Uzasadnienie
Skarżąca B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W wykonaniu zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego pismem z dnia 13 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącą do nadesłania 4 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, z zastrzeżeniem, że w przypadku nieusunięcia wskazanych braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skarga zostanie odrzucona, stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.).
Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braków skargi w terminie.
Korespondencja sądowa adresowana do skarżącej B. K., pomimo podwójnego awizowania, tj. w dniu 16 sierpnia 2018 r. (pierwsze awizo) i w dniu 24 sierpnia 2018 r. (powtórne awizo), nie została przez skarżącą odebrana. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżąca nie złożyła do akt sprawy odpowiedniej ilości egzemplarzy odpisów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 in principio p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do treści do art. 47 § 1 in principio p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich innym stronom postępowania. Mając przedstawione regulacje prawne na uwadze, Starszy Referendarz Sądowy wezwał skarżącą B. K. do usunięcia stwierdzonych braków formalnych skargi. Braki te nie zostały jednak usunięte. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braków formalnych pomimo wezwania nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd.
Wskazać przy tym należy, że w myśl art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 (tj. osobiście lub za pośrednictwem dorosłego domownika, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma), pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w wyżej określonym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
W takim przypadku, pomimo nieodebrania pisma przez adresata, doręczenie, określane mianem "zastępczego", uważa się za dokonane z upływem 14 dnia od pozostawienia pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W przedmiotowej sprawie korespondencja sądowa adresowana do skarżącej B. K., pomimo podwójnego awizowania, tj. w dniu 16 sierpnia 2018 r. (pierwsze awizo) i w dniu 24 sierpnia 2018 r. (powtórne awizo), nie została przez skarżącą odebrana. Tym samym – mając na uwadze treść art. 73 p.p.s.a. – należało przyjąć, że przesyłka ta została skarżącej zastępczo doręczona w dniu 30 sierpnia 2018 r., a w związku z tym termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 6 września 2018 r., gdyż skarżąca nie przedłożyła do akt sprawy odpowiedniej ilości odpisów skargi w zakreślonym do tego terminie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia.
W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in principio i § 2 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia.