Uzasadnienie
Starosta D. decyzją z [...] lutego 2011 r., na podstawie art. 30 ust.2 ustawy z 7.
07. 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia z 14 września 2010 r. dotyczącego "budowy altany - oranżerii o powierzchni do 25m2, wznoszonej systemem gospodarczym" na działce nr 1 położonej przy ulicy [...] w D. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że 14 września 2010 r. do organu wpłynęło zgłoszenie W.D. w sprawie zamiaru wykonania prac opisanych wyżej.
W dniu 29 października 2010 r. organ wniósł sprzeciw do złożonego zgłoszenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia podnosząc między innymi, iż wyznaczony przez Starostę D. postanowieniem z [...].
09. 2010 r. termin do uzupełnienia zgłoszenia był zbyt krótki. Wobec powyższego, postanowieniem z [...] stycznia 2011 r., organ nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów do w/w zgłoszenia wyznaczając 14-dniowy termin celem ponownego uzupełnienia braków. W zakreślonym terminie inwestor nie uzupełnił braków.
Odwołanie od ww. decyzji Starosty D. z [...]. lutego 2011 r. wniosła W.D., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Nadto wniosła o połączenie w jedną sprawę czterech spraw toczących się przed organem I instancji i potraktowanie ich jako prowadzonej z jednego wniosku w sprawie dwóch altan-oranżerii na działce nr 1 w D.. Wskazała, że załączniki do wniosku zostały przedłożone przez E.D. - jej pełnomocnika - w różnych terminach.
Wojewoda decyzją z [...] marca 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie dostarczył organowi w wyznaczonym terminie wszystkich brakujących dokumentów, to jest: aktualnej mapy z lokalizacją altany oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, spełniającego wymogi formalne. Z oświadczenia winno wynikać wyłączne prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem działka nr 1 jest współwłasnością jeszcze 16 osób i pozostałe osoby nie udzieliły odwołującej się zgody na wyłączne jej dysponowanie na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że każdy wniosek - zgłoszenie składany we właściwym organie, rozpatrywany jest oddzielnie. Powinien być zatem kompletny i spełniać wymogi formalne.
Nadto na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe połączenie wszystkich czterech spraw w jedną, w związku z czym inwestor winien złożyć do organu I instancji nowe zgłoszenie określając w nim ilość altan - oranżerii. Do wniosku należy dołączyć szkic lub kopię mapy zasadniczej na której należy nanieść projektowane obiekty oraz oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane - wypełnione zgodnie z przepisami prawa. Nadto organ II instancji wskazał, że podpisy na pełnomocnictwie należy uwierzytelnić notarialnie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniosła W.D., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skarżąca podniosła, że złożony przez nią wniosek był kompletny. Organ I instancji zażądał uzupełnienia wniosku o dokumenty, na które trzeba było długo czekać. Sukcesywnie dostarczane dokumenty zostały "podłączone do nowych spraw zarejestrowanych przez organ pod nowymi numerami" i skarżąca nie wie gdzie co się znajduje, stąd złożyła wniosek o połączenie spraw. Ponadto w toku postępowania została poinformowana przez organ, że powierzchnia działki nr 1 została zmniejszona i możliwe jest postawienie tylko jednego z dwóch planowanych obiektów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.
Skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek z innych powodów niż zostały w niej podniesione.
Już na wstęp trzeba wskazać, że zgodnie treścią z art. 30 ust 2 in fine, ust. 5, ust. 6 ustawy z 7.
- 07. 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., nr 156, poz. 118 ze zm.) organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji o sprzeciwie w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia albo doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Należy podkreślić, że organy administracji architektoniczno - budowlanej mają kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu tylko w okresie ww. wskazanym. Natomiast po upływie tego terminu organy tracą kompetencje do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu (por. wyrok WSA w Warszawie z 11.
- 12. 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1771/09. Lex 583637).
Należy również podkreślić, że 30 - dniowy termin do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, wskazany w przepisie art. 30 cyt. ustawy, ma charakter materialnoprawny, co nie pozostaje bez wpływu w przypadku wydania decyzji kasacyjnej w postępowaniu odwoławczym.
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że po zgłoszeniu w dniu 14.
- 09. 2010 r. przez W.D. zamiaru budowy altany -oranżerii do 25 m² na działce ewid. nr 1 w D. Starosta prawidłowo w drodze postanowienia z [...].
- 09. 2010 r., wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, wezwał wnioskodawczynie do uzupełnienia zgłoszenia.
Należy podkreślić, zgodnie z dominującą linią orzecznictwa, którą Sąd podziela, że nałożenie na inwestora w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia braków dokonanego zgłoszenia skutkuje przedłużeniem 30-dniowego terminu do wniesienia przez organ sprzeciwu. Powoduje bowiem, że 30-dniowy termin liczy się od początku tj. jest od daty w jakiej inwestor miał uzupełnić zgłoszenie.
W niniejszym postępowaniu postanowieniem z [...].
- 09. 20101 r. organ wyznaczył inwestorowi 7-dniowy termin na uzupełnienie wskazanych braków. Jak wynika z przedłożonych dokumentów w administracyjnych aktach sprawy ww. postanowienie zostało prawidłowo doręczone wnioskodawczyni w dniu 19.
- 10. 2010 r., a zatem należy uznać, że termin do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia dokonanego przez skarżącą upływał w dniu 25.11. 2010 r.
Trzeba wskazać, że Starosta D., który w sytuacji gdy W.D. nie uzupełniła w terminie 7 dni zgłoszenia wydał w dniu [...].
- 10. 2010 r. decyzję o sprzeciwie, dokonał tego prawidłowo, mieszcząc się w ustawowym terminie przewidzianym na złożenie sprzeciwu.
Mając jednak na uwadze specyfikę regulacji prawnej odnoszącej się zgłoszenia, w tym regulacji zawartej w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że do wykonywania robót można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie późnej niż w terminie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia, trzeba wskazać, że organy są ograniczone czasowo do wniesienia sprzeciwu, tracąc po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia względnie od upływu terminu wskazanego na uzupełnienie zgłoszenia – kompetencje do wydania decyzji o sprzeciwie. A zatem należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie wszystkie 3 decyzje wydane przez organy I i II instancji po 25 listopada 2010 r. były wadliwie i zostały wydane z naruszeniem prawa.
Należy stwierdzić, że gdy organ odwoławczy uchyla decyzję o sprzeciwie wydaną przez organ I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, to organ I instancji traci już kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Organ odwoławczy nie może bowiem uchylić decyzji o sprzeciwie i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa w sytuacji, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Oznacza to, że Wojewoda, który po rozpoznaniu odwołania inwestora wydał w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzję kasacyjną nie był uprawniony do wydania decyzji kasacyjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, ale mógł jedynie – uznając że decyzja z [...].
- 10. 2010 r. narusza prawo- uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie przed organem I instancji.
W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu decyzja Wojewody z [...] grudnia 2010 r. i decyzja o sprzeciwie wydana przez Starostę D. w dniu [...] lutego 2011 r. oraz utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja Wojewody [...] marca 2011 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 30 ust. 2, 5 i 6 Prawa budowlanego.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy p.p.s.a. stanowiący, że sąd uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - orzekł jak sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.