Uzasadnienie
W dniu [...] r., na wniosek inwestora – Akademii [...], ul. [...] w [...], Prezydent Miasta [...] wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie "budynku dydaktycznego Akademii [...] w [...] przy ul. [...] wraz z wewnętrznymi instalacjami wod – kan - gaz, c.o. i c.w.u. z wymiennikownią, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, technologicznymi, elektrycznymi z [...] słaboprądowymi oraz przyłączami wód.- kan.- gaz., zasilaniem energetycznym z przebudowami, przebudową odcinka sieci c.o., przyłączami c.o. do budynków ul. [...] i [...] i węzłami c.o. w budynkach ul. [...],[...], wjazdami z ulicy [...] i [...], drogami wewnętrznymi, chodnikami, placami manewrowymi i miejscami postojowymi" na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb [...] w [...]."
Jak wskazały organy orzekające w tej sprawie decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] r.
Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego złożyli: D. L., W. W., B. O., współwłaściciele działek o numerach: [...] i [...] obr. [...]. Jako podstawę do wznowienia wskazali pominięcie ich w postępowaniu administracyjnym i tym samym pozbawienie ich czynnego w nim udziału (art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego; tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.). Uważają, że powinni byli być stronami tego postępowania, gdyż budynek, który ma być zrealizowany w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę będzie położony w odległości 4 m od granicy ich działek, a wobec tego działki ich znajdują się w obszarze jego oddziaływania. Wskazali, że o wydaniu decyzji ostatecznej dowiedzieli się: D. L. oraz B. O. w dniu [...] r., natomiast W. W. w dniu [...] r.
Postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p,a., zostało wznowione postępowanie, zakończone ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
Decyzją z [...] r., znak: [...], Prezydent Miasta [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.
Decyzja ta jednak została w trybie odwoławczym uchylona przez Wojewodę [...] a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji decyzją z [...] r., znak: [...], z uwagi na brak ustaleń, czy przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na działki wnioskujących o wznowienie postępowania. W ocenie organu odwoławczego w materiale dowodowym istnieją okoliczności świadczące o takim oddziaływaniu, a co za tym idzie, czy wobec tego wnioskujący o wznowienie nie mają przymiotu stron postępowania administracyjnego.
Po ponownym rozpoznaniu decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. stwierdził wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, zwanej dalej Prawo budowlane z 1994 r.), stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Ustalenie obszaru oddziaływania konkretnego obiektu ma decydujące znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego.
Prezydent podniósł, że zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. przez obiekt budowlany należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi; budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.
Obszarem oddziaływania obiektu budowlanego jest natomiast teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W przypadku obiektów budowlanych takimi przepisami są przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późna. zm.) zawierające regulacje dotyczące odległości obiektów budowlanych od innych obiektów i granic działki, na której obiekty są realizowane.
Prezydent wskazał, że w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego z 1994 r. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W sytuacji, gdy inwestor zamierza wznieść obiekt, zachowując odległości przewidziane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późna. zm.), nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości. Obszar oddziaływania obiektu, jaki wyznaczony został w postępowaniu w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę, wyznaczany został odległościami pomiędzy obiektem budowlanym objętym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę od granic działek sąsiednich.
Zgodnie z przepisem § 12 ust. 1 cytowanego rozporządzenia budynki na działce budowlanej sytuuje się w odległości nie mniejszej niż 4 metry od granicy sąsiedniej działki budowlanej w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w stronę tej granicy.
Prezydent stwierdził, że analiza projektu zagospodarowania terenu prowadzi do wniosku, iż najmniejsza odległość pomiędzy projektowanym budynkiem a granicą należącej do wnioskujących o wznowienie postępowania działki nr [...] obręb [...] w [...] wynosi 4,30 m, zatem powyższy warunek został spełniony.
W chwili obecnej przedmiotowa działka jest niezabudowana, przez środek przebiega sieć c.o., jednak z uwagi na brak obowiązywania na omawianym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy dokonać analizy warunków pod kątem przyszłej ewentualnej zabudowy tej działki.
Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, odległość budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Wysokość projektowanego budynku Akademii [...] wynosi 23,6 m., zatem wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego wynosić będzie teoretycznie około 22 metrów- a zatem odległość pomiędzy budynkami powinna wynosić 11 metrów (w zabudowie śródmiejskiej ww. odległość może być zmniejszona o połowę). Realizacja projektowanego obiektu wpłynie zatem na możliwość zabudowy działki nr [...] obręb [...].
Odnosząc się do podnoszonej w toku postępowania kwestii planowanego demontażu przyłącza sieci "[...]" Prezydent stwierdził, że prace związane z demontażem w/w. przyłącza nie będą prowadzone na działce nr [...] obręb [...], albowiem przyłącze to jest przewidziane do likwidacji.
Wobec powyższego Prezydent stanął na stanowisku, że działka nr [...] obręb [...] znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, który ogranicza ewentualną zabudowę mieszkaniową na przedmiotowej działce, a co za tym idzie - jej współwłaścicieli należało uznać za strony postępowania. Mając na uwadze to, że stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, należy uznać, iż D. L., W. W. i B. O. przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu oraz że w postępowaniu tym nie wzięli udziału bez własnej winy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Prezydent podniósł jednakże, że D. L., W. W. i B. O. nie sformułowali żadnych żądań co do sposobu zakończenia postępowania wznowieniowego i nie wypowiedzieli się, jakiego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy się domagają. W postanowieniu o wznowieniu postępowania z dnia [...] r., które zostało doręczone wszystkim wnioskodawcom, zawarte zostało pouczenie o możliwości wzglądu do akt.
Prezydent wskazał, iż w toku całego postępowania żaden z wnioskodawców nie podniósł żadnych - poza faktem pominięcia ich jako stron - zastrzeżeń co do przebiegu postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, nie sformułowali również żadnych wniosków co do treści decyzji merytorycznej, mającej zakończyć postępowanie. Wręcz przeciwnie - w toku postępowania, za wyjątkiem złożenia wniosku o wznowienie, zachowaIi całkowitą bierność.
W ocenie Prezydenta powyższy stan sprawy prowadzi do wniosku, iż nawet w wypadku, gdyby D. L., W. W. i B. O. mieli zapewnioną możliwość aktywnego uczestnictwa w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, nie wpłynęłoby to na merytoryczną treść decyzji kończącej postępowanie. Oznacza to, iż jedyna decyzja, mogącą zapaść w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, byłaby decyzja odpowiadająca treścią decyzji dotychczasowej.
Prezydent wskazał, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a., w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zaistnienie takiej sytuacji z uwagi na treść art. 151 § 2 k.p.a., obliguje organ, prowadzący postępowanie, do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Natomiast - z uwagi na treść art. 146 § 2 k.p.a.- uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] roku w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe.
Wobec stwierdzenia wydania przedmiotowej decyzji z naruszeniem prawa, tj. wynikającego z art. 10 k.p.a. prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, Prezydent orzekł jak w sentencji decyzji.
Odwołania od tej decyzji złożyli: D. L. i W. W. Zarówno D. L. jak i W. W. podnieśli, że nie mogą zrozumieć przesłanek stojących u podstaw rozumowania organu I instancji. "Zarówno przepisy prawa jak i doktryna i orzecznictwo nie dopuszczają w żadnych wypadku wydawanych decyzji administracyjnych na podstawie abstrakcyjnych przypuszczeń organu co do możliwych sposobów działania strony. Wnioskodawcy - jako że nie byli stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę - nie uczestniczyli i nie mieli możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Wznowienie tego postępowania miało im stworzyć właśnie warunki takiego uczestnictwa." W ich ocenie "rozumowanie organu - nie dość że wykracza poza przepisy prawa - to jeszcze obarczone jest poważnym błędem logicznym: organ I instancji odmówił Wnioskodawcom przymiotu strony i tym samym możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu a następnie odmawia uchylenia decyzji wskazując, ze Wnioskodawcy nie uczestniczyli czynnie w tymże postępowaniu."
Powołali się na poglądy doktryny i orzecznictwa w przedmiotowej sprawie podnosząc, że zastosowanie przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. może nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego jest zobligowany art. 149 § 2), w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.
"W wyroku z 25.11.1988 r., IV SA 540/88 (ONSA 1988, Nr 2, póz.
90) NSA przyjął: Jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jej nieruchomości, co oznaczało, że z naruszeniem art. 7 KPA nie rozważono jej słusznego interesu, we wznowionym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 8 2 KPA".
"W wyroku z 19.11.1992 r., SA/Kr 914/92, NSA przyjął: "1. Jeżeli podczas wznowionego postępowania okaże się, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (poprzez wadę procesową powodującą wznowienie), to organ prowadzący postępowanie wznowione nie może zastosować trybu z art. 146 § 2 KPA.
2. Zwrotu "decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmiany, to można zignorować jej wady materialne. W konsekwencji naruszenie prawa, o którym mowa w art. 151 § 2 KPA w związku z art. 146 § 2 KPA, jest tylko naruszeniem prawa procesowego leżącym u podstaw danego postępowania"; wyrok z glosą J. Borkowskiego (PS 1994, Nr 7-8, s. 155).
W wyroku z 7.7.1994 r., III ARN 26/94 (OSN 1995, Nr 11, póz. 127) SN stwierdził: "1. W myśl art. 146 § 2 KPA - mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § l KPA - nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie w nim przewidziane jest dopuszczalne wówczas. gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiała za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa.
2. W sytuacji gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania."
Zwrócili uwagę, że organ I instancji przyznał, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego -tj. § 13 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12.04.2002 roku (Dz. U. nr 75 póz. 690 z późn. zm.).
Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Wojewoda [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 127 k.p.a., odwołanie od decyzji wydanej w I instancji służy stronie.
Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne (art. 29 k.p.a.).
Wojewoda wskazał, że elementem kwalifikującym podmiot jako stronę postępowania, to znaczy takiego uczestnika, który ma pełny zakres uprawnień procesowych i który będzie adresatem decyzji administracyjnych, jest pojęcie interesu prawnego lub obowiązku. Organ administracji w każdym przypadku rozpatrywania określonej sprawy, ustala strony postępowania zgodnie z art. 28 k.p.a. O tym zaś, że interes będący treścią żądania ma charakter prawny decydują przepisy prawa materialnego. Chodzi tu o takie przepisy, z których wynikają dla danego podmiotu prawa pozostające w związku z rozstrzygnięciem, wydanym w postępowaniu administracyjnym w konkretnej sprawie.
Wojewoda podniósł, że W. W. i D. L. byli stroną wznowionego w dniu [...] r. postępowania zakończonego opisaną na wstępie decyzją. O wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. występowali, będąc posiadaczami współwłasności tj. udziałów [...] i [...] w działkach nr [...] i [...] obręb [...] graniczących z terenem przedmiotowej inwestycji.
W toku wznowionego postępowania zgłosili się P. L. G. i P. S. reprezentowani przez M. K. i M. S. Z załączonego do akt sprawy aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] r. wynika, że całe udziały D. L. i W. W. w działkach nr [...] i [...] zostały przez nich wykupione. Zatem ani D. L., ani W. W. nie posiadają interesu prawnego do występowania w przedmiotowej sprawie na prawach strony.
Zatem odwołanie, jako nie pochodzące od osób będących stroną, nie mogło skutecznie wszcząć postępowania odwoławczego. Prowadzenie postępowania odwoławczego z odwołania D. L. i W. W., wobec faktu braku przymiotu strony po ich stronie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a. Z uwagi więc na zaistnienie przesłanki z art. 105 k.p.a. Wojewoda orzekł o umorzeniu postępowania.
Z decyzją tą nie zgodził się W. W. i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Podniósł w niej, że organ odwoławczy przeoczył jednak, że W. W., składając odwołanie, wywodził interes prawny nie tylko z prawa własności tych udziałów w nieruchomości, które w toku postępowania sprzedał, ale również z prawa własności udziałów, które nabył jako, spadkobierca innej strony postępowania – B. O. a które to udziały nigdy nie zostały sprzedane. B. O. była bowiem, jako współwłaścicielka nieruchomości w 1/3 części, stroną postępowania (złożyła wniosek o wznowienie postępowania). W dniu [...] r. B. O. zmarła (kopia aktu zgonu w załączeniu), a jej spadkobiercą jest m in. skarżący. Postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku nie zostało do tej pory zakończone. W. W., pomimo zbycia udziałów, które przysługiwały mu pierwotnie w nieruchomości, w dalszym ciągu jest współwłaścicielem nieruchomości, w tym zakresie, dziedziczy po B. O., co w treści odwołania zostało wyraźnie zaznaczone.
Skarżący uważa zatem, że w tej sytuacji organ II Instancji powinien był zawiesić postępowanie odwoławcze na zasadzie art. 97 § 1 pkt. 1 k.p.a., do czasu ostatecznego ustalenia spadkobierców B. O. (co nastąpi niebawem po wydaniu przez Sąd odpowiedniego postanowienia), zaś w żadnym razie nie mógł wydać decyzji umarzającej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Wobec powyższego, jego zdaniem, decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego rażąco narusza przepisy postępowania i powinna zostać uchylona.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.
Skarga jest zasadna.
Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., w oparciu o który organ odwoławczy umarza postępowanie odwoławcze.
W wyroku z dnia 25 października 1988 r., sygn. akt: SA/Po 495/88 niepublik., Naczelny Sąd Administracyjny słusznie wskazał, że: "Przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania, wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 k.p.a."
Będzie to miało miejsce w sytuacji, gdy odwołujący się cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.), czy też, gdy organ odwoławczy ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 k.p.a.). wypełnia to przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (por. B. Adamiak, J. Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 7, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005, s.609).
W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy – Wojewoda [...] – ustalił, że wnoszący odwołanie W. W. i D. L. nie posiadają interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie jako strony postępowania.
W ocenie Sądu stanowisko to jest błędne, a przez to wydana przez Wojewodę [...] decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze jest wadliwa.
Rację ma skarżący, że organ odwoławczy zupełnie przeoczył, że zarówno W. W. jak i D. L. w złożonych odwołaniach od decyzji organu I instancji wskazywali, że występują nie tylko jako strony ale i spadkobiercy ustawowi zmarłej w dniu [...] r. B. O., która była stroną postępowania. Przeoczenie tej istotnej dla treści rozstrzygnięcia decyzji kończącej postępowanie odwoławcze stanowi o naruszeniu artykułów: 7, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 138 § 1 pkt 3 k.p.a., obligujących organy do ustalenia wszystkich mających znaczenie dla rozstrzygnięcia okoliczności, tak aby stworzyć rzeczywisty obraz sprawy, rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego i poddaniu go ocenie wedle swobodnej oceny dowodów, wyrażeniu motywów podjętego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji załatwiającej sprawę, a więc konieczności wyjaśniania stronom zasadności przesłanek podjętej decyzji. Powyższe uchybienia przepisom postępowania mogły mieć zatem istotny wpływ na wynik sprawy.
Zresztą Wojewoda w swoim stanowisku jest niekonsekwentny. W zaskarżonej decyzji stanął na stanowisku, że odwołujący się w ogóle nie mają przymiotu strony w sprawie, a w decyzji kasacyjnej, wydanej przez siebie w tej samej sprawie, zwracał Wojewoda organowi I instancji uwagę, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że wnoszący podanie o wznowienie posiadają interes prawny w sprawie.
Wadliwa jest też decyzja organu I instancji – Prezydenta Miasta [...] – stwierdzająca, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielająca pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zapadła z naruszeniem prawa. U podstaw wydania takiego rozstrzygnięcia legło stwierdzenie organu I instancji, że mimo istnienia podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 k.p.a. zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Podkreślić jednak należy, że rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż decyzja ostateczna, weryfikowana w postępowaniu wznowieniowym.
Tymczasem w uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent Miasta [...] stwierdził: "Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, odległość budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Wysokość projektowanego budynku Akademii [...] wynosi 23,6 m., zatem wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego wynosić będzie teoretycznie około 22 metrów- a zatem odległość pomiędzy budynkami powinna wynosić 11 metrów (w zabudowie śródmiejskiej ww. odległość może być zmniejszona o połowę). Realizacja projektowanego obiektu wpłynie zatem na możliwość zabudowy działki nr [...] obręb [...]."
Z uwagi zatem na te kwestie rzeczą organu I instancji było wykazanie, że w weryfikowanym akcie nie tkwią wady materialnoprawne. Ustalenie bowiem, że tego rodzaju wad organ dopuścił przy wydawaniu decyzji ostatecznej niweczy możliwość wydania przez właściwy w sprawie wznowienia organ w oparciu o art. 151 § 2 decyzji stwierdzającej wydanie weryfikowanego aktu z naruszeniem prawa z uzasadnieniem, że w istocie zapadłaby taka sama decyzja jak ostateczna.
W pełni należy zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z dnia 19 listopada 1992 r., sygn. akt: SA/Kr 914/92, że: "1. Jeżeli podczas wznowionego postępowania okaże się, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (poprzez wadę procesową powodującą wznowienie), to organ prowadzący postępowanie wznowieniowe nie może zastosować trybu art. 146 § 2 k.p.a..
2. Zwrotu "decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmiany, to można zignorować jej wady materialne."
Prezydent Miasta [...] działający jako organ I instancji nawet kwestii związanej z wydaniem decyzji odpowiadającej treścią decyzji dotychczasowej nie wyjaśnił ograniczając się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia.
Zatem i ten akt administracyjny zapadł z naruszeniem artykułów: 7, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3, 146 § 2 i 151 § 2 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy.
Powyższe kwestie trafnie zauważył skarżący. Skarga musiała zostać zatem uwzględniona.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jak w punkcie II sentencji wyroku.