Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] znak [...] z dnia 27 maja 2015 r. na podstawie:
- - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.);
- - art. 49 b ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: u.p.b.);
po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – M.O. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 19 sierpnia 2014 r., znak: [...] którą nakazano skarżącej dokonać rozbiórki wybudowanego ogrodzenia o łącznej długości 283,7 mb zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w msc. P. od strony drogi gminnej P. (dz. [...] wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Na podstawie przesłanego materiału dowodowego Organ ustalił, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie został wskazany w skarżonej decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy odstępuje od ponownego przytaczania pełnego stanu faktycznego niniejszej sprawy, powołując w uzasadnieniu postanowienie jedynie najistotniejsze fakty i dokumenty dla prawidłowego rozstrzygnięcia postępowania odwoławczego.
Organ wskazał, iż postępowanie zostało wszczęte przez organ I instancji z urzędu. W dniu 9 maja 2014 r. przeprowadzone zostały oględziny na działce nr [...] i [...] w P., podczas których zostało ustalone, że na działce nr [...] w P. znajduje się ogrodzenie z siatki stalowej na podmurówce betonowej grubości ok. 12 cm i wysokości od 10 do 30 cm. Odległość ogrodzenia od widocznej krawędzi drogi gminnej (...) wynosi od 0,7m do 1,3m. Długość ogrodzenia na działce nr [...] od strony drogi gminnej wynosi ok. 120 mb. Następnie ogrodzenie biegnie po sąsiedniej działce nr [...] na długości ok. 74,3 m i dowiązane jest do istniejącego ogrodzenia budynku mieszkalnego. Następnie poniżej zabudowań posesji na dz. nr [...] ogrodzenie przebiega od istniejącego ogrodzenia budynku nr [...] w P. do ogrodzenia przy drodze Powiatowej nr [...] Długość tego odcinka ogrodzenia wynosi 89,4 mb.
W dniu 13 czerwca 2014 r. PINB wydał na podstawie art. 49b ust. 2 u.p.b. postanowienie znak: [...] którym postanowił nałożyć na skarżącą obowiązek przedstawienia wymienionych w nim dokumentów w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia.
Pismem z dnia 18 lipca 2014 r. znak: [...], organ I instancji zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.
W dniu 19 sierpnia 2014 r. organ I instancji wydał w oparciu o art. 49 b ust. 1 u.p.b. decyzję znak: [...], nakazującą skarżącej rozbiórkę ogrodzenia o łącznej długości 283,7 mb zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w msc. P. od strony drogi gminnej P. (dz. [...]) wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Odwołanie od niniejszej decyzji wniosła skarżąca.
Organ odwoławczy dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych treścią zaskarżonej decyzji, badając tak prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i poprzedzającego je postępowania wyjaśniającego w oparciu o akta sprawy PINB znak: [...]. Organ stwierdził, iż PINB właściwie zastosował przepisy ustawy Prawo budowlane oraz przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
WINB po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania wskazanego przez organ I instancji uznał go za prawidłowy i stwierdził, że pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest ocena zasadności nałożenia na skarżącą obowiązku rozbiórki ogrodzenia o łącznej długości 283,7 mb zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w msc. P. od strony drogi gminnej P. (dz. [...]) wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia.
Zdaniem organu budowa przez inwestora ogrodzenia na działkach nr [...] i [...] w msc. P. od strony drogi gminnej [...] wymagała zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż realizacja przedmiotowego ogrodzenia nastąpiła bez stosownego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
Organ I instancji jako podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji prawidłowo przyjął art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
W przypadku braku spełnienia wskazanych powyżej przesłanek organ nadzoru budowlanego obowiązany jest, stosownie do art. 49b ust. 3 u.p.b., wydać decyzję o rozbiórce samowolnie wybudowanego obiektu. Natomiast jeśli te przesłanki zostaną spełnione powinien on, zgodnie z art. 49b ust. 4 u.p.b., ustalić, w drodze, postanowienia wysokość opłaty legalizacyjnej.
Organ wskazał, iż legalizacja jakiegokolwiek obiektu w trybie art. 49b u.p.b. uzależniona jest od jego zgodności z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Organ I instancji postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r. znak: [...], nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia szeregu dokumentów o których mowa w art. 49b ust. 2 u.p.b. Organ odwoławczy korzystając z przysługujących mu uprawnień dokonał weryfikacji w/w postanowienia i stwierdza, że zostało ono wydane prawidłowo.
Strona zobowiązana w wyznaczonym terminie nie wywiązała się z nałożonego obowiązku. W ocenie organu zachodzi więc okoliczność, o której mowa w art. 49b ust. 3 u.p.b.
PINB prawidłowo nałożył na podstawie art. 49b ust. 1 u.p.b. obowiązek rozbiórki samowolnie wykonanego ogrodzenia na działkach nr [...] w msc. P. od strony drogi gminnej P. Organ podkreślił, iż nie dotrzymanie terminu przedstawienia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 u.p.b. stanowi przesłankę wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, MWINB wskazał, iż przedstawione powyżej motywy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia w części stanowią odpowiedź na podnoszone kwestie. Odnośnie pozostałych podnoszonych przez odwołującą się kwestii Organ wskazuje, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że przedmiotowe ogrodzenie zostało zlokalizowane od strony drogi publicznej.
Organ podkreślił także zgodnie z Uchwałą Rady Gminy D, Nr [...] z dnia 12 grudnia 2003 r. działka nr ewid. [...] w P. została zaliczona do kategorii dróg gminnych – P. [...]. Nie zasadny jest zarzut skarżącej, iż w/w akt prawny nie pozostaje w obrocie prawnym. Należy bowiem wskazać, że w wyniku wydania przez Wojewodę [...] Rozstrzygnięcia Nadzorczego z dnia 10 stycznia 2004 r. została stwierdzona nieważność jedynie § 2 w/w uchwały Rady Gminy D. Natomiast § 1 wskazanej uchwały, który wskazuje drogi publiczne zaliczone do kategorii dróg gminnych pozostaje nadal w obiegu prawnym.
Odnośnie natomiast zarzutu zajęcia pod drogę gminną przez Gminę D. terenu stanowiącego własność skarżącej, WINB zauważa, że organy administracji publicznej nie są władne do rozstrzygania sporów w zakresie prawa własności i roszczeń cywilnych z nim związanych należy dochodzić na drodze cywilnej.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca domagając się jej uchylenia.
Skarżąca podniosła, iż wielokrotnie wyjaśniała Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B., że przebiegająca obok jej działek nr [...] i [...] w P. droga dojazdowa do pól, oznaczona numerem ewidencyjnym [...] (dawnej [...]), nie stanowi drogi publicznej własności Gminy D,., a drogę prywatną, własności jej zmarłych rodziców W.O. z domu M. i M.O. Na dowód powyższego przesłała Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. odpis zwykły z księgi wieczystej nr [...], część opisową do wykazu synchronizacyjnego wschodniego odcinka działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...], sporządzonego przez uprawnionego geodetę i pismo Starosty B. ([...]).
Zdaniem skarżącej z przedstawionych wyżej powodów nie ma zatem większego znaczenia w sprawie to że Zarząd Województwa [...], w wydanej na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych uchwale z dnia 13.10.2005r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze powiatu brzeskiego, wymienia również drogę [...] Stosownie bowiem do art. 7 ust. 2 w/w ustawy, zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy, a nie uchwały zarządu województwa.
Skarżąca wskazała, iż z uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych w żadnym razie nie może wynikać więc jaki jest przebieg drogi " [...] " w P. (numer [...]).
Przyjmując, że taka droga prawnie istnieje, wobec rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody znak: [...] i braku uchwały Rady Gminy D. określającej przebieg tej drogi, nie ma i nigdy nie było żadnego aktu prawnego wskazującego jej przebieg w terenie (po konkretnych działkach ewidencyjnych). Niezrozumiałym dla skarżącej więc na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dowody Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. stwierdza, że na mocy uchwały Rada Gminy D. nr [...] z dnia 12 grudnia 2003r. cytuję: "działka nr [...] w P. został a zaliczona do kategorii dróg gminnych tj. P. (po zmianie [...] ". Skarżąca podniosła, iż z uchwały Rada Gminy D. nr [...] z dnia 12 grudnia 2003 r. nawet jednym słowem nie odnosi się do działki ewidencyjne nr [...]. Niezrozumiałym więc jest na podstawie jakich dowodów organy nadzoru budowlanego wywiodły, że to właśnie uchwała Rada Gminy D. nr [...] z dnia 12 grudnia 2003r. działkę nr [...] w P. wskazuje jako drogę gminną tj. P. Przecież, co już wielokrotnie zgłaszała i akcentowała w pismach kierowanych do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. jak i w odwołaniu, nie istnieje żaden akt prawny, który wskazywałby, że to na będącej własnością moich rodziców działce ewidencyjnej nr [...] w P. przebiega publiczna droga gminna "[...] ". Upoważnienie dla Wójta Gminy D. do określenia przebiegu dróg zawarte w § 2 uchwały [...] z dnia 12.12.2003 r. zostało unieważnione rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody, a Rada Gminy D. nigdy nie podjęła uchwały wskazującej przebieg tejże drogi w terenie.
Skarżąca podkreśliła, iż nie ma obowiązku zgłaszania lokalizacji budowy ogrodzenia od strony działki [...] będącej jej prywatną własnością, a nie drogą publiczną P., co do której brak jest w obiegu prawnym dokumentu określającego jej przebieg.
Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, iż działka ewidencyjna [...] w P. (dawniej nr [...]) stanowi jej własność, a Gmina D. nie ma żadnego tytułu prawnego do tej nieruchomości - drogi dojazdowej do jej nieruchomości oraz okolicznych pól urządzonej i utrzymywanej przeze nią, o szerokości (2.70 - 3m), a więc nie spełniającej warunków dla drogi publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z 30.
08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.
Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji są postanowienia Prawa budowlanego.
Co do zasady Sąd kontroluje zaskarżony akt względem stanu faktycznego i prawnego jaki istniał w dniu wydania kwestionowanego aktu.
Zakwestionowane decyzje należało uchylić, gdyż zarzuty skargi okazały się być uzasadnione.
W przedmiotowej sprawie właściwe organy stosowały art. 49b Prawa budowlanego zgodnie, z którym 1. Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
- 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni:
- 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4;
- 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;
- 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
- 3. W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1.
- 4. Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2, właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
- 5. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59g, z tym że wysokość opłaty w przypadku budowy, o której mowa w:
- 1) art. 29 ust. 1 pkt 7-11, 14, 15, 17 i 18 oraz w art. 30 ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 2.500 zł;
- 2) art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5, 6, 12, 13, 16 i 19-21 - wynosi 5.000 zł.
- 6. Właściwy organ, w przypadku gdy budowa nie została zakończona, po wniesieniu opłaty, o której mowa w ust. 5, zezwala, w drodze postanowienia, na dokończenie budowy.
- 7. W przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej właściwy organ wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1.
W kontrolowanym stanie faktycznym i prawnym, zasadniczą kwestią sporną dla zasadności stosowania art. 49b Prawa budowlanego jest, czy w sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną, polegającą na wybudowaniu ogrodzenia zlokalizowanego od strony drogi gminnej bez dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczne - budowlanej.
Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1118 z późn. zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m.
Na wstępie należy zauważyć, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. A to z kolei zapewnia realizację zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 k.p.a.
Zatem, stosownie do art. 7 k.p.a, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje jedną z najważniejszych zasad postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, Lex-el.; Cz. Martysz, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex-el.; J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Wszystkie powołane wyżej przepisy znajdują na mocy art. 140 k.p.a. odpowiednie zastosowanie przed organem odwoławczym.
Naruszenie wyżej wskazanych przepisów proceduralnych prowadzi w efekcie do naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), a także zasady z art. 11 k.p.a, który stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.
W kontrolowanej sprawie jest bezsprzecznie, że Skarżąca konsekwentnie podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie, iż działka ewidencyjna nr [...] w P. (dawniej nr [...]) stanowi jej własność, a Gmina D. nie ma żadnego tytułu prawnego do tej nieruchomości - drogi dojazdowej do jej nieruchomości oraz okolicznych pól urządzonej i utrzymywanej przeze nią, o szerokości (2.70 - 3m), a więc nie spełniającej jej zdaniem warunków dla drogi publicznej. Skarżąca podnosi, iż wielokrotnie wyjaśniała Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B., że przebiegająca obok jej działek nr [...] i [...] w P. droga dojazdowa do pól, oznaczona numerem ewidencyjnym [...] (dawnej [...]), nie stanowi drogi publicznej własności Gminy D., a drogę prywatną, własności jej zmarłych rodziców W.O. z domu M. i M.O. Na dowód powyższego przesłała Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. odpis zwykły z księgi wieczystej nr [...], część opisową do wykazu synchronizacyjnego wschodniego odcinka działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] sporządzonego przez uprawnionego geodetę i pismo Starosty B. ([...]).
Z kolei organ I i II instancji podkreślił, że zgodnie z Uchwałą Rady Gminy D. Nr [...] z dnia 12 grudnia 2003 r. działka nr ewid. [...] w P. została zaliczona do kategorii dróg gminnych – [...]. Nie jest zasadny zarzut skarżącej, iż w/w akt prawny nie pozostaje w obrocie prawnym. Należy bowiem wskazać, że w wyniku wydania przez Wojewodę [...] Rozstrzygnięcia Nadzorczego z dnia 10 stycznia 2004 r. została stwierdzona nieważność jedynie § 2 w/w uchwały Rady Gminy D.. Natomiast § 1 wskazanej uchwały, który wskazuje drogi publiczne zaliczone do kategorii dróg gminnych pozostaje nadal w obiegu prawnym. Odnośnie natomiast zarzutu zajęcia pod drogę gminną przez Gminę D. terenu stanowiącego własność skarżącej, WINB zauważa, że organy administracji publicznej nie są władne do rozstrzygania sporów w zakresie prawa własności i roszczeń cywilnych z nim związanych należy dochodzić na drodze cywilnej.
W kontrolowanej sprawie, zdaniem Sądu, organy dokonały niewłaściwej wykładni postanowień prawa miejscowego mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy uznając, że obowiązująca uchwała Rady Gminy D. Nr [...] z dnia 12 grudnia 2003 r. jako akt prawa miejscowego kwalifikuje się do stosowania w tej sprawie. Faktem jest, że Uchwala Rady Gminy D. Nr [...] z dnia 12 grudnia 2003 r. obowiązuje, lecz zdaniem Sądu ta uchwała jest ułomna w swym bycie prawnym i w kontrolowanej sprawie nie może stanowić samodzielnej prawnej podstawy i normatywnego uzasadnienia do wydania kontrolowanej przez Sąd decyzji – jako zasadniczy argument przemawiający za tym, że sporne ogrodzenie zostało wybudowane/ zlokalizowane od strony drogi gminnej. Organy administracyjne dokonały w odniesieniu do tej uchwały błąd w przedmiocie oceny jej zdolności do wywoływania skutków prawnych dla potrzeb kontrolowanej sprawy.
W przekonaniu Sądu ta uchwała obowiązuje, ale z uwagi na swoje materialnoprawne sprzężenie z odpowiednią uchwałą ustalająca przebieg drogi nie jest zdolna do wywołania skutku prawnego, gdyż nie jest wiadomy, ustalony przebieg drogi. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że Zarząd Województwa [...] uchwałą Nr [...] z dnia 13 października 2005 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze powiatu [...] w Województwie [...] postanowił nadać nowe numery drogom gminnym – w tym, Gmina D. w brzmieniu załącznika nr [...].(zob. poz. 78 w tym załączniku)
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kserokopia uchwały Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych. Zgodnie z jej § 1 zalicza się do kategorii dróg gminnych Gminy D. następujące drogi lokalne nie zaliczone do innych kategorii i tutaj pod pozycją 27 jest wskazana [...]. Z kolei zgodnie z § 2 omawianej uchwały przebieg dróg gminnych określonych w § 1 określi Wójt Gminy D. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, z upoważnienia Wojewody zostało wydane rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia 10 stycznia 2004 r., znak [...], w którym stwierdza się nieważność § 2 Uchwały Rady Gminy D. Nr [...] z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych, a to z uwagi na fakt, że ustalenie przebiegu dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Organ przy tym nie powołuje się w sprawie na uchwałę Rady Gminy D. w przedmiocie ustalenia przebiegu dróg gminnych.
W okolicznościach kontrolowanej sprawy należy przyjąć, że ta uchwała nie istnieje. Przyjęte przez Sąd rozstrzygnięcie w żaden sposób nie odnosi się do rozstrzygania tytułu prawnego do działki ew. nr [...]. Stanowisko Sądu i ocena kontrolowanej sprawy opiera się na stwierdzeniu, że w/w uchwala jest ułomna i nie nadaje się do stosowania w kontrolowanej sprawie jako samodzielna pełna podstawa prawna, kwalifikująca charakter działki jako drogi gminnej w sąsiedztwie/od strony ogrodzenia skarżącej. W tym wypadku nie chodzi o ocenę legalności, zgodności oceny z powszechnie obowiązanym prawem do czego organy stosujące prawo nie mają kompetencji. Ale tutaj przedmiotem oceny ze strony PINB powinna była być kwestia, czy akt prawa miejscowego, z którego wywodził możność stosowania w sprawie art. 49b Prawa budowlanego był zdolny do wywoływania skutków prawnych istotnych dla sprawy. A zatem w kontrolowanej sprawie nie mniej istotna jest także treść uchwały ustalającej przebieg drogi gminnej.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że kwestionowana decyzja została wydana przedwcześnie. Naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w kontrolowanej sprawie polegało na tym, że organy pomijały podnoszoną przez skarżąca okoliczność braku jednoznacznego rozstrzygnięcia kwestii własnościowych, opierając się przedwcześnie na domniemaniu legalności i mocy wiążącej ułomnej bo niepodlegającej stosowaniu w kontrolowanej sprawie Uchwały Rady Gminy D. Nr[...] z dnia 12 grudnia 2003 r. jako pełnej i samodzielnej podstawy prawnej.
Mając na uwadze powyższe okoliczności prawne i faktyczne sprawy, a także kierując się art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 135 p.p.s.a. - Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. Jak w pkt II sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.