Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 977/09

Uzasadnienie

postanowienia z dnia 19 kwietnia 2010 roku.

W dniu 17 kwietnia 2009 roku A.M. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2009 roku (znak: [...]) utrzymującą w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia budowę.

Przedmiotowej decyzji zarzucił:

1. - naruszenie art. 35 ust. l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu przez organ orzekający, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
2. - naruszenie art. 77 § l w związku z art. 7 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na uchybieniu przez organu orzekający obowiązkowi wynikającemu z w/w przepisów w zakresie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący pełnego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie,
3. - naruszenie § 19 w związku z § 20 - Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia l października 1993 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w oczyszczalni ścieków poprzez jego niezastosowanie w sprawie, skutkujące brakiem właściwej dokumentacji określającej kategorie zagrożenia wybuchem pomieszczeń.

Przy takich zarzutach wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty M. z dnia [...] grudnia 2008 r., a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Strona przeciwna do skarżącej wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne.

Uczestnicy postępowania M.B. i A.B. w piśmie z dnia 24 marca 2010 roku wnieśli o uwzględnienie skargi.

W piśmie złożonym w dniu 15 kwietnia 2010 roku, skarżący cofnął w całości skargę i wniósł o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ppsa), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 145 § l pkt 2 ppsa, Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 156 § 1. Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi natomiast, że nieważność decyzji zachodzi, jeśli decyzja:

1. 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
2. 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
3. 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
4. 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,
5. 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
6. 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
7. 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Jak wynika z akt niniejszego postępowania, jak również z zarzutów podniesionych w skardze oraz okoliczności przytoczonych na ich uzasadnienie, w przedmiotowym wypadku brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja dotknięta jest sankcją nieważności. Z okoliczności sprawy nie wynika również aby cofnięcie skargi miało na celu obejście prawa.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę, w związku z czym niniejsze postępowanie sądowe podlegało umorzeniu, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 161 § l pkt l ppsa.