Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia.......... Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla..........nałożył na J.K. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki. Postanowienie to zostało doręczone zobowiązanemu 2 maja 2007 r. W dniu 17 maja 2007 r. J.K. złożył zażalenie na to postanowienie, a w dniu......czerwca 2007 r. zmarł.
W dniu............. 2007 r........Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w....... wydał postanowienie stwierdzające złożenie zażalenia z uchybieniem terminu.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M.K. - żona J.K. wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu M.K. nie legitymuje się interesem prawnym, który umożliwiałby jej wniesienie skargi w niniejszej sprawie. W zależności od rodzaju egzekwowanego obowiązku śmierć osoby zobowiązanej w trakcie postępowania egzekucyjnego może mieć dwojaki skutek. Jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu (art. 56 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Jeżeli obowiązek jest ściśle związany z osobą zobowiązanego - postępowanie należy umorzyć (art. 59 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Obowiązek rozbiórki należy do tej drugiej kategorii, a zatem śmierć J.K. w dniu...... czerwca 2007 r. pociąga za sobą obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec niego. Nie ma podstaw prawnych by egzekucję nakazu rozbiórki prowadzić wobec skarżącej bądź też innych spadkobierców zmarłego. Nie można również wyegzekwować grzywny w celu przymuszenia, mimo, iż postanowienie o jej nałożeniu stało się ostateczne. W tej sytuacji należy ocenić, że M.K. nie może kwestionować postanowień wydanych w toku postępowania egzekucyjnego, którego stroną nie była i nie stała się po śmierci męża.
Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W przypadku odrzucenia pisma Sąd zwraca stronie wniesiony przez nią wpis od pisma odrzuconego, o czym orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a.