszczalne ponowne weryfikowanie tej samej sprawy i ponowne weryfikowanie już raz wydanego wyroku z pominięciem trybu skargowego (czy to wniesienia skargi kasacyjnej czy też wznowienia postępowania).
Takie też stanowisko zajęto w orzecznictwie (np. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 409/08, opub. w LEX nr 459407; postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 776/97, opub. w CBOSA, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 579/08, opub. w CBOSA).
Powołany art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wprost stanowi, że w każdym przypadku, gdy już raz sąd orzekał w sprawie ze skargi na daną uchwałę i skargę tą oddalił – i to niezależnie od podstaw jej oddalenia – nie stosuje się zasad opisanych w art. 101 ust. 1 tejże ustawy zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Konsekwencją tak przyjętego stanowiska jest konieczność uznania, że w tej sprawie rozpoznawanie merytoryczne skargi wniesionej przez skarżącego jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe, sąd je umarza. Taka sytuacja występuje właśnie w tej sprawie. Wprawdzie w dacie wniesienia skargi była ona dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu, ale w dacie jej rozpoznania (15 marca 2010 r.) wobec prawomocności innego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalającego skargę na tą samą uchwałę – rozpoznanie skargi stało się niedopuszczalne i tym samym postępowanie należy umorzyć.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.