Uzasadnienie
Rada Miejska w K. podjęła w dniu 29 listopada 2000 r. uchwałę Nr [....] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany nr [....] w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenu K. w K. Zmiana ta ma objąć część działki nr [....],położonej przy ul. [....] i ma dotyczyć jej przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną (szeregową) z usługami.
W dniu [....] stycznia 2001 r. A. P. zgłosił wniosek do powstającego planu. Napisał on, że żąda wprowadzenia linii zabudowy oraz linii ogrodzenia zgodnie z obowiązującym planem budowlanym tak, aby został zachowany odstęp od granicy między działkami [....] i [....], wprowadzenia na działce nr [....] zabudowy wolnostojącej oraz wprowadzenia linii ograniczającej zabudowę, oddalonej o 7 m od jego budynku w części południowej, równoległej do ul. [....]. [....] oświadczył, że zgadza się na zabudowę działki nr [....], ale tak, aby nie ograniczało to użytkowania jego budynku lub nie odbywało się jego kosztem.
Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od [....]. października 2002 r. do [....]. listopada 2002 r.
W dniu [....] listopada 2002 r. A.P. wniósł w stosunku do powyższego projektu zarzut. Napisał w nim, że nie zgadza się na zabudowę szeregową w swoim sąsiedztwie ani na demontaż jego ogrodzenia między działkami nr [....] i [....] i nie będzie dostosowywać swojego budynku do wymogów planu. A. P. zarzucił, że nie uwzględniono w projekcie planu jego wcześniejszego wniosku o odsunięcie projektowanego budynku od ściany szczytowej jego budynku.
Rada Miejska w K. uchwałą z dnia 20 marca 2003 r. Nr YII/79/2003 odrzuciła powyższy zarzut. W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że zarówno działka nr [....], jak i działka nr [....] są położone w obowiązującym planie.na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Zgodnie z rysunkiem aktualnego planu nie przewiduje się zabudowy na działce nr [....]. Projekt natomiast przewiduje wprowadzenie tu segmentu mieszkalno-usługowego, uzupełniającego istniejący już zespół budynków w układzie szeregowym, zlokalizowanego w granicy z działką i budynkiem A. P. Przyjęcie tej formy jest naturalne, wynikające z istniejącego tu od lat układu zabudowy. Zaprojektowanie tu budynku wolnostojącego byłoby kłopotliwe ze względu na trójkątny kształt działki i jej powierzchnię. Lokalizacja w granicy nie spowoduje ograniczeń dostępu światła słonecznego, ani konieczności jakichkolwiek przeróbek budowlanych poza demontażem fragmentu ogrodzenia. W uzasadnieniu prawnym powołano przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przepisy prawa budowlanego, ustawy o samorządzie gminnym i kodeksu cywilnego, tłumacząc ich zastosowanie w sprawie.
W dniu [....] kwietnia 2003 r. A. P. wniósł na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący powołuje się na decyzje administracyjne Wojewody [....], z których jego zdaniem wynika, ze nie jest dopuszczalna jakakolwiek zabudowa działki nr [....], a tymczasem planuje się jej zabudowę o intensywności dwukrotnie większej od jego własnego budynku. Skarżący podniósł, że zbyt długo trwało rozpatrywanie jego zarzutu, a na niektóre listy w ogóle nie otrzymał odpowiedzi. Znaczna część skargi dotyczy różnych decyzji administracyjnych i innych działań dotyczących budynku skarżącego i jego ogrodzenia. Podobną treść mają pisma procesowe skarżącego z dnia [....] maja 2003 r., [....] października 2004 r. i [....] października 2004 r.
W odpowiedzi na skargę Miasto K. wniosło ojej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały.
Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne.
W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut.
Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie.
Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.
W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa.
W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącego zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. Określono parametry sąsiadujących ze sobą działek i wskazano, że ze względu na kształt o powierzchnię działki nr [....] wybrano rozwiązanie optymalne.
Argumentacja zawarta w skardze nie jest trafna i nie dotyczy w istocie treści zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestie związane z ewentualną uciążliwością sąsiedniego budynku nie stanowią materii planistycznej, ale wiążą się z późniejszymi etapami ewentualnego procesu inwestycyjnego. Także wątek samego ogrodzenia posesji skarżącego nie wiąże się bezpośrednio z treścią zaskarżonej uchwały. Nie jest wreszcie trafny zarzut zbyt długiego rozpatrywania zarzutu. Wszystkie zarzuty wniesione w stosunku do omawianego projektu planu, były rozpatrywane jednocześnie.
Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również prawidłowe. Powołano tu stosowane przepisy prawne i wytłumaczono ich zastosowanie w sprawie.
W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.