Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 marca 2002 r. ([...]) Wojewoda i utrzymał w mocy orzeczenie Starosty z dnia [...]2002 r. ([...]) o utracie przez W.S. prawa do zasiłku od dnia [...]2002 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Jako podstawę prawną decyzji organ drugiej instancji powołał art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r Nr 6 poz. 56 ze zm.) oraz obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 27 września 2000 r w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze działania powiatowych urzędów pracy (M.P. z 2000 r Nr 30 poz. 636).
Powołany przepis ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS (op. cit.) stopa bezrobocia na obszarze Powiatu K. na dzień [...] roku poprzedzającego dzień nabycia przez W. S. prawa do zasiłku, tj. na dzień [...] 2000 r. wynosiła 9,7 %, a więc nie przekroczyła przeciętnej stopy bezrobocia w kraju wynoszącej 13,6 %.
Skoro zasiłek dla bezrobotnych W.S. pobierała od dnia [...] 2001 r. to okres jego upływał z dniem [...] 2002 r.
W skardze na powyższą decyzję W.S. określiła rozstrzygnięcie jako krzywdzące, gdyż nikt jej nie przyjmie do pracy ze względu na wiek oraz stan zdrowia. Z tego powodu skarżąca, jak należy domniemywać, domaga się przedłużenia prawa do zasiłku.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł ojej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu regulujące zagadnienia związane z przyznawaniem świadczeń i okresem ich wypłaty mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym możliwości uznaniowego przyznawania zasiłków lub dowolnego przedłużania okresów ich wypłaty.
Wojewoda prawidłowo ustalił w zaskarżonej decyzji, iż W. S. prawo do zasiłku przysługiwało tylko przez 6 miesięcy, zgodnie z powołanymi na wstępie przepisami.
Zauważyć jednak należy, że W. S. nabyła prawo od dnia [...] 2001 r., a zatem uprawnienie to przysługiwało jej do dnia [...] 2002 r. zgodnie bowiem z art. 57 § 3 kpa terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniu terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było, ostatnim dniu tego miesiąca.
Ponadto myśl art. 23 ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, za każdy dzień kalendarzowy.
Tymczasem Starosta decyzją z dnia [...] 2002 r. orzekł o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku od dnia [...] 2002 r., a więc w dniu gdy W.S. prawo do powyższego świadczenia jeszcze przysługiwało. Wojewoda nie zwrócił uwagi na istotne naruszenie przez ten organ przepisów art. 57 § 3 kpa oraz art. 23 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Utrzymując w mocy wadliwe rozstrzygnięcie dodatkowo naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 pkt 1 lit a w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, której zastosowanie do rozstrzygnięcia sprawy niniejszej wynika z treści art. 97 § 1 ustawy z tej samej daty - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 i 1271).