Uzasadnienie
Zgodnie z art. 130 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 153 poz. 270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., Sąd umarza zawieszone postępowanie, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu.
Przedmiotowe postępowanie sądowe, zostało zawieszone postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 roku (k. 121-124 akt sądowych), a zatem ponad 3 lata temu, na podstawie art. art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a., albowiem wskutek niewykonania przez skarżącego zarządzeń Sądu, nie można było ustalić pełnego kręgu stron i co za tym idzie, nie można było nadać sprawie dalszego biegu.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 153 poz. 270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., w wersji obowiązującej do 15.08.2015 roku, który w myśl art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku (Dz.U.2015 r.658) o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tej wersji znajduje w niniejszym postępowaniu sądowo administracyjnym zastosowanie, osoba która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Z powyższego wynika, że poza stroną skarżącą i organem, stronami niniejszego postępowania sądowo administracyjnego są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem planowanego przedsięwzięcia. Strony te w toku postępowania administracyjnego, o jego wszczęciu i o wydanych decyzjach były zawiadamiane w trybie art. 49 k.p.a., tj. przez obwieszczenie.
Z uwagi na treść przepisu wprowadzającego w/w ustawy nowelizacyjnej z 9 kwietnia 2015 roku (art. 2), w postępowaniu sądowo administracyjnym, strony te usiały zostać zawiadomione w trybie art. 65 p.p.s.a., tj. poprzez operatora pocztowego. Celem wyznaczenia rozprawy, konieczne było zatem posiadanie przez Sąd informacji co do kręgu stron postępowania administracyjnego oraz ich adresów. Tymczasem z akt administracyjnych wynikało, że na ich podstawie nie dało się ustalić właścicieli (użytkowników wieczystych) lub ich adresów, odnośnie kilkunastu działek objętych wnioskiem (po doręczeniu postanowienia o zawieszeniu liczba ta wzrosła do kilkudziesięciu). Z uwagi na powyższe Sąd podjął działania zmierzające do ustalenia pełnego kręgu stron i ich adresów, a organ, strona skarżąca oraz część uczestników została zobowiązana do uzupełnienia w tym zakresie braków pod rygorem zawieszenia postępowania (k. 23, k. 28, k. 32, k. 53-56).
W wyniku powyższych wezwań Sądu, udało się jedynie ustalić adres uczestnika J. G., adres władającego działką nr [...], oraz że wskazywani jako właściciele działki [...], M.. i J.. W., nie żyli w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego. Strona skarżąca, która m.in. została pouczona przez Sąd o możliwości ustanowienia kuratora dla stron, których miejsce pobytu nie jest znane, w zasadzie ograniczyła się do złożenia takiego wniosku, wskazując ogólnikowo, że nie jest w stanie wykonać zarządzenia Sądu. Następnie mimo wezwania Sądu i zakreślenia obiektywnie długiego terminu do uprawdopodobnia, że miejsca pobytu stron nie są znane (co jest formalną przesłanką do zastosowania art. 79 p.p.s.a.) obowiązku tego nie wykonała (pismo z daty wpływu 29.03.16r).
W tym stanie rzeczy jej wniosek o ustanowienie kuratora został prawomocnie oddalony, albowiem w trybie art. 79 p.p.s.a. Sąd ustanawia kuratora jeśli miejsce pobytu strony nie jest znane. Czym innym jest natomiast sytuacja kiedy brak jest informacji co do tego kto jest stroną (czyli właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działki) lub jaki jest adres strony.
Mając zatem na uwadze, że postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 stało się prawomocne, a w ciągu trzech lat od dnia jego wydania nie został zgłoszony wniosek o podjęcie postępowania, zachodzą podstawy do jego obligatoryjnego umorzenia, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 130 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.