Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2005 r., znak: [...], na podstawie art. 50 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. Burmistrz Miasta [...] odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Na skutek odwołania B. S. - Przedsiębiorstwo "[...]" sp. z o.o., [...] ul. [...], działającego w imieniu [...] Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o., [...],[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] 2006 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i podstawie art. art. 50 ust. l, 51 ust. l pkt 2, 53 i 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalając lokalizację inwestycji celu publicznego - rozbudowę istniejącej stacji nadawczo-odbiorczej cyfrowej telefonii komórkowej [...]TC [...] Nr [...] polegającej na montażu dodatkowej anteny typu Kathrein oraz trzech anten radiolinii orzekło, umorzyło postępowanie organu I instancji. Wysokości 36,72 do 41,50 m n. p. t. o maksymalnym promieniowaniu o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 nie przekraczającej 30,0 m.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył Burmistrz Miasta [...].
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że skargę wnosi podmiot do tego nieuprawniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 50 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 - zwaną dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W sprawie niniejszej skargę na decyzję Kolegium składa organ I instancji, bez bliższego uzasadnienia swojej legitymacji do jej wniesienia.
Stroną postępowania nie może być organ, który z mocy prawa powołany jest do wydawania decyzji administracyjnej w sprawie.
Art. 50 p.p.s.a (podobnie jak art. 33 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, obowiązującej do dnia 1.01.2004 r.), ukształtował postępowanie przed sądem administracyjnym jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi. Taka struktura postępowania, określa krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie może nim być organ administracji wydający w sprawie rozstrzygnięcie. Dotyczy to również organu gminy wykonującego zarówno zadania własne, jak i funkcje zlecone. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie.
Stroną postępowania jest jedynie ten podmiot, który w danym stosunku administracyjnoprawnym występuje w charakterze administrowanego. Nie ma natomiast podstaw, aby pojęcie strony odnosić do podmiotu, który w tym stosunku występuje w charakterze organu administrującego.
W tym stanie rzeczy skoro skarga nie pochodzi od uprawnionego podmiotu, na podstawie art. 58 § l pkt. 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.