Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. znak: [...] Starosta, po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...].07.2009r. - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty nr [...] z dnia [...].04.2008 r. znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowego (sprzedaż wielobranżowa), na części działek nr ewid. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, położonych w miejscowości N. przy ul. [...], z infrastrukturą towarzyszącą (drogi manewrowe o pow. 1.750 m2 - cz. dz. nr ewid. 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19; plac parkingowy o pow. 2.930 m2 - 98 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i 5 dla pojazdów osób niepełnosprawnych - cz. dz. nr ewid. 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32; przebudowa kanalizacji deszczowej kolidującej z projektowaną inwestycją oraz budowa nowej kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe z w/w projektowanych: placu parkingowego i dróg dojazdowych, do istniejącej kanalizacji poprzez separator koalescencyjny z osadnikiem - dz. nr ewid. jw.; ogrodzenie terenu inwestycji od strony PKP - strona północna; komunikacja wewnętrzna: wjazd - drogą jednokierunkową od strony wschodniej po cz. dz. ewid. 33, 34, 35, 36 wyjazd - drogą wewnętrzną jednokierunkową od strony zachodniej po cz. dz. nr ewid. 1, 20, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19), wydanej na rzecz Firmy Handlowo-Usługowej "[...]" spółka jawna.
W uzasadnieniu organ podał, że A.O. w dniu 3.06.2009r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, zarzucając, iż została pominięta bez własnej winy w prowadzonym postępowaniu, bo przedmiotowa inwestycja bezpośrednio graniczy z jej działką nr ewid. 37 i w związku z taką lokalizacją (wzdłuż działki zaprojektowano drogę wewnętrzną, która "będzie negatywnie oddziaływać dla zdrowia i ludzi"), nieruchomość ta straci na wartości. Ponadto A.O. swój interes prawny uzasadniała ubieganiem się o zwrot wywłaszczonych nieruchomości (z treści jej pisma wynikało, że w stosunku do części działek nr ewid. 1 i 2 objętych pozwoleniem na budowę, toczy się postępowanie o zwrot wywłaszczonych nieruchomości).
Odnosząc się do tych zarzutów organ wskazał, że działka nr ewid. 37 stanowiąca własność odwołującej się, nie jest objęta obszarem oddziaływania przedmiotowego obiektu, dlatego też skarżąca A.O., nie jest stroną tego postępowania zgodnie z art. 28 k.p.a.. A.O. nie wskazała także przepisu prawa materialnego, z którego miałaby wywieść swój interes prawny. Organ podał, że przez obszar oddziaływania obiektu rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza przepisów prawa materialnego, w wyniku której mogłoby nastąpić ograniczenie w swobodnym korzystaniu z w/w nieruchomości - działki nr ewid. 37, sąsiadującej z projektowaną budową. Inne wniesione przez skarżącą uwagi lub zastrzeżenia nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Poruszona przez skarżącą sprawa zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (części działek nr ewid. 1 i 2) jest bezprzedmiotowa - postępowanie w tej sprawie zostało zakończone. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A.O., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw wydanej decyzji, a także złamanie naczelnej zasady k.p.a. o udziale strony w postępowaniu administracyjnym, podważenie zaufania do organów państwa oraz złamanie zasady prawdy obiektywnej. Organ pominął także fakt, że nieruchomość stanowiąca własność jej matki została wywłaszczona na cele publiczne a nie na cele prywatnej firmy.
Decyzją z dnia [...] maja 2010r., znak: [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. Nr 156 póz. 1118 z 2006r.) i art. 138 § 1 pkt 1, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając powyższe organ podał, że analiza akt nie wykazała uchybień w postępowaniu przeprowadzonym przez Starostę N. W szczególności Starosta N., zgodnie z przywołaną przez odwołującą się zasadą prawdy obiektywnej, dokonał szczegółowej analizy w celu ustalenia, czy skarżąca posiada przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu i czy w związku z tym należy zapewnić jej czynny udział w każdym stadium postępowania. Wbrew podnoszonym przez odwołującą zarzutom, organ l instancji przed wydaniem decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, szczegółowo wyjaśnił, w jaki sposób ustalony został obszar oddziaływania, na podstawie którego określono katalog stron postępowania oraz wykazał dlaczego ustalono, iż działka A.O. nie znalazła się (zarówno w postępowaniu pierwotnym jak i w postępowaniu wznowieniowym) w tym obszarze, a zatem dlaczego nie było podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ l instancji wskazał m.in., że działki inwestora i sąsiednie nieruchomości, w tym również działka skarżącej położone są na terenie gdzie nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...), działka skarżącej nr ewid. 37, według wypisu z rejestru gruntów (...) została zakwalifikowana jako użytek "łąki trwałe; nie została dla niej wydana decyzja o warunkach zabudowy - dlatego też nie stanowi ona jeszcze działki budowlanej i nie podlega przepisom, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (odległości określone w tych przepisach - jako minimalne, mają odniesienie w stosunku do działek budowlanych).
Inwestycja w zaprojektowanej odległości liczonej od ściany szczytowej do granicy działki wnioskującej, nie spowoduje ograniczeń w ewentualnej przyszłej budowie, zgodnego z przepisami prawa, budynku na działce skarżącej. Natomiast odnośnie zarzutu wzmożonego ruchu samochodów na parkingu, organ odwoławczy wyjaśnił, iż nieruchomość skarżącej nie sąsiaduje z częścią parkingową inwestycji, a odległości pomiędzy parkingiem a tą nieruchomością w sposób znaczny przekraczają dopuszczone prawem odległości.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła A.O. powtarzając zarzuty zgłaszane w odwołaniu, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a.
Skarga jest nieuzasadniona ale z innych przyczyn niż w niej wskazane.
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 201Or., znak: [...] Wojewody, jak też decyzji organu l instancji - z dnia [...] lutego 201Or. znak: [...] Starosty N. uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody narusza przepis postępowania - art. 107§3k.p.a. w zakresie podstawy prawnej i faktycznej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty nr [...] z dnia [...].04.2008 r. znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowego (sprzedaż wielobranżowa), na części działek nr ewid. 1, 2, 3, 4, 5, 28, 7 8, 9, położonych w miejscowości N. przy ul. [...], z infrastrukturą towarzyszącą (drogi manewrowe o pow. 1.750 m2 - cz. dz. nr ewid. 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19; plac parkingowy o pow. 2.930 m2 - 98 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i 5 dla pojazdów osób niepełnosprawnych - cz. dz. nr ewid. 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32; przebudowa kanalizacji deszczowej kolidującej z projektowaną inwestycją oraz budowa nowej kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe z w/w projektowanych: placu parkingowego i dróg dojazdowych, do istniejącej kanalizacji poprzez separator koalescencyjny z osadnikiem - dz. nr ewid. jw.; ogrodzenie terenu inwestycji od strony PKP - strona północna; komunikacja wewnętrzna: wjazd - drogą jednokierunkową od strony wschodniej po cz. dz. ewid. 33, 34, 35, 36, wyjazd - drogą wewnętrzną jednokierunkową od strony zachodniej po cz. dz. nr ewid. 1, 2, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19), wydanej na rzecz Firmy Handlowo-Usługowej "[...]" spółka jawna - ponieważ ustalił, że skarżącej nie przysługiwałby przymiot strony w tym postępowaniu.
Wskazał, że działka skarżącej nr 37 nie leży w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, ponadto skarżąca nie wskazała przepisu prawa materialnego z którego mogłaby wywieść swój interes prawny oraz że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie.
Decyzja organu odwoławczego narusza wymogi prawidłowo sporządzonej decyzji. Przepis art. 107§1 k.p.a. określa strukturę decyzji administracyjnej a § 3 wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji. Zgodnie z art.107§3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżona decyzja takich wymogów nie spełnia ponieważ jest ogólnikowa. Organ odwoławczy rozpatrując i rozstrzygając ponownie sprawę mógł uściśnić stan faktyczny sprawy. Organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Nie wyjaśnił czy projektowany przedmiotowy budynek wraz z infrastrukturą techniczną mógłby oddziaływać na sposób zagospodarowania działki sąsiedniej stanowiącej własność skarżącej nr 37. Samo stwierdzenie że "inwestycja w zaprojektowanej odległości liczonej od ściany szczytowej do granicy działki wnioskującej, nie spowoduje ograniczeń w ewentualnej przyszłej zabudowie, zgodnie z przepisami prawa, budynku na działce sąsiedniej"- jest niewystarczające Są to twierdzenia lakoniczne i ogólnikowe nie poparte zgodnością takich ustaleń z konkretnymi przepisami prawa.
Niewątpliwie działka skarżącej może być w przyszłości zagospodarowana, dlatego organ powinien był dokładnie ustalić i wyjaśnić czy nie tylko projektowany przez inwestora budynek handlowo-usługowy, ale też infrastruktura, mogłyby oddziaływać na sposób zagospodarowania działki skarżącej. Organ nie wyjaśnił czy nie doszło do naruszenia przepisów odległościowych od nośnie, całej infrastruktury technicznej. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że: "odległości pomiędzy parkingiem a tą nieruchomością (skarżącej) w sposób znaczny przekraczają dopuszczone prawem odległości" są niewystarczające.
Organ nie ocenił odległości usytuowania np. dróg manewrowych, placu parkingowego, kanalizacji, komunikacji wewnętrznej (wyjazd, wjazd), usytuowania śmietników itp. Organ nie wskazał konkretnych przepisów prawa które uzasadniałyby stanowisko organu. Decyzja administracyjna powinna być wyczerpująca a ustalony stan faktyczny sprawy powinien mieć odniesienie w zastosowanych przepisach prawa wraz z ich wyjaśnieniem, o czym mowa w przepisie art. 107§1 i § 3 k.p.a. Tych elementów nie miała zaskarżona decyzja Wojewody, a zatem organ ten naruszył przepis postępowania art. 107§3 k.p.a. w zakresie ustalenia podstawy faktycznej i prawnej, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe uchybienia postępowania administracyjnego doprowadziły też do naruszenia przepisu art. 7 k.p.a. statuującego jedną z naczelnych zasad postępowania tj. zasadę ustalenia prawdy obiektywnej. W ocenie Sądu tak przeprowadzenie postępowania wyjaśniające przez organ odwoławczy nie doprowadziło do rzeczywistego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z zasadą ustalenia prawdy obiektywnej.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy - Wojewoda ponownie rozpatrują sprawę powinien wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności sprawy.
Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze to na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe ustosunkowanie się do nic przez Sąd, ponieważ postępowanie administracyjne wymaga uzupełnienia. Kontrola Sadu następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 10.02.1981 r., SA 910/80,ONSA 1981 nr 1, poz.7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T.Wosia LexisNexis W-wa 2005r., str. 145, t. 14).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. l sentencji wyroku na podstawie art.145§1 pkt.1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.