Uzasadnienie
II S.A./Kr 957/00
Decyzja z dnia [...] lutego 2000 r. znak [...] Starosta Powiatowy w L., na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane odmówił A.L. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kładki na potoku bez nazwy we wsi P. W uzasadnieniu decyzji podał, że A.L. wniosek o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę, wraz z dokumentacją, złożyła w dniu [...] lipca 1996 r. Przeprowadzona jednak w dniu [...] listopada 1996 r. kontrola wykazała, że A.L. samowolnie przystąpiła do budowy. W dniu [...] listopada 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego wydał decyzje nakazującą rozbiórkę wykonanych robót budowlanych. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu II instancji z dnia [...] stycznia 1997 r. Po rozpoznaniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 1999 r. sygn. II S.A./Kr 266/97 stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji tylko w części dotyczącej określenia terminu rozbiórki, w pozostałym zakresie skargę oddalił.
Nakaz rozbiórki jest zatem ostateczny. W dniu [...] października 1999 r. A.L. ponownie wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę kładki. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 1999 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzono, że nakaz nie został wykonany. Zgodnie z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie którego dotyczy projekt zagospodarowania działki, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.
W odwołaniu od tej decyzji A.L. podała, że kładka miała znajdować się w ciągu drogi stanowiącej jedyny dojazd od drogi publicznej do nowo wzniesionych zabudowań. Po złożeniu wniosku w 1996 r. procedura bardzo się przedłużała, wobec czego A.L., będąc pewną, że wniosek i projekt spełniają wszystkie wymogi, przystąpiła do prac. Działała przy tym kierując się względami społecznymi, bo wzniesienie kładki czyniło możliwym dostęp do położonych za potokiem zabudowań zarówno mieszkańcom jak i służbom ratownictwa. Wnioskodawczyni wcześniej uzyskała pozwolenie na budowę domu z zatwierdzonym dojazdem od drogi publicznej właśnie przez potok. Już wówczas organ administracji za konieczne uznawał wzniesienie kładki. Swą aktywnością odwołująca się zastąpiła więc organy czy też samorząd w ich obowiązkach. Obecnie byłaby skłonna nawet dokonać rozbiórki, pod warunkiem otrzymania pisemnej promesy uzyskania w szybkim terminie pozwolenia na ponowne wzniesienie kładki.
Decyzją z dnia [...] marca 2000 r. znak [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzje organu I instancji utrzymał w mocy, podzielając w całości pogląd tego organu. Dodał, że podnoszone w odwołaniu względy natury ekonomicznej i celowościowej nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.L. zarzuciła, że decyzja odmowna zapadła po trzech latach od złożenia wniosku, oraz że-wobec faktu, że postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone -postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę winno być zawieszone na podstawie art. 97 pkt 4 kpa w związku z art. 100 1 kpa.
Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swe stanowisko.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sad administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W tym aspekcie zaskarżona decyzja, poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, musi być oceniona pozytywnie. Przepis ustawy Prawo budowlane przywołany jako podstawa rozstrzygnięcia w sposób jednoznaczny nakłada na organ obowiązek wydania odmownej decyzji w sytuacjach w nim opisanych. Nie ma żadnych wątpliwości, że stan faktyczny sprawy wypełnia hipotezę w/w przepisu: na terenie, którego projekt dotyczy znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Wykonanie takiego nakazu nie stanowi - jak chce tego skarżąca -zagadnienia wstępnego i nie tamuje postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Eksponowane przez skarżącą okoliczności związane z przyczynami, dla których obiekt wzniesiono bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę i pożytkami płynącymi z obecnego jego istnienia, nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia. Żaden przepis prawa nie upoważnia bowiem organu do odstąpienia, w opisywanych przez skarżącą okolicznościach, od stosowania przewidzianej w art. 35 ust. 5 sankcji.
Wobec powyższego skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.