Uzasadnienie
II SA/Kr 978/05
Uzasadnienie Postanowienia z dnia 26 września 2005 r.
K.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę wskazując, że jej podstawę prawną stanowi przepis art. 227 kpa, a adresatem pretensji jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 21 października 2004 r. wniósł do Powiatowego Inspektora o wydanie odpisu decyzji i odpisów całej pozostałej dokumentacji zgromadzonej w sprawie [...], której przedmiotem było wykonanie ogrodzenia. Inspektor pismem z dnia 5 listopada 2004 r. odmówił wydania decyzji twierdząc, że skarżący nie jest stroną postępowania. W związku z powyższym skarżący w dniu 12 listopada 2004 r. wniósł skargę "na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego" do Starosty, a ten skargę tę przekazał Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 231 kpa.
W skardze K.R. nie sprecyzował wniosków ani żądań.
W przedłożonych aktach administracyjnych znajdują się:
- - postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. uznające, na podstawie art. 37 § 2 kpa, zażalenie K.R. z dnia [...] grudnia 2003 r. za nieuzasadnione wobec wydania w dniu 13 stycznia 2004 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji w sprawie;
- - adresowany do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek K.R. z dnia 21 października 2004 r. o wydanie odpisu decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. We wniosku jako podstawę żądania wskazano przepis art. 73 § 2 kpa i podano okoliczności mające uzasadniać istnienie po stronie wnioskującego interesu prawnego w postępowaniu zakończonym w/w decyzją;
- - pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2004 r., w którym odmawia się przyznania skarżącemu statusu strony i wydania odpisu decyzji;
- - odpis pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. adresowanego do skarżącego, stanowiącego udzieloną w trybie art. 238 § l kpa odpowiedź na jego skargę z dnia 12 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył;
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /w skrócie - ppsa/, Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Swoją kognicją sądy administracyjne nie obejmują zatem rozpoznawania skarg składanych w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga zaś K.R. wyraźnie do takiej podstawy nawiązuje. Co więcej, w skardze tej nie zawarto żadnych sformułowań pozwalających na odmienne określenie jej przedmiotu. W szczególności brak jest wskazania jakiegokolwiek elementu związanego z ewentualnym zarzutem bezczynności w rozumieniu przepisów w/w ustawy, w tym informacji o zażaleniu na niezałatwienie sprawy w terminie złożonym w trybie art. 37 kpa, stanowiącym warunek dopuszczalności skargi na bezczynność organu. Opisane powyżej postanowienie WINB z dnia [...] lutego 2004 r. nie dotyczy wszak kwestii wydania odpisu decyzji, lecz znacznie wcześniej i w innym stanie sprawy podniesionej kwestii niezałatwienia sprawy ogrodzenia.
W tej sytuacji skargę K.R. należało uznać za niedopuszczalną i jako taką, na podstawie art. 58 § l pkt 6 ppsa odrzucić.