Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 sierpnia 2015 r. znak [...], Starosta N. orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...], położone w R. - wywłaszczonych na cele budowy parkingu samochodowego, będących obecnie własnością Gminy R. i wchodzących w skład nieruchomości obj. KW [...] oraz [...], w granicach wywłaszczonej (nabytej) na rzecz Skarbu Państwa działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,7862 ha, na rzecz "P." w R. Od decyzji odwołanie złożyła "P." w R., zarzucając naruszenia prawa materialnego, tj. art. 136 w zw. z art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także art.
- 7. 77, 78, 80 oraz 107 § 3 kpa.
Wojewoda [...] decyzją z dnia 10 listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2015 r., póz. 1774 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła "P." w R. zarzucając naruszenie:
- - art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy;
- - art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie określonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny i w konsekwencji naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.;
- - art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974r. Nr 10, poz.
- 64) w związku z art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że nieruchomości oznaczone, jako działki ewid. nr [...] i nr ewid. [...] nie stały się zbędne na rzeczywisty cel określony w umowie z dnia [...] września 1978r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona po terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., skargę na decyzję administracyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Art. 40 § 2 kpa stanowi natomiast, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
W niniejszej sprawie strona skarżąca ustanowiła pełnomocnika w osobie adwokata A. L. (k.16 tomu I akt administracyjnych organu I instancji). Pełnomocnictwo to udzielone zostało w dniu 23.11.2004 roku i jak wynika z akt administracyjnych nie było wypowiedziane. Z jego treści wynika, że dotyczyło postępowania o zwrot działek powstałych z działki o numerze nr [...]. Umocowanie to, obejmuje zatem postępowania administracyjne powstałe z rozdzielenia pierwotnego postepowania o zwrot nieruchomości (k.55 tomu I akt administracyjnych organu I instancji). W toku postępowania organ administracji dokonywał doręczeń zarówno stronie, jak i jej pełnomocnikowi. W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest jednoznaczny pogląd, że przepis art. 40 § 2 nie zakazuje doręczeń pod adresem strony, która ustanowiła pełnomocnika, lecz jedynie nakazuje doręczanie pism temu pełnomocnikowi. Oznacza to, że w sytuacji, gdy pismo zostało jednocześnie doręczone stronie i jej pełnomocnikowi, doręczenie pisma pełnomocnikowi jest prawnie skuteczne, natomiast strona została w ten sposób jedynie poinformowana o treści pisma.
W niepublikowanym postanowieniu NSA w Poznaniu z dnia 11 marca 1997 r., I SA/Po 1333/96, przyjęto, że: "Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi"; podobnie wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2011 r., II OSK 1739/10, LEX nr 1152021.
W przedmiotowym wypadku decyzja organu II instancji została doręczona stronie skarżącej w dniu 17.11.2016 roku, a jej pełnomocnikowi w dniu 16.11.2016 roku i odebrana w jego kancelarii (k.37 i 39 akt administracyjnych organu II instancji).
W tym stanie rzeczy termin do wniesienia skargi upływał w piątek 16 grudnia 2017 roku. Skarga została natomiast nadana w urzędzie pocztowym w dniu 19.12.2016 roku (co wynika m.in. z elektronicznego systemy śledzenia przesyłek – Tracking), a zatem 3 dni po terminie, a spóźnione jej wniesienie najprawdopodobniej wynika z błędnego obliczenia terminu od daty doręczenia decyzji samej stronie.
Z powyższych przyczyn, skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w punkcie I postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono w punkcie II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.