Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku G. W., odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wygaszenia decyzji nr [...] [...].[...]/2015 z dnia 26 sierpnia 2015 roku o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku biurowo - usługowego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną (w tym budową zjazdu z ul. [...]) oraz zagospodarowaniem terenu zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...] (cześć), [...], [...], [...], [...], [...] (część) obr. [...], a w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na działkach nr [...] (cześć), [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. przy ul. [...] [...] w K.".
Pismem z dnia 9 maja 2017 r. zażalenie na powyższe postanowienie wniósł G. W..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm.) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie. Dla poparcia swojego stanowiska organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych.
Pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2017 r., zarzucając mu naruszenie art. 101 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje, oraz art. 134 k.p.a. przez wydanie postanowienia o niedopuszczalności zażalenia pomimo braku istnienia przesłanek do wydania takiego rozstrzygnięcia. M. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest złożenie jej na akt lub czynność (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonym – zasadniczo – w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyznaczając zakres postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego ustawodawca nie posłużył się zatem – jak w odniesieniu do decyzji – klauzulą generalną, lecz metodą enumeracji pozytywnej – w tym sensie, że wymienione zostały określone kategorie postanowień, na które skarga przysługuje. A contrario pozostałe postanowienia nie mogą być samoistnym przedmiotem kontroli sądowej.
Gdy idzie o postępowanie administracyjne (jurysdykcyjne), wydane w nim postanowienie – aby mogło być przedmiotem skargi – musi należeć do kategorii postanowień: 1) na które służy zażalenie;
- 2) kończących postępowanie;
- 3) rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia do żadnej z tych kategorii nie należy. Wspomniane postanowienie, wydawane przez organ odwoławczy, jest od razu ostateczne – nie przysługuje od niego żaden zwyczajny środek prawny, w szczególności zażalenie; nie kończy postępowania – postępowanie po jego wydaniu toczy się nadal; rozstrzyga li tylko kwestię procesową – nie rozstrzyga istoty sprawy, co więcej, niepodobna zaliczyć go nawet do postanowień o konotacji materialnej (jest postanowieniem stricte procesowym).
Postanowienie o niedopuszczalności zażalenia (wydawane przy odpowiednim zastosowaniu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a.") nasuwa oczywiście skojarzenie z postanowieniem o niedopuszczalności odwołania (wydawanym wprost na podstawie art. 134 k.p.a.), na które skarga do sądu administracyjnego przysługuje. Ale różnica między tymi postanowieniami jest – z punktu widzenia rozważanego zagadnienia – fundamentalna: to drugie, w przeciwieństwie do pierwszego, kończy postępowanie w sprawie.
Wydane w postępowaniu administracyjnym (jurysdykcyjnym) postanowienie o niedopuszczalności zażalenia z pewnością nie ma też znamion innego przedmiotu zaskarżenia, wobec czego rozważanie dopuszczalności wniesienia na nie skargi w kontekście innego przepisu niż art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w założeniu nie wchodzi w rachubę.
Skarga do sądu administracyjnego na wydane w postępowaniu administracyjnym (jurysdykcyjnym) postanowienie o niedopuszczalności zażalenia jest zatem niedopuszczalna. Pogląd ten jawi się jako ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienie WSA w Krakowie z 7 grudnia 2015 r. sygn. II SA/Kr [...] i postanowienie NSA z 27 kwietnia 2016 r. sygn. I OSK [...]; postanowienie WSA w Krakowie z 21 października 2016 r. sygn. II SA/Kr [...] i postanowienie NSA z 7 lutego 2017 r. sygn. II OSK [...]).
Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu – wobec odrzucenia skargi – Sąd postanowił zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł, orzekając jak w pkt 2 sentencji postanowienia.