Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia 19 października 1998 r., znak [...], na podstawie art.103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.), art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), art. 104 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz miejskich stref usług publicznych (Dz. U. z 1995 r. Nr 141, poz. 692), nałożył na P. P. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...], obr. [...], przy ul. K. w K..
Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Wojewoda decyzją z dnia 29 grudnia 1998 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 19 października 1998 r., znak [...].
Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Naczelnego Sadu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w K. wniósł w terminie S. G..
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego S. G. podał w piśmie z dnia 20 listopada 2008 r., że w wyniku zniesienia współwłasności nieruchomości nie jest już właścicielem nieruchomości położonej przy ul. K. w K. (działka nr [...], obr. [...]), a jego następcą prawnym jest uczestnik R. G..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 562/11 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Od tego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził między innymi, że w związku ze zbyciem nieruchomości przez S. G. na rzecz R. G., to nabywca prawa własności przedmiotowej nieruchomości po S. G. winien oświadczyć, czy jako następca prawny S. G. podtrzymuje skargę przez niego wniesioną, czy też ją cofa. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to R. G. jest w tej sprawie uprawnionym do podtrzymania lub cofnięcia skargi, a więc winien być traktowany jako skarżący.
Na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie R. G. cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy na podstawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. R. G. cofnął skargę.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", strona skarżąca może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę.
W niniejszej sprawie żadna z wyżej wymienionych negatywnych przesłanek uniemożliwiających uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne nie zachodzi. Sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących nieważnością kwestionowanego aktu ani nie stwierdził, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. Zatem cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i skuteczne.
W związku z powyższym biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało postępowanie sądowe w tej sprawie umorzyć.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zwrócił stronie cały uiszczony wpis od skargi.