Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 marca 2003 r ([...]) Wojewoda [...] utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2003 r ([...] o odmowie uznania K. M. za osobę bezrobotną.
Z uzasadnienia decyzji wynika, iż K. M. zgłosił się w dniu [...].01.2003 r w Grodzkim Urzędzie Pracy w [...], celem zarejestrowania się. Przedkładając paszport [...] domagał się uznania za osobę bezrobotną.
Organ I instancji odmówił przyznania statusu osoby bezrobotnej powołując jako podstawę prawną przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r Nr 6 poz. 56 z późn. zm.), według którego jednym z warunków rejestracji jest ustalenie właściwego dla miejsca zameldowania, stałego lub czasowego, powiatowego urzędu pracy.
Ustalenie takie jest dokonywane na podstawie dokumentów określonych § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (Dz. U. Nr 25 poz. 131 z późn. zm.).
Przepis ten równocześnie stanowi, iż osoba rejestrująca się obowiązana jest przedłożyć, między innymi, dowód osobisty - a w przypadku osób niepełnoletnich - tymczasowy dowód osobisty lub legitymację szkolną. Według ust. 6 przepisu § 3 powołanego rozporządzenia rejestracji nie dokonuje się, przypadku nie przedłożenia wymaganych dokumentów.
Natomiast przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu rejestracją warunkuje przyznanie statusu osoby bezrobotnej.
Z decyzją tą nie zgodził się K. M., co potraktowane zostało stosownie do treści art. 128 kpa jako odwołanie.
Wydając decyzję będącą przedmiotem rozpatrywanej skargi, organ odwoławczy podzielił stanowisko zajęte przez Prezydenta Miasta [...]. Rejestrację i ewidencję bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy, zgodnie z art. 13 ust. 1 "a" ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w/w) następuje po przedstawieniu przez te osoby niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień danych osobowych, informacji oraz dokumentów określonych w aktach wykonawczych wydanych w oparciu o przepis art. 36 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałania bezrobociu.
To właśnie na podstawie delegacji kompetencyjnej zawartej w tym przepisie Minister Pracy i Polityki Socjalnej uregulował szczegółowe zasady prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych wydanym w dniu 28 lutego 1997 r wyżej wymienionym rozporządzeniem. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia z 28 lutego 1997 r w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji ewidencji bezrobotnych zdaniem organów nie pozostawia wątpliwości, co do wymogów związanych z dokumentacją niezbędną do rejestracji jako bezrobotnego.
W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, K. M. zarzucił, iż narusza ona przepisy dotyczące praw człowieka i zasady sprawiedliwości społecznej.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a postępowanie nie zostało zakończone przed 1 stycznia 2004 r, podlegają rozpoznaniu na podstawie tej ustawy przez wojewódzkie sądy administracyjne - mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1271 ze zm.).
Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd administracyjny zważył co następuje
Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, co oznacza, że nie mogą one być przedmiotem uznaniowego traktowania i dowolnego interpretowania ich przez organy stosujące prawo. Taki sam walor mają przepisy aktów wykonawczych, w tym wydane na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wyżej cytowane rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r.
Oznacza to, iż rejestracja nie może być dokonana w oparciu o dowolnie wybrane i przedstawione przez osobę zgłaszającą się dokumenty, lecz wyłącznie na podstawie wskazanych w akcie wykonawczym - w tym przypadku w § 3 pkt 1 rozporządzenia (w/w).
Słusznie zatem organy przyjęły, iż paszport RP nie mógł stanowić takiej podstawy, z uwagi na wymóg wskazany przepisem § 3 rozporządzenia, a także brak możliwości ustalenia w oparciu o paszport kwestii zameldowania na pobyt stały lub tymczasowy. Tymczasem zameldowanie przesądza o kompetencji organu z punktu widzenia właściwości - do dokonania rejestracji w urzędzie pracy.
Sąd podziela wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2001 r (II SA/Kr 1990/00), a przytoczone przez organ stanowisko, iż " dokumentem na podstawie, którego ustalana jest tożsamość i obywatelstwo osoby jest - zgodnie z art. 1 ust. 3 i ust. 32 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r Nr 32 poz. 174 ze zm.) - wyłącznie dowód osobisty (ewentualnie tymczasowy dowód osobisty lub tymczasowe zaświadczenie o tożsamości).
Niewykonanie przez zgłaszającego się obowiązków nałożonych przepisem art. 13 ust. 1 "a" ustawy o zatrudnieniu, w tym nie przedstawienie dowodu osobistego, może stanowić podstawę decyzji odmawiającej takiej osobie statusu bezrobotnego. Bez ustalenia bowiem okoliczności (...) uzasadniających pozytywną decyzję, jej podjęcie jest niemożliwe. Art. 6 pkt 6 lit "a" ustawy o zatrudnieniu w brzmieniu obowiązującym do 1.01.2004 r nie pozostawia wątpliwości, że zgłoszenie do rejestracji nie mogło pozostać w sferze faktów, lecz zgodnie z tym przepisem organ obowiązany był, w zależności od dokonanych w oparciu o wymagane dokumenty ustaleń, wydać decyzję o odmowie lub uznaniu danej osoby za bezrobotnego.
W rozpatrywanym przypadku, skarżący nie przedłożył wszystkich wymaganych dokumentów, dlatego organ podjął decyzję o odmowie uznania za bezrobotnego, co odpowiada prawu, Przepis art. 13 ust. 1 "a" ustawy o zatrudnieniu (w/w) stanowi bowiem, iż rejestracja i ewidencja bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby niezbędnych dokumentów, do ustalenia ich statusu i uprawnień osobowych, odsyłając wprost do aktów wydanych na mocy art. 36 tej ustawy.
Organ wydając decyzję w sprawie skarżącego prawidłowo ustalił zakres przepisów znajdujących zastosowanie dla rozstrzygnięcia o uprawnieniach skarżącego jak również prawidłowo dokonały ich interpretacji.
Argumentacja skarżącego odwołująca się do praw człowieka nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż skarżący nie wykazał jakie, w jakim zakresie jego uprawnienia zostały przez organ naruszone.
Organy wydające decyzje, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, są związane obowiązującym w dacie wydania decyzji prawem, oraz zasadami postępowania administracyjnego i sądowo administracyjnego.
Z tego względu i na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a oddalono skargę jako nieuzasadnioną.