Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr 44/6732/2023 z dnia 10 stycznia 2023, znak AU-02-5.6732.562.2922.ASM, z urzędu stwierdził wygaśnięcie decyzji nr AU- 2/6730.2/2154/2014 z dnia 22.09.2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem na cel mieszkalne na dz. nr [...] obr. 52 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie,
W uzasadnieniu wskazano, iż od dnia 25.12.2021 r., na terenie objętym ustaleniami ww. decyzji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "WESOŁA-REJON ULICY KOPERNIKA", z którym w/w decyzja jest sprzeczna.
Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: M. G., E. N. i P. N. (k. 201-203 akt administracyjnych) oraz A. M. i A. M. (k. 213-215 w zw. z k. 221-223 akt administracyjnych), podnosząc że decyzja wz odnosi się nie do inwestycji zamierzonej, ale do decyzji legalizującej inwestycję już zrealizowaną. Powyższe powoduje, że brak jest sprzeczności miedzy decyzją wz z 22.09.2014r., a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 4 maja 2023r. nr SKO.ZP/415/64/2023, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając argumentację organu I instancji.
Skarga na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została wniesiona przez M. G., E. N., P. N., A. M. i A. M., którzy zarzucili naruszenie:
- - art. 7 i 77 kpa przez niedokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego, a w konsekwencji uznanie, że treść decyzji ustalającej warunki zabudowy, wydanej w sprawie 22 września 2014 r., jest niezgodna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Wesoła - rejon ul. Kopernika";
- - art. 40 § 1 i 3 kpa oraz art. 49a kpa poprzez niedoręczenie decyzji skarżącym E. N., P. N., A. M. oraz A. M. w związku z tym, że zaskarżona decyzja została doręczona jedynie M. G., a pozostali skarżący ani nie wskazali go jako upoważnionego do odbioru pism, ani żaden ze skarżących nie został na piśmie uprzedzony o zamiarze zawiadamiania ich poprzez obwieszczenie. Naruszenie to daje zatem podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § ust. 4 kpa (brak udziału skarżących na jednym z etapów postępowania bez własnej winy);
- - art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 pkt 3 oraz § 3 kpa poprzez całkowite pominięcie odwołania z dnia 26 stycznia 2023 r. złożonego przez skarżących A. M. oraz A. M., co znalazło swój wyraz w braku oznaczenia ich jako stron w zaskarżonej decyzji, braku jakiegokolwiek odniesienia się do treści ich odwołania, a także braku choćby wzmianki o fakcie złożenia przez nich odwołania, co daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (brak udziału na jednym z etapów postępowania bez własnej winy). Wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z redakcji zacytowanego art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. wynika, że tzw. podstawa wznowieniowa jest odrębną od naruszenia prawa materialnego i innego naruszenia przepisów postępowania, przesłanką do uchylenia zaskarżonego aktu.
Podkreślić przy tym należy, że w myśl art. 145 p.p.s.a., w przypadku naruszenia przez organ prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd administracyjny zobligowany jest do uchylenia zaskarżonego aktu bez konieczności dokonywania oceny, czy stwierdzone uchybienie miało i ewentualnie jaki wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Jak wynika z treści tego przepisu, dokonanie takiej oceny jest konieczne jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.), czy też w wypadku naruszenia innych przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.).
Przechodząc do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy wskazać, że od decyzji organu I instancji wpłynęły dwa odwołania. Jedno odwołanie wnieśli M. G., E. N. i P. N. (k. 201-203 akt administracyjnych), a drugie odwołanie wnieśli A. M. i A. M. (k. 213-215 w zw. z k. 221-223 akt administracyjnych). Jak natomiast wynika z treści decyzji organu II instancji (k. 257-257v akt administracyjnych), organ ten rozpoznał wyłącznie odwołanie M. G., E. N. i P. N.. Natomiast odwołanie A. M. i A. M. nie zostało rozpoznane. Trafnie zatem zarzucają ci skarżący, że pominięcie ich na etapie postępowania odwoławczego, polegające na nierozpoznaniu wniesionego przez nich odwołania, stanowi uchybienie kwalifikujące się jako tzw. przesłanka wznowieniowa, o jakiej stanowi art. art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. Biorąc pod uwagę, że zarzut ten podnieśli m.in. skarżący, których organ pominął w postępowaniu odwoławczym, powyższe naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Natomiast podnoszona przez organ okoliczność, że wszyscy skarżący byli reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, a odwołania były tożsamej treści, nie może skutkować oceną podniesionego przez skarżących zarzutu jako bezzasadnego, ponieważ jak już powyżej wspomniano, w przypadku naruszenia przez organ prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd administracyjny zobligowany jest do uchylenia zaskarżonego aktu bez konieczności dokonywania oceny, czy stwierdzone uchybienie miało i ewentualnie jaki wpływ na wynik postępowania administracyjnego.
Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzję, Sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi, dotyczących zgodności decyzji o warunkach zabudowy z planem miejscowym oraz poglądów przedstawionych w tym zakresie przez organ, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy i sąd w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby z pominięciem rozpoznania przez organ odwołania A. M. i A. M., bez zapewnienia im udziału w postępowaniu odwoławczym, przez co w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym.
Dlatego w ponownym postępowaniu organ II instancji rozpozna oba wniesione odwołania i dokona merytorycznej oceny zasadności podniesionych w nich zarzutów.
Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w/w ustawy, zasadzając solidarnie na rzecz skarżących 500 zł. tytułem uiszczonego wpisu od skargi, 480 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i 85 zł. tytułem zwrotu opłat skarbowych od pełnomocnictw.