Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 maja 1997 r. w sprawie II SA/Kr 807/96 Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. znak [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...] marca 1996 r. o odmowie przyznania zasiłku okresowego.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 20 marca 2001 r. M.K. zarzuciła Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. "niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie zapadłego w sprawie II SA/Kr 807/86".
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. wniósł o oddalenie skargi informując, że w związku z wyrokiem Sądu decyzją z dnia [...] września 1997 r. M.K. został przyznany zasiłek okresowy od sierpnia do grudnia 1997 r. w wysokości po 200 zł. miesięcznie.
W dołączonych do odpowiedzi na skargę aktach sprawy znajdują się:
- - pismo skarżącej złożone w Ośrodku Pomocy Społecznej w Ł. w dniu 22 sierpnia 1997 r., nawiązujące do treści wyroku Sądu i zawierające pytanie "kiedy nastąpi wyrównanie od października 1993 r.",
- - wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 28 sierpnia 1997 r., w którym odnotowano m.in. wniosek M.K. "o udzielenie pomocy finansowej",
- - decyzja Kierownika Ośrodka z dnia [...] września 1997 r. przyznająca M.K. zasiłek okresowy po 200 zł. miesięcznie od sierpnia do grudnia 1997 r.,
- - decyzja organu II instancji z dnia [...] października 1997 r. utrzymująca decyzję z dnia [...] września 1997 r. w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Przepis art. 34 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stanowił dopełnienie przepisów art. 16-18 określających kognicję Sądu. Stanowił materialnoprawną podstawę skargi zmierzającej do wyegzekwowania od organu obowiązku wykonania wyroku sądu poprzez wymierzenie organowi grzywny. Nie przewidywał natomiast możliwości wniesienia takiej skargi w przypadku niedziałania organu po uchyleniu przez Sąd jego decyzji. W takiej bowiem sytuacji zadaniem organu było ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego z uwzględnieniem ewentualnych wytycznych Sądu, a nie wykonanie obowiązku określonego w wyroku. Skarga na "niewykonanie" wyroku kasacyjnego sądu administracyjnego w takiej sytuacji nie była skargą, o jakiej mowa w art. 34 w/w ustawy. Kognicji sądu dla takiej skargi nie przewidywał też żaden inny przepis ustawy. Stąd też uznać należy, że pod rządami ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skarga taka była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 27 § 2. Stanu tego nie zmieniło wejście w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /w skrócie ppsa/.
Przepisem art. 154 § 1 tej ustawy, oprócz skargi na niewykonanie wyroku Sądu uwzględniającego skargę na bezczynność organu objęto także skargę na bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Również jednak dla dopuszczalności tego rodzaju skargi przewidziano konieczność uprzedniego wezwania organu do załatwienia sprawy. Jest oczywiste, że skarga M.K., wniesiona 20 marca 2001 r., takim wezwaniem poprzedzona być nie mogła. Za taką czynność nie może być uznane żądanie skarżącej skierowane do organu w dniu 22 sierpnia 1997 r., a więc w czasie, kiedy miało ono zupełnie inny cel i inne znaczenie.
Przyjąć należy, że na podstawie art. 154 § 1 ppsa dopuszczalna jest skarga na bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności zapadłym przed wejściem w życie ustawy / tj. przed 1 stycznia 2004 r./ pod warunkiem jednak, że po tej dacie organ zostanie wezwany do załatwienia sprawy i do wezwania tego się nie dostosuje. Powyższe zaś prowadzi do wniosku, że tego rodzaju skarga wniesiona przed 1 stycznia 2004 r. w ogóle za dopuszczalną uznana być nie może.
Na koniec podkreślić trzeba, że skarżąca rodzaj i podstawę żądania określiła jednoznacznie po stosownym wezwaniu o uzupełnienie braków skargi. Stąd też nie było możliwe uznanie, iż skarga ta, choć inaczej nazwana, jest skargą na bezczynność organu opartą na przepisie art. 17 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /obecnie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa/. Dla dopuszczalności takiej zresztą skargi konieczne było i jest wyczerpanie trybu zażaleniowego przewidzianego przepisem art. 37 kpa.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa należało orzec jak w postanowieniu.