Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2).
W tenorze (rozstrzygnięciu) wyroku, na skutek oczywistej omyłki pisarskiej, po słowach "stwierdza nieważność § 1 ust. 2 pkt 1 – 8 oraz § 3", a przed słowami "zaskarżonej uchwały", nie wpisano słów "załącznika do".
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności § 1 ust. 2 pkt 1 – 8 oraz § 3 załącznika do zaskarżonej uchwały, jakim jest "Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Wieliczka na rok 2017", a nie samej uchwały z dnia 30 marca 2017 r. przyjmującej ten program.
Należy nadmienić, że sama uchwała w § 1, nie składającym się z ustępów i punktów, stanowi o przyjęciu programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na rok 2017 na terenie Gminy Wieliczka w brzmieniu określonym w załączniku do uchwały. Natomiast § 3 uchwały stanowi, że uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego.
Oczywistym jest więc, że rozstrzygnięcie wyroku, stwierdzające nieważność w części, dotyczyło treści załącznika do zaskarżonej uchwały, jakim jest "Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Wieliczka na rok 2017", a nie samej uchwały z dnia 30 marca 2017 r., przyjmującej ten program.
Wyrok w tym zakresie wymagał zatem sprostowania z urzędu celem właściwego oznaczenia przedmiotu rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.