Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, informacją nr 303 ZZ Nowy Sącz, OP/I kwartał/2018, z dnia 14 października 2019 roku, znak: KR.ZUO.3.471.1.303.OP.2018.EK, ustalił Pienińskiemu Parkowi Narodowemu w związku z korzystaniem z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego za okres 1 kwartału 2018 r. opłatę podwyższoną w wysokości 30 PLN za pobór wód podziemnych z ujęcia w m. Szczawnica.
Pieniński Park Narodowy wniósł reklamację, w której zarzucił, że naliczenie opłat z tytułu zwykłego korzystania z wód podziemnych dla celów związanych z prowadzeniem gospodarstw domowych w obiektach PPN nie znajduje uzasadnienia w aktualnych uregulowaniach prawnych określonych w przepisach Prawa Wodnego. Dla ujęć wskazanych w załączniku nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne (art. 395 pkt 7) wskazanego jako podstawa naliczania opłat podwyższonych z uwagi na okoliczność, iż średnioroczne zużycie wody nie przekracza 5m3/dobę w poszczególnych obiektach. Równocześnie, z uwagi na wskazany w załączniku pobór wody w poszczególnych obiektach i wynikające stąd wysokości opłat nie przekraczające 20 PLN ma zastosowanie przepis art. 279a ust. 112 ustawy z dnia 20.07.2018r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz innych ustaw.
W związku z powyższym bezzasadnym jest ustalenie dla PPN w przesłanych informacjach opłat za usługi wodne w zakresie podwyższonym w okolicznościach, gdy brak jest podstaw do wnoszenia przez odbiorcę opłaty podstawowej.".
Decyzją z dnia 25 listopada 2019r., znak KR.ZU0.3.47L1.303.0P.2018.EK Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" na podstawie art. 273 ust. 6, art. 281 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268 oraz z 2019r. poz. 125, 534 i 1495) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), po rozpatrzeniu reklamacji Pienińskiego Parku Narodowego od ustalenia opłaty podwyższonej w informacji nr 303 ZZ Nowy Sącz, OP/I kwartał/2018 orzekł w następujący sposób:
- 1. Określił Pienińskiemu Parkowi Narodowemu 34-450 Krościenko nad Dunajcem, ul. Jagiellońska 107 w związku z korzystaniem z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego za okres 1 kwartału 2018r. opłatę podwyższoną w wysokości 30 PLN (słownie złotych: trzydzieści) za pobór wód podziemnych, z ujęcia w m. Szczawnica.
- 2. Opłata została obliczona zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo wodne w wysokości 500% opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, ustalonej przez Zarząd Zlewni PGW WP w Nowym Sączu w informacji nr 4245/ZZ Nowy Sącz OZ/I kwartał/2018 z dnia 03.06.2019r. w wysokości 6,00 PLN za okres 1 kwartału 2018r.
- 3. Określił sposób i termin uiszczenia opłaty.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2502) określają jednostkowe stawki w formie opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody § 1 ust. 1 pkt 2 lit. za. Naliczenie opłaty zmiennej w myśl w/w Rozporządzenia reguluje Prawo Wodne (art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 270 ust. 1, art. 272 ust. 1).
Zgodnie z § 5 ust 1 pkt. 27 powyższego rozporządzenia opłata zmienna dla Pienińskiego Parku Narodowego została obliczona, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 0,115 zł za 1 m3, współczynnika różnicującego 2,0 i ilości pobranych wód podziemnych 27 m3. Ilość pobranych wód w 1 kwartale 2018r. przyjęto na podstawie art. 552 ust. 2d, 2e i 2f ustawy - Prawo wodne, zgodnie z oświadczeniem Pienińskiego Parku Narodowego pismo znak: AG-232-08/19 z dnia 20.05.2019r. (data wpływu 23.05.2019r.).
Opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego (art. 280 pkt. 1 ustawy - Prawo wodne). Wysokość opłaty podwyższonej, została obliczona zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo wodne w wysokości 500% opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, ustalonej w informacji nr 4245/ZZ Nowy Sącz OZ/I kwartał/2018 z dnia 03.06.2019r. w wysokości 6,00 PLN za okres 1 kwartału 2018r.
Na podstawie powyższego naliczona opłata w pkt 1 niniejszej decyzji wynosi 30 PLN za pobór wód podziemnych z ujęcia w m. Szczawnica.
Odnosząc się do zarzutów reklamacji wskazano, że usługi wodne polegają na zapewnieniu podmiotom publicznym, podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą i gospodarstwom domowym, możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania wód oraz szczególnego korzystania z wód. Wskazanym podmiotom zapewnia się dostęp do usług wodnych na zasadach określonych Prawem Wodnym.
W rozliczeniach z odbiorcą usługi wodnej stosuje się jednakowy system naliczania opłat, zgodnie z zasadami ustawy z dnia 20.07.2017r. Prawo Wodne oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 roku, poz. 2502).
Zgodnie z art. 280 pkt. 1 lit. "a" ustawy Prawo Wodne: "Opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego".
Wysokość opłaty podwyższonej, ustalana jest zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo wodne w wysokości 500% opłaty zmiennej. Opłata zmienna ustalana jest zgodnie z art. 552 ust. 2b Prawa wodnego na podstawie oświadczeń podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne.
Odnosząc się do zarzutu ustalenia opłat z tytułu zwykłego korzystania z wód podziemnych dla celów związanych z prowadzeniem gospodarstw domowych w obiektach PPN stwierdzono, iż taki sposób korzystania z wód zarezerwowany jest wyłącznie do zaspokajania potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz własnego gospodarstwa rolnego. Prawo do zwykłego korzystania z wód zgodnie z art. 33 ust. 1 i 3 Prawa wodnego przysługuje jedynie właścicielowi gruntu pod warunkiem, że pobrana woda nie jest wykorzystywana do celów działalności gospodarczej, gdyż zgodnie z art. 34 pkt 13 ustawy Prawo wodne takie działanie jest szczególnym korzystaniem z wód.
W kolejnej kwestii podnoszonej w reklamacji przez Pieniński Park Narodowy dotyczącej braku konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, gdyż średnioroczne zużycie wody nie przekracza 5m3/dobę – poinformowano, że przepis art. 395 pkt 7 Prawa wodnego nie znajduje tu zastosowania, gdyż PPN jako państwowa osoba prawna w rozumieniu art. 9 pkt. 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017r. poz. 2077 oraz z 2018r. poz. 62, 1000 i 1366) może wykonywać działalność gospodarczą na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646), w związku z tym powinien posiadać pozwolenie wodnoprawne w myśli art. 389 pkt 2 w związku z art. 34 pkt 13 ustawy Prawo wodne. Prowadzenie działalności gospodarczej nie pozwala na zastosowanie zwolnień, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego. Odpowiadając na zarzut dotyczący bezzasadnego ustalania opłat za usługi wodne w zakresie podwyższonym, gdyż nie ma podstaw do wnoszenia przez odbiorcę opłaty podstawowej z uwagi na wysokości opłat nie przekraczające 20 PLN - poinformowano, że art. 279a ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne dotyczy opłat za usługi wodne wymienione w art. 268 oraz 269 i obowiązuje w rozliczeniach z podmiotami korzystającymi z usług wodnych od 20 września 2018r. Opłata podwyższona, jest instrumentem ekonomicznym służącym gospodarowaniu wodami zgodnie z art. 267 pkt 2 Prawa Wodnego i ponosi się ją niezależnie od opłaty zmiennej za usługi wodne.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Pieniński Park Narodowy, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
W skardze podniesiono, że podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przywołane przez organ przepisy Prawa wodnego w wraz z przepisami wykonawczymi określające obowiązek ponoszenia przez Pieniński Park Narodowy opłat podwyższonych z tytułu poboru wód podziemnych bez wymaganego zezwolenia w budynku Pawilonu wystawowego i obsługi zwiedzających przy drodze pienińskiej w Szczawnicy. Wskazując podstawę prawną decyzji organ przyjął jednocześnie, iż PPN jako państwowa osoba prawna zaliczona do sektora finansów publicznych na podstawie art.9 pkt.14 ustawy o finansach publicznych może wykonywać działalność gospodarczą na zasadach określonych w ustawie Prawo przedsiębiorców i obowiązany jest posiadać pozwolenie wodnoprawne przypadku zwykłego korzystania z wód podziemnych.
W związku z tym, kwestionując rozstrzygnięcie prawne zaskarżonej decyzji, podtrzymano stanowisko zawarte w reklamacji z dnia 29.11.2019 r. wskazujące brak ustawowych podstaw do naliczenia opłaty podstawowej, a w konsekwencji opłaty podwyższonej związanej z brakiem pozwolenia wodnoprawnego dla poboru wody w pawilonie wystawowym w Szczawnicy. Stanowisko to wynika z faktu, iż wbrew ocenie organu stanowiącej podstawę wydania decyzji, działalność parku narodowego w zakresie obsługi zwiedzających prowadzona w Pawilonie wystawowym w Szczawnicy nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców. Działalność ta jest bowiem realizacją obowiązków ustawowych parku narodowego określonych w art. 3 pkt 5, art. 8b ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy O ochronie przyrody wskazujących zadania edukacyjne, informacyjne i promocyjne parku poprzez udostępnianie społeczeństwu jego wartości przyrodniczych i krajobrazowych.
W świetle art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i sposób ciągły. W przypadku parku narodowego brak jest przesłanki "działalności zarobkowej" pozwalającej na uznanie funkcjonowania pawilonu realizującego zadania parku w zakresie obsługi zwiedzających w ramach wskazanych wyżej zadań edukacyjnych i informacyjnych, za działalność gospodarczą skutkującą obowiązkiem naliczenia opłat za korzystanie z usług wodnych.
Zwrócić należy również uwagę, iż organ kwalifikując działalność parku w kategoriach działalności gospodarczej powołuje się na przepis art. 9 pkt. 14 ustawy o finansach publicznych. Przepis ten wg. oceny strony skarżącej nie stanowi podstawy przyjęcia, iż w każdy rodzaj działalności parku stanowi aktywność gospodarczą. Przepis ten ma bowiem charakter warunkowy poprzez stworzenie jedynie możliwości podjęcia przez park działalności gospodarczej.
Na okoliczność tą zwraca uwagę Główny Konserwator Przyrody w piśmie interpretacyjnym z dnia 04.08.2015 roku znak DLP-III-4102-39/29617/15/TC podkreślając, iż działalność podstawową parków narodowych stanowi ochrona przyrody, natomiast działalność gospodarcza na rzecz parków winna być prowadzona przez zewnętrzne podmioty gospodarcze tworzone i prowadzone na zasadach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej / obecnie ustawy o przedsiębiorcach / w formie np. spółek prawa handlowego.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Zdaniem organu brak jest podstaw, aby pobór wód podziemnych z ujęcia w m. Szczawnica zakwalifikować jako zwykłe korzystanie z wody w rozumieniu art. 33 u.p.w. Zgodnie z tym przepisem zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego (ust.
- 3) i obejmuje pobór wód podziemnych lub (wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę. Tak sformułowany przepis wyklucza możliwość poboru wód podziemnych lub powierzchniowych na cele inne niż wymienione w przepisie, w tym np. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Sam fakt, że pobór dokonywany przez skarżącego nie przekracza 5 m3 na dobę nie jest wystarczający do stwierdzenia zwykłego korzystania z wód. Koniecznym jest bowiem, aby z wód korzystał właściciel gruntu (art. 33 ust.
- 1) w celu zaspokojenia potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub rolnego (art. 33 ust. 3).
Gospodarstwo domowe oznacza ośrodek życia właściciela gruntu i osób z nim stale zamieszkujących, powiązanych ze sobą w taki sposób, że zwykłe korzystanie z wód zaspokaja ich potrzeby zarówno indywidualne, jak i zbiorowe.
Niewątpliwie pawilon wystawowy i prowadzona w nim działalność nakierowana na zwiedzających nie mieści się w zakresie pojęcia gospodarstwa domowego ani rolnego. Gdy pobrana woda jest wykorzystywana do celów działalności gospodarczej, to zgodnie z art. 34 pkt 13 u.p.w. stanowi szczególne korzystanie z wody, które z kolei stosownie 389 pkt 2 u.p.w wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Prowadzenie działalności gospodarczej nie pozwala na zastosowanie zwolnień, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.w.
Należy ponadto wskazać, że w sprawie zostało złożone oświadczenie podmiotu (skarżącego) obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości zmiennej za pobór wód podziemnych zgodnie z art. 552 ust. 2d, 2e i 2f ustawy Prawo wodne, którym Organ jest związany.
Oświadczenie zawiera wyrażoną w m3 ilość pobranych wód z podziałem na cele i potrzeby ze wskazaniem adresu/miejsca poboru. Organ stosownie do tego oświadczenia obliczył wysokość opłaty.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej określanej jako "p.p.s.a." uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania.
Pomiędzy stronami sporna jest kwestia, czy Pieniński Park Narodowy w ramach korzystania z ujęcia wody w Szczawnicy na potrzeby pawilonu wystawowego dokonuje zwykłego korzystania z wód w rozumieniu art. 33 ustawy Prawo wodne, czy też jest to korzystanie szczególne, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej – tj. korzystanie, o którym mowa w art. 34 pkt 13 ustawy Prawo wodne, które stosownie do art. 398 pkt 2 ustawy Prawo wodne wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Dopiero ustalenie, że strona skarżąca prowadzi działalność wymagającą pozwolenia wodnoprawnego bez uzyskania tego pozwolenia daje podstawę do ustalenia opłaty podwyższonej.
Organ administracji publicznej wydając zaskarżoną decyzję oparł się na ustaleniu, że Pieniński Park Narodowy, jako państwowa osoba prawna stosownie do treści art. 9 pkt 14 ustawy o finansach publicznych może wykonywać działalność gospodarczą. Nie dokonał jednak żadnych ustaleń, czy tego rodzaju działalność prowadzona jest w pawilonie wystawowym w Szczawnicy, na potrzeby którego następuje pobór wód z ujęcia w Szczawnicy. W tych okolicznościach nałożenie opłaty podwyższonej było przedwczesne. Czym innym jest bowiem potencjalna prawna możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez dany podmiot, a czym innym ocena, czy pobór wód z konkretnego ujęcia w ramach określonej działalności następuje na potrzeby działalności gospodarczej. Wydając zaskarżoną decyzję organ w żaden sposób nie ustalił, jakiego rodzaju działalność prowadzona jest w tym konkretnym miejscu, a w szczególności, czy jest to działalność zarobkowa – co niewątpliwie w świetle art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców jest immanentną cechą działalności gospodarczej. Zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. tj. bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.
Dodatkowo organ nie odniósł się do obowiązujących przepisów ustawy o ochronie przyrody, w szczególności art. 3 pkt 5 ("Cele ochrony przyrody są realizowane przez prowadzenie działalności edukacyjnej, informacyjnej i promocyjnej w dziedzinie ochrony przyrody) i art. 8b ust. 1 pkt 2 i 3 ("Do zadań parków narodowych należy w szczególności:
- 2) udostępnianie obszaru parku narodowego na zasadach określonych w planie ochrony, o którym mowa w art. 18, lub zadaniach ochronnych, o których mowa w art. 22, i w zarządzeniach dyrektora parku narodowego;
- 3) prowadzenie działań związanych z edukacją przyrodniczą").
Jednocześnie należy wskazać na błędne wywody organu dotyczące kwestii zwykłego korzystania z wód.
Zgodnie z art. 395 pkt 7 ustawy Prawo wodne pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego nie wymaga pobór wód powierzchniowych lub wód podziemnych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę oraz wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę, na potrzeby zwykłego korzystania z wód.
Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy Prawo wodne właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się w jego gruncie. Z kolei ust. 3 art. 33 stanowi, że zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego, a w myśl ust. 4 zwykłe korzystanie z wód obejmuje:
- 1) pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę;
- 2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę.
Natomiast korzystaniem szczególnym, jak już wcześniej wskazano jest korzystanie na potrzeby działalności gospodarczej (art. 34 pkt 13 w zw. z art. 389 pkt 2 ustawy Prawo wodne).
Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że "niewątpliwie pawilon wystawowy i prowadzona w nim działalność nakierowana na zwiedzających nie mieści się w zakresie pojęcia gospodarstwa domowego ani rolnego" – co ma uzasadniać przyjęcie, że nie jest zwykłym korzystaniem z wód w rozumieniu art. 33 ust. 3 ustawy Prawo wodne. W ten sposób dokonano swego rodzaju domniemania, że właściciel gruntu, który jako osoba prawna nie prowadzi "własnego gospodarstwa domowego", a jednocześnie ma możliwość prowadzenia działalności gospodarczej – właśnie taką działalność prowadzi.
Warto w tym miejscu przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. II SA/Rz 1348/19, gdzie rozważania była kwestia nałożenia opłaty podwyższonej na jedno z nadleśnictw Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. WSA wskazał: "Sąd podziela powszechnie wyrażany w orzecznictwie, także przez WSA w Rzeszowie, pogląd, że zwykłe korzystanie z wód przysługuje nie tylko osobom fizycznym, ale także osobom prawnym i innym podmiotom instytucjonalnym. Świadczy o tym treść art. 33 ust. 1 P.w., która w sposób wyraźny przyznaje prawo zwykłego korzystania z wód każdemu właścicielowi gruntu, a nie tylko takim właścicielom gruntów, którzy są osobami fizycznymi. Inne brzmienie tego przepisu prowadziłoby do oczywistej sprzeczności z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, który nakazuje tak samo traktować prawo własności należne różnym podmiotom prawa. W wyrokach WSA w Rzeszowie z dnia 20 lutego 2019 r., o sygn. II SA/Rz 1391/18 i II SA/Rz 1389/18, Sąd zasadnie przyjął, że sformułowanie "potrzeby własnego gospodarstwa domowego", jakim posługuje się ustawodawca, obejmuje również potrzeby własne osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w takim rozmiarze, który nie narusza ograniczeń dostępu do wód, wynikających z art. 33 ust. 4 P.w. - pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m³ na dobę, wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m³ na dobę".
Podzielając w pełni te rozważania trzeba podkreślić, że brak jest w obowiązującym systemie prawa domniemania, że każde korzystanie z wód, które nie jest korzystaniem na potrzeby własnego gospodarstwa domowego lub rolnego należy kwalifikować jako korzystanie szczególne, a już w żaden sposób nie można domniemywać, że konkretne korzystanie z wód odbywa się na potrzeby działalności gospodarczej. Dopiero jednoznaczne ustalenie, że w tym konkretnym obiekcie, w którym następuje pobór wód, podmiot dokonujący tego poboru powadzi działalność gospodarczą może uzasadniać przyjęcie, że działalność taka wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zwrócono na to uwagę również w powołanym wcześniej wyroku WSA w Rzeszowie, wskazując: "Tymczasem, działalność Lasów Państwowych nie polega wyłącznie na podejmowaniu działalności gospodarczej i uzyskiwaniu dochodów, jak przedsiębiorca, ale również na pełnieniu funkcji organów administracji, a mienie tychże jednostek może służyć różnym celom, np. mieszkalnym.
Słusznie podkreśla się w skardze, że podanie przez Nadleśnictwo w treści oświadczenia informacji o wykorzystaniu wody na cele socjalno- bytowe powinno skłonić Organ "Wód Polskich" do poczynienia bardziej szczegółowych ustaleń odnośnie rzeczywistych celów poboru wód podziemnych".
Jak wynika z powyższego w zaskarżonej decyzji przedwcześnie i bez dokonania wszystkich niezbędnych ustaleń dokonano oceny, że Pieniński Park Narodowy dokonuje poboru wód na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i w konsekwencji wymierzono opłatę podwyższoną. Stwierdzone przez Sąd uchybienia w zakresie dotyczącym obowiązku dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy w postaci art. 7 i art. 77 k.p.a., mogły mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem nie wykazano przesłanek pozwalających na zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego w postaci art. 280 pkt 1 lit. a, art. 281 ust. 1 pkt 1 P.w., a więc przepisów określającego podstawy określenia wysokości opłaty zmiennej.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uzupełni postępowanie dowodowe w kierunku jednoznacznego ustalenia rodzaju działalności prowadzonej przez Pieniński Park Narodowy w pawilonie wystawowym w Szczawnicy i ustalenia te skonfrontuje z celami działalności parków narodowych określonymi w ustawie o ochronie przyrody. Dopiero tak poczynione ustalenia dadzą podstawę do prawidłowej oceny, czy działalność ta wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, a w konsekwencji – czy nałożenie opłaty podwyższonej jest uzasadnione.
Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a i c" p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł wniesioną tytułem wpisu od skargi.