Uzasadnienie
A.F. w dniu 12 czerwca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Wojewody skargę na niewykonanie wyroku przez ww. organ w sprawie do sygn. akt II SA/Kr 301/04. Jednocześnie skarżący wskazał, że skargę wnosi na podstawie art. 37 § 1 kpa z uwagi na niezałatwienie przez Wojewodę sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa. Powołując się na treść art. 37 § 2 kpa wniósł o zarządzenie ustalenia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości, a także wymierzenie grzywny.
W uzasadnieniu skarżący podał, że 6 maja 2013 r. złożył do Wojewody wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegające na przewlekłym prowadzeniu sprawy przez ww. organ tj. niewydanie decyzji w sprawie złożonej skargi na postępowanie administracyjne znak: [...] w sprawie wydanej z rażącym naruszeniem prawa przez Starostę T. decyzji nr [...] z 21 marca 2011 r. "zagrażającej bezpośrednio życiu i zdrowiu", dotyczącej inwestycji prowadzonej»przez inwestora Gminę Miasto Z. pn "Rewitalizacja Parku [...] w Z".
Podniósł, że do dnia wniesienia skargi sprawa nie została załatwiona, nie otrzymał zawiadomienia o wykonaniu jakichkolwiek czynności przez Wojewodę w przedmiotowym postępowaniu, co świadczy o rażącej bezczynności organu i naruszeniu art. 35 § 3 i 36 kpa.
W dalszej części uzasadnienia skarżący omówił wady jakimi - w jego ocenie -obarczona jest ww. decyzja.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Organ podniósł, że w sprawie do sygn. II SA/Kr 301/04 stroną był Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., a nie Wojewoda. W związku z powyższym, Wojewoda nie może pozostawać w bezczynności w związku z niewykonaniem ww. wyroku. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż w związku z wnioskiem A.F o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty T. nr [...] z 21 lutego 2011 r. znak [...] podjął działania zmierzające do jego załatwienia. Pismem z 25 czerwca 2013 r. zwrócił się do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w W. o wypożyczenie akt sprawy zakończonej w/w decyzją Starosty T. Dysponowanie przez organ aktami sprawy jest konieczne by ocenić, czy wnioskujący posiada przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym oraz by rozważyć zasadność podjęcia kolejnych działań w celu ewentualnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania bądź innych znajdujących oparcie w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ podniósł, że skarżący precyzyjnie wskazał, iż jego skarga dotyczy niewykonania wyroków, jednakże z ostrożności podkreślił, że ewentualna skarga na bezczynność organu wymaga dla swej dopuszczalności uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jakim jest złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego rzędu. Skarżący warunku tego nie dopełnił, dlatego w przypadku zakwalifikowania skargi A.F. jako skargi na bezczynność organu w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności skarga, zdaniem organu, winna ona ulec odrzuceniu.
Wyrokiem z 16 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 301/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi A.F. uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 9 stycznia 2004 r., Nr: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z 13 października 2003 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 póz. 1126 ze zm.), w której odmówiono nałożenia na inwestora - Burmistrza Miasta Z. - obowiązku wykonania określonych czynności prowadzących do przywrócenia głównego wejścia do budynku przy ul. [...] do stanu poprzedniego, zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. z 1994 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.
Podstawą prawną złożonej skargi jest przepis art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a. stanowiący, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby Sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Po pierwsze organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, a ponadto strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Skarga o wymierzenie organowi grzywny przysługuje zatem gdy:
- 1) gdy organ nie wykonuje wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz
- 2) gdy organ pozostaje bezczynny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, przy czym z cyt. przepisu wynika, że warunkiem dopuszczającym wniesienie skargi jest o ukaranie organu grzywna jest pisemne wezwanie przez stronę właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.
Oznacza to, że jeżeli strona nie wezwała właściwego organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tej sytuacji możliwość poddania skargi merytorycznej ocenie sądu, każdorazowo poprzedzana jest formalnoprawną jej kontrolą. Wyłącznie bowiem skarga spełniająca ustawowe wymogi formalne może być uznana za dopuszczalną. Mając na uwadze, że skarga do sądu na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego jest możliwa wyłącznie po wcześniejszym wezwaniu właściwego organu w formie pisemnej do wykonania wyroku, a w niniejszej sprawie nie można uznać, że wezwanie takie miało miejsce, to biorąc za podstawę przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.
Biorąc zatem pod uwagę, iż Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, wniesienie skargi do Sądu było niedopuszczalne i należało z tej przyczyny skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.