Uzasadnienie
Skarżący J.C. wniósł w dniu 21 maja 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 30 sierpnia 2011 r. Nr XI/65/11 w przedmiocie rozpatrzenia skargi J.C. na Burmistrza Miasta i Gminy S. dotyczącej odmowy zwrotu opłaty za przyłączenie do sieci wodociągowej. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 K.p..a. i z treści tej uchwały wynika, że skarga J.C. na Burmistrza jest bezzasadna.
Z akt sądowych wynika, że skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy S. o zwrot opłat za podłączenie do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Na ten wniosek skarżący otrzymał odpowiedź Burmistrza z dnia 4 sierpnia 2010 r. zawierająca informację, że J.C. uiścił opłaty w 2003 r. na podstawie zgodnej z ówczesnymi przepisami uchwały i dlatego nie może być żadna opłata zwracana.
Pismem z dnia 4 lipca 2011 r. skarżący zwrócił się do Wojewody [....] o interwencję w sprawie odmowy zwrotu opłaty. W tym piśmie skarżący wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy w S. bezprawnie i bez znajomości orzeczeń sądów administracyjnych odmawia zwrotu uiszczonych kwot za podłączenia do sieci.
Pismo to Wojewoda [....] przekazał Radzie Miejskiej w S. informując J.C. że jest to skarga na Burmistrza, a takie skargi są załatwiane w trybie art. 229 pkt 3 K.p.a. przez organ stanowiący.
Skarżący J.C. w swojej skardze domaga się zasądzenia zwrotu kwoty 1342 zł wraz z odsetkami i zbadania całej sprawy. Skarżący przedstawił przebieg postępowania wskazując, że jest on traktowany przez urzędników samorządowych w sposób lekceważący.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w S. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w skrócie jako "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Katalog aktów, które można skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego opisuje art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Nie ulega wątpliwości, że skarżący zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w S. podjętą na podstawie art. 229 P.p.s.a. w zakresie postępowania skargowego uregulowanego w art. 221-240 K.p.a.
Przedmiotem takiego postępowania może być w szczególności ocena, czy właściwy organ należycie wykonuje swoje obowiązki, czy zaniedbuje je, bądź też ma miejsce naruszanie praworządności, interesów skarżącego bądź przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie sprawy (art. 227 K.p.a.). O tym, czy pismo jest skargą czy innym żądaniem decyduje jego treść, a nie forma zewnętrzna (art. 222 K.p.a.).
Niewątpliwie skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy w S. o zwrot uiszczonych kwot za podłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej i wodociągowej. Zwrotu wnioskowanej kwoty nie otrzymał i wniósł skargę do Wojewody na nieprawidłowe działanie Burmistrza, który narusza zasadę praworządności oraz nienależycie wykonuje swoje obowiązki. Skargę tą Wojewoda przekazał Radzie Miejskiej do załatwienia zgodnie z właściwością.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Rady Miejskiej w S., że wniesiona przez J.C. skarga na działanie Burmistrza należy do kategorii skarg uregulowanych w art. 227 i następne K.p.a.
Skarżący domagał się bowiem wypłaty określonej kwoty zarzucając, że Burmistrz Miasta i Gminy w S. błędne interpretuje prawo i nie stosuje się do orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w podobnych sprawach dotyczących unieważniania uchwał w przedmiotach wymierzania tych opłat. Tak zakreślony przedmiot sprawy nie mógł doprowadzić do wszczęcia postępowania administracyjnego, ponieważ w tym stanie faktycznym i prawnym, jaki ma miejsce w tej sprawie, wszczynanie postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej nie miałoby podstaw prawnych.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII K.p.a. (art. 221-240 K.p.a.), nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Tym samym skarga skarżącego wniesiona na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 30 sierpnia 2011 r. Nr XI/65/11 powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a to dlatego, że załatwianie takich skarg nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Załatwienie skargi w trybie wyżej opisanego postępowania polega na powiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia takiej skargi. Tym sposobem załatwienia może być uznanie, że skarga jest niezasadna.
Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd skargę odrzucił.
W postępowaniu przed sądem I. instancji nie ma podstaw prawnych do zasądzania zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony przeciwnej do strony skarżącej i to niezależnie od wyniku sprawy.