Uzasadnienie
J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 15 maja 2013 r., znak: [...], którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z 4 kwietnia 2013 r., którym po rozpatrzeniu wniosku J. S. z 13 czerwca 2012 r. odmówiono umorzenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 24 173,25 zł nałożonej postanowieniem tego organu z 1 września 2005 r. na Skarżącego.
Na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. J. S. oświadczył do protokołu, że cofa skargę na ww. postanowienie, gdyż zorientował się, że skarga jest bezprzedmiotowa, wskazując, że grzywna została nałożona przez organ na właściwego zobowiązanego tj. właścicielkę budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważnością. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występuje, ponieważ nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi.
Należy przy tym mieć na uwadze, że konstrukcja normy z art. 156 kpa przesądza o tym jakie pozytywne przesłanki uzasadniają stwierdzenie nieważności decyzji. Stosownie do treści art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana został z naruszeniem przepisów o właściwości (1), bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (2), dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną (3), została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (4), była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (5), w razie wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (6), zawiera wadę powodująca jej nieważność z mocy prawa (7).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie takie przesłanki nie zachodzą, co wynika z przeprowadzonej przez Sąd analizy akt administracyjnych przedmiotowej sprawy.
Nie zachodzi również okoliczność wskazująca, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa.
A zatem skarga została skutecznie cofnięta i postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.