Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].12.2000 r. (znak: [...]) Prezydenta Miasta [...], działając na podstawie art. 95 ust. 6, art. 96 ust. 1 i 4 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000 r. nr 46 poz. 543) oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.02.1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz.U. nr 25 poz. 1998 r.) zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w [...] w obrębie [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [...] na dz.ewid. [...], [...], [...], [...]. W uzasadnieniu podano, że podział wykonano w oparciu o decyzję nr [...] z dnia [...].12.1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady [...].
Odwołanie Lasów Państwowych - Nadleśnictwa [...] nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 27.02.2001 r. (znak [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wywodząc w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 93 ust. 1 i 95 pkt. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać gdy jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami szczególnymi a niezależnie od ustaleń planu podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady. Prawomocną decyzją nr [...] z dnia [...].12.1998 r. ustalono lokalizację autostrady [...]. W oparciu o powyższą decyzje dokonano podziału nieruchomości a zarzuty odwołania dotyczące ochrony środowiska i przyrody były rozpatrywane w odwołaniu od decyzji ustalającej lokalizację autostrady.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Skarb Państwa - Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...] i zarzucając naruszenie prawa materialnego a w szczególności art. 23 ustawy z dnia 16.10.1991 r., o ochronie przyrody i zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25.01.1995 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 5 póz.
77) oraz naruszenia art. 6,7.9 i 10 kpa wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że podział dz.ewid. [...] jest de facto podziałem Rezerwatu Przyrody "[...]". O wydaniu decyzji o lokalizacji autostrady skarżące Lasy Państwowe dowiedziały się dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Skargę należy uznać za uzasadnioną aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych. Art. 93 ust. 4 i 5 (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z zastrzeżeniem art. 94 i art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta a opinię, o której mowa wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Zwrócić należy uwagę i na to, że ustawodawca w art. 100 udzielił Radzie Ministrów delegacji do określenia, w drodze rozporządzenia, trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzaju dokumentów wymaganych w tym postępowaniu.
Wykorzystując tę delegacje Rada Ministrów w dniu 17 lutego 1998 r. wydała rozporządzenie w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz.U. nr 25 póz. 130). Według § 4 ust. 2 tego rozporządzenia w przypadku dokonywania podziału nieruchomości z urzędu, do opracowania projektu podziału nie jest wymagana opinia, o której mowa w ust. l.
Można by więc uznać, że § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wyłączył stosownie dyspozycji art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Rozważenie jednak wymaga czy zawarta w art. 100 ustawy delegacja - upoważniała Radę Ministrów, do wyłączenia w przypadku dokonywania podziału z urzędu stosowania art. 93 ust.4. W tym miejscu miał Sąd na uwadze, że rozporządzenie może wprowadzać zmiany do ustawy, ale tylko wtedy gdy ustawa w sposób ścisły konkretyzuje możliwość takiej zmiany w akcie podstawowym.
I dlatego też zdaniem Sądu, Rada Ministrów wyłączając w § 4 ust. 2 rozporządzenia - stosowanie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami przekroczyła zakres delegacji ustawowej. Powyższy pogląd nie jest odosobniony i znalazł już wyraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z dnia 27.09.2000 r. SA/Rz 215/99, którego uzasadnienie Sąd w składzie obecnym w całości podziela).
W aktach sprawy brak jest takiej opinii, a więc nastąpiło uchybienie treści art. 93 ust.4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Na marginesie można dodać, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest wydawane w toku postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości. Do wydania tego postanowienia przepisu art. 106 kpa nie stosuje się. (zob. Uchwała Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1999 r. OPK 1/99 - ONSA 1999/3 poz. 84).
Wprawdzie opinie o której mowa w art. 93 ust. 4 wydaje ten sam organ, który w I instancji wydał decyzje zatwierdzającą projekt podziału - a więc można przyjąć, że jego opinia będzie pozytywna, to nie mniej jednak z uwagi na to, że postanowienie zawierające opinię jest zaskarżalne, a więc podlega kontroli w toku instancji, brak takiej opinii należy uznać za uchybienie przepisom postępowania - mające wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, skoro stwierdzone zostało naruszenie przepisów postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt.l lit."c" i art. 135 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.o.p.s.a.