Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 marca 1999 r. (...) Starosta D. w D.-T., na podstawie art. 82 ust. 2, art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia z dnia 12 marca 1999 r. dotyczącego ustawienia na działce nr 450/2 w D.-T., barakowozu zasilanego energią elektryczną, przeznaczonego na przechowywanie kwiatów. Stwierdził bowiem, że realizacja barakowozu będzie naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz, że skoro barakowóz ma pełnić funkcję użytkową związaną z prowadzoną przez zgłaszającego Zygmunta Wojciecha Sz. działalnością gospodarczą, to jego usytuowanie i ustawienie wymaga pozwolenia na budowę. Dodał, że na działce nr 450/2 znajduje się obiekt budowlany w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, uzyskanie więc pozwolenia na budowę nie będzie możliwe.
W odwołaniu od tej decyzji Zygmunt Sz. zakwestionował, jako nie mające podstaw, ustalenie organu jakoby barakowóz miał służyć działalności gospodarczej. Ponadto stwierdził, że jeszcze nigdy nie uzyskał pozytywnej decyzji, a organy w Starostwie są do niego negatywnie nastawione.
Decyzją z dnia 22 kwietnia 1999 r. (...) Wojewoda M., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa decyzje organu I instancji utrzymał w mocy. Stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, ponieważ:
- - na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ustawienie barakowozu jest możliwe tylko w określonych wypadkach, jako zaplecze socjalne dla prowadzenia robót budowlanych. We wszystkich innych wypadkach wymagane jest pozwolenie na budowę.
- - na działce 450/2 znajduje się obiekt objęty nakazem rozbiórki, zachodzi więc przeszkoda z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego,
- - teren, na którym znajduje się ww. działka przeznaczony jest w planie zagospodarowania przestrzennego na usługi zdrowia /A 167 UZ/.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zygmunt Sz. podając, że jest współwłaścicielem działki nr 450/2, zarzucił, że ustawienie barakowozu nie wymaga pozwolenia na budowę i nie ma żadnego związku z budynkiem przeznaczonym do rozbiórki.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi przytaczając motywy swego rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył:
Zasadą generalną Prawa budowlanego, sformułowaną w art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., jest to, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy roboty budowlane - to nie tylko budowa, ale też prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. W związku z takim uregulowaniem, na wstępie należy odrzucić twierdzenie skarżącego, jakoby ustawienie na działce barakowozu nie było robotą budowlaną. Jest to wszak czynność, w wyniku której odchodzi do posadowienia, w określonym, stałym miejscu, obiektu budowlanego, a to właśnie stanowi istotę pojęcia robót budowlanych w rozumieniu ustawy. Nie wymaga zaś dodatkowych wyjaśnień, iż organ, związany ustawą, musi odnosić się do ustalonego nią znaczenia określonego pojęcia, choćby nawet nie odpowiadało ono znaczeniu przyjmowanemu w innych kontekstach.
Nie może też ulegać wątpliwości, że barakowóz jest obiektem budowlanym, odpowiadającym charakterystyką obiektom zdefiniowanym w art. 3 pkt 5 ustawy. To, że przepis tego rodzaju obiekty określa jako "tymczasowe" nie zmienia ich charakteru i samo w sobie nie oznacza zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Wyjątki od cytowanej na wstępie zasady uzyskania pozwolenia na budowę regulują przepisy art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego. Zgodnie z pkt 5a art. 29 i art. 30 pkt 1 budowa tymczasowych obiektów budowlanych, nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w ściśle określonym, nie dłuższym niż 120 dni czasie, wymaga zgłoszenia. Z regulacji tej, w zw. z art. 28, wprost należy wnioskować, że budowa tymczasowych obiektów bez czasowego ograniczenia ich funkcjonowania wymaga pozwolenia na budowę.
Skarżący zgłosił zamiar ustawienia na działce barakowozu zasilanego energią elektryczną z przeznaczeniem na przechowywanie kwiatów żywych i sztucznych. Taki opis obiektu dawał pełne podstawy do stwierdzenia wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Był to zaś wystarczający powód uzasadniający zgłoszenie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, sprzeciwu.
Z uwagi na zawartość przedstawionych akt administracyjnych /brak w aktach pełnego tekstu planu zagospodarowania przestrzennego, oraz dokumentów związanych z rozbiórką/ i lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tej części, nie jest możliwa weryfikacja pozostałych przyczyn wniesienia sprzeciwu. Okoliczności te jednak nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia sądu, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Warto jednak podkreślić, że uwagi organu odnoszące się do wyniku przyszłego, ewentualnego postępowania o pozwolenie na budowę, są zupełnie zbędne. O tym, czy przeszkodą w udzieleniu pozwolenia będzie niewykonany nakaz rozbiórki zadecyduje organ, który będzie prowadził takie postępowanie, w oparciu o własne ustalenia i własne oceny.
Z tych powodów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, skargę należało oddalić.