Uzasadnienie
Pismem z dnia 6.11.2000r /prezentata Urzędu Miasta K. 13.11.2000r/ W.G. wniósł, na podstawie art.145 kpa, o wznowienie postępowania dotyczącego wydanych decyzji wzizt i pozwolenia na nadbudowę budynku przy ul. [...] w K., podając, że jako współwłaściciel budynku przy ul. [...] w K. nie został poinformowany o wdrożeniu procedury ustalenia wzizt ani o pozwoleniu na budowę.
Decyzją z dnia [...]12.2000r Prezydent Miasta K., na podstawie art.145 § l pkt 4, 149§ 3 i art. 150 § l kpa odmówił wznowienia postępowania w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...]1999r i nr [...] z dnia [...].1999r o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. Nadbudowa budynku przy ul. [...] w K., zakończonych decyzją ostateczna.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskodawca był zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia wzizt dla przedmiotowej inwestycji pismem z dnia [...] 1999r, ale mimo dwukrotnego awizowania nie podjął przesyłki.
Dnia [...].09.1999r została wydana decyzja nr [...], która stała się prawomocna dnia [...]10.1999r. Wnioskodawca odmówił przyjęcia przesyłki. W dniu [...].09.1999r W.g odebrał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Dnia [...].10.1999r wydana została decyzja nr [...] zmieniająca decyzje [...] w zakresie załącznika graficznego. W.G. odmówił przyjęcia decyzji.
Organ I instancji stwierdził dalej, że z zestawienia i kolejności zdarzeń wynika niezbicie, że strona nie chciała się zapoznać z materiałem dowodowym sprawy i nie chciała skorzystać z możliwości odwołania się od wydanych decyzji. Dlatego też bezzasadnym jest domaganie się wznowienia postępowania zgodnie z art.145 kpa, gdyż nie zachodzi żadna z okoliczności tam wymienionych.
W odwołaniu od tej decyzji W.G. zarzucił, że wszystkie postanowienia i decyzje wzizt zostały wydane z pominięciem jego osoby, nie informując go o tym.
Nadto podał, że nie wszystkie osoby posiadające przymiot strony brały udział w postępowaniu.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. znak: [...], na podstawie art. 147, art.148, 145§ l pkt 4 kpa w związku z art. 138 § l pkt l kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podało, że jak wynika z akt sprawy organ I instancji prawidłowo ustalił adres odwołującego się i pod ten adres doręczał W.G. pisma procesowe.
Doręczeń tych, w myśl przepisów Rozdziału 8 Działu I kpa, dokonano prawidłowo i skutecznie.
Nieodebranie dwukrotnie awizowanego zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie może być traktowane jako brak powiadomienia o toczącym się postępowaniu. Zgodnie bowiem z przepisem art.44 kpa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art.42 i 43 kpa, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Z kolei zgodnie z art.47 kpa, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. W przypadkach takich uznaje się, że pismo zostało doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.
Należy w związku z tym przyjąć, że decyzja z dnia [...].09.1999r została odwołującemu się doręczona prawidłowo, ponieważ na kopercie adresowanej do odwołującego się znajdują się adnotacje poczty o dwukrotnym awizowaniu i o odmowie przyjęcia tej przesyłki przez adresata.
Również prawidłowo doręczono W.G. decyzję z dnia [...].10.1999r, skoro adresat odmówił przyjęcia tej przesyłki. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji z dnia [...]09.1999r odebrała z kolei w dniu 29.09.1999r córka odwołującego się A.G., a zatem i w tym przypadku doręczenia dokonano prawidłowo. Zgodnie bowiem z art.43 kpa, w przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się, za pokwitowaniem,dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że nie ma podstaw do twierdzenia, że W.G. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniach zakończonych ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta K. z dnia [...].09.1999r i [...].10.1999r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nadto, że art.148 kpa przewiduje zawity termin l miesiąca do wniesienia żądania wznowienia postępowania. Termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Materiał dowodowy wskazuje, że co najmniej od września 1999r W.G. wiedział o toczącym się postępowaniu administracyjnym.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję W.G. wniósł ojej uchylenie.
Zarzucił, że błędnie został zinterpretowany przepis art.10 kpa i art.43 kpa. Procedura doręczenia zastępczego nie powinna być zastosowana, gdyż nie został ojej wdrożeniu poinformowany, a została ona zapoczątkowana w okresie urlopowym.
Skarżący podał, że nie został poinformowany o decyzji z dnia [...].09.1999r, gdyż córka A. nie jest osobą dorosła.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodała, że przyjęcie założenia, iż art.44 nie może być zastosowany bez uprzedniego pouczenia strony o jego treści, czyniłoby regulację art.44 kpa niewykonalną i niepotrzebną.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.
W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy, że kwestionowana decyzja nie narusza prawa w sposób skutkujący jej uchyleniem.
W myśl art. 145 § l kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § l pkt 4 następuje tylko na żądanie strony.
Stosownie do przepisu art. 148 § 2 kpa podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § l pkt 4 wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania organ I instancji w pierwszym rzędzie powinien zatem ustalić, czy wnioskodawca zachował jednomiesięczny termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. W razie niezachowania tego warunku, organ wydaje decyzję w trybie art. 149 § 3 kpa o odmowie wznowienia postępowania.
W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji nie może oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły. Tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149§ l k.p.a.).
W niniejszej sprawie, odmawiając wznowienia postępowania, organ odwoławczy ustalił, że nie ma podstaw do twierdzenia, że W.G. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniach zakończonych ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta K. z dnia [...]09.1999r i [...].10.1999r., czyli wypowiedział się co do istnienia przyczyny wznowienia, co było nieprawidłowe.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, z powołaniem się na przepis art. 148 kpa, ustaliło jednocześnie, że " materiał dowodowy wskazuje, że co najmniej od września 1999r W.G. wiedział o toczącym się postępowaniu administracyjnym". Oznacza to, że uznało, iż podanie o wznowienie postępowania złożone zostało po terminie.
W związku z ustaleniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do prawidłowości dokonywanych w postępowaniu administracyjnym doręczeń stwierdzić należy, że prawidłowo dokonane zastępcze doręczenie jest równoważne w skutkach z doręczeniem, gdzie dokument doręczany rzeczywiście trafia do rąk adresata, tak aby ten mógł się z nim zapoznać. Doręczenie zastępcze jest fikcją prawną mającą rację bytu z punktu widzenia sprawności obrotu. Adresat może uzyskać dokument doręczony zastępczo i może się z nim zapoznać. Nie ma znaczenia prawnego dla oceny skuteczności doręczenia, że tego nie czyni.
Z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby organ administracji zobowiązany był pouczać adresata o możliwości dokonania doręczenia zastępczego.
Zawiadomienie z dnia 3.08.1999r o wszczęciu postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. nadbudowa budynku przy ul. [...] adresowane do skarżącego /k. [...] akt administracyjnych/ zostało dwukrotnie awizowane: w dniu [...].08.1999r i [...].08.1999r. Organ prawidłowo uznał doręczenie to za skuteczne.
Przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...].09.1999r, adresowana do skarżącego, również była dwukrotnie awizowana: w dniu 29.09.1999r i w dniu 8.10.1999r /k.[...]/. Także i doręczenie tej przesyłki zostało prawidłowo uznane przez organ za skuteczne.
Zawiadomienie z dnia [...].09.1999r o wszczęciu postępowania o zmianę decyzji wzizt z dnia [...]09.1999r, adresowane do W.G., zostało w dniu 29 09.1999r odebrane przez jego córkę A.G.. W skardze podniesiono, że była ona niepełnoletnia. Gdyby tak było, doręczenie to nie było prawidłowe.
Niemniej jednak przy doręczeniu decyzji z dnia [...].10.1999r, zmieniającej decyzję wzizt z dnia [...].09.1999r, na przesyłce odnotowano, że w dniu 2.10.1999r adresat odmówił j ej przyjęcia.
Przyjąć zatem należy, w związku z przedstawionymi wyżej uwagami, że od dnia 7.10.1999r W.G. wiedział o wydanej decyzji z dnia [...] 09.1999r, a od dnia 22.10.1999r wiedział o decyzji z dnia [...].10.1999r.
Wobec powyższego uznać należy, że wniosek z dnia 6.11.2000r o wznowienie postępowań zakończonych tymi decyzjami, złożony został po terminie.
Dlatego też decyzja o odmowie wznowienia postępowania jest prawidłowa.
W związku z tym, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.