Uzasadnienie
Decyzją nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] stycznia 2003 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 48, 80 ust. 2 pkt. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 kpa nakazano R. N. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budynku gospodarczego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. K. w K. Obiekt ten został wykonany pomimo sprzeciwu decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...] przez Wydział Architektury, Geodezji i Budownictwa [...] Referat Małej Architektury.
W uzasadnieniu stwierdzono, że podczas kontroli działki nr [...] obr. [...] w dniu [...] października 2002 r. stwierdzono istnienie budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym z pokryciem blachą trapezową o wymiarach 5,20 x 5,05 m. Inwestorka R. N. dokonała zgłoszenia tego obiektu do odpowiedniego organu administracyjnego, na co otrzymała decyzję nr [...] sprzeciwu z dnia [...].VIII.2002 r. Ponieważ wykonała obiekt mimo sprzeciwu, skutkuje to rozbiórką zgodnie z art. 48 prawa budowlanego.
Od tej decyzji R. N. złożyła odwołanie podnosząc, że budynek starała się postawić zgodnie z prawem. Wniosek dotyczący zamiaru budowy złożyła [...].VII.2002 r. w Wydziale Małej Architektury [...], postanowieniem z dnia [...].VIII.2002 r. nałożono na nią obowiązek dostarczenia dokumentów potwierdzających prawo do prowadzenia gospodarstwa rolnego - takiego dokumentu nie posiada.
Ostatecznie otrzymała sprzeciw organu. W międzyczasie nieświadoma konsekwencji budynek postawiła, gdyż nie miała co zrobić z materiałem po rozbiórce kiosku handlowego przy ul. [...]. Chcąc wykorzystać ten materiał postawiła prowizoryczny budynek gospodarczy, bez fundamentów na bardzo niskiej wylewce betonowej, nie powiązany trwale z gruntem o wymiarach 5x5 m. Obecnie złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i będzie się starała o zezwolenie na budowę. Obiekt przeznaczyła na narzędzia i sprzęt ogrodniczy. Znajduje się on 10 m od granicy z sąsiadem i jej zdaniem nikomu nie szkodzi.
Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 kwietnia 2004 r., znak [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 i 83 ust. 2 prawa budowlanego z 7. VII.1994 r. (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126) utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ stwierdził, że R. N. mimo braku pozwolenia na budowę zrealizowała przedmiotowy budynek gospodarczy, co skutkuje jego rozbiórką w trybie art. 48 prawa budowlanego. W skardze do NSA R. N. utrzymuje, że obiekt starała się postawić zgodnie z prawem składając [...].VIl.2002 r. wniosek dotyczący zamiaru jego budowy. Nie posiada dokumentów uprawniających do prowadzenia gospodarstwa rolnego, więc ich nie dostarczyła. Decyzja o sprzeciwie dotarła do niej w trzy dni po ustawowym terminie. Nieświadoma konsekwencji budynek postawiła pragnąc zużyć materiał z rozebranego kiosku handlowego prowadzonego wcześniej przy ul. [...]. Budynek jest prowizoryczny 5x5 m, bez fundamentów i postawiony na 10 cm wylewce betonowej. Obecnie chcąc naprawić swój błąd podjęła stosowne kroki w UM., jednakże uzyskała odpowiedź odmowną z powodu braku na terenie, gdzie znajduje się jej działka miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem skarżącej obiekt nie jest uciążliwy dla środowiska i położony 10 m od granicy z sąsiadem. Podnosi, że jest osobą bezrobotną, utrzymuje 8 - letnie dziecko, działka wraz z budynkiem gospodarczym stanowiły dla niej pomoc finansową. W postawienie budynku zainwestowała wszystkie oszczędności, dlatego prosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosi o jej oddalenie podtrzymując argumenty, o których mowa w uzasadnieniu ostatecznej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.VIII.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Skargi wniesione do NSA przed 1.1.2004 r. podlegają obecnie rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Sądowa kontrola wykazała zarówno naruszenie prawa procesowego jak i materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2003, Nr 207, poz. 2016 t. j.) do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu. W wyroku WSA w Warszawie z 15.IV.2005 r., sygn. II SA/Wa 555/04/ lex nr 169408/ Sąd dokonując wykładni tego przepisu orzekł, iż termin określony w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego jest " terminem do załatwienia sprawy, a nie do wydania decyzji. Musi więc on obejmować także doręczenie decyzji stronie postępowania administracyjnego".
Sąd orzekając w niniejszym składzie podziela to stanowisko. Jak wynika z twierdzeń skarżącej zgłoszenia zamiaru wykonania obiektu budowlanego dokonała [...].VII 2002 r. Fakt ten potwierdza decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. VIII. 2002 r. zawierająca sprzeciw wobec zamiaru budowy tego obiektu (k. 9 akt administracyjnych). W aktach sprawy brak dowodu doręczenia tej decyzji, a skarżąca podniosła w skardze, iż decyzję otrzymała po upływie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego. Mogło tak być w istocie, gdyż jest mało prawdopodobne, aby dostała decyzję w tym samym dniu, w którym została ona wydana. W tej sytuacji należało uchylić zaskarżoną decyzję, gdyż brak również wbrew treści art. 7 i 77 oraz art. 107 kpa ustaleń organu, iż skarżąca rozpoczęła budowę przed upływem wspomnianych 30 dni od momentu zgłoszenia. Protokół kontroli robót budowlanych nosi bowiem datę [...].X.2002 r. (k.4-8 akt administracyjnych).
Również z decyzji o rozbiórce z [...].01.2003 r. nie wynika, iż skarżąca podjęła roboty budowlane przed upływem 30 dni od dnia zgłoszenia, ale decyzja ta nawiązuje do wydanego sprzeciwu. Zatem organ II instancji nie mógł w swojej decyzji, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania stwierdzić kategorycznie, że skarżąca wspomniany obiekt zrealizowała w sierpniu 2002 r. skoro nie ma w uzasadnieniu decyzji organu l instancji żadnych tego rodzaju ustaleń dowodowych.
W tej sytuacji brak było podstaw do przyjęcia, iż skarżąca działała w warunkach samowoli budowlanej, co skutkuje uchyleniem decyzji wydanych przy zastosowaniu art. 48 prawa budowlanego, a zatem z naruszeniem prawa materialnego.
Z powyższych względów decyzje należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 " a" i " c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11.V. 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 75 poz. 364 ze zm.) oraz art. 97 § 2 cytowanej wyżej ustawy z 30.VIII.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30.VIII.2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).