Uzasadnienie
Decyzją Starosty K. nr: [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi G.F. pozwolenia na budowę: budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji, centralnego ogrzewania, gazu i elektryczną oraz teren utwardzony, dojazdy (z dwoma miejscami postojowymi) i dojścia — na działce o nr [...] w m. R. gmina Z. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli K.O. i K.N..
W toku postępowania odwoławczego doręczono organowi II instancji pełnomocnictwo udzielone przez K.N. dla M.S. upoważniające pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy w toku postępowania administracyjnego. Po wydaniu decyzji przez organ I instancji K.O. udzieliła pełnomocnictwa K.N. do reprezentowania mocodawczyni w toku postępowania administracyjnego.
Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze stwierdzając, że odwołania wniesione przez K.O. i K.N. zostały wniesione przez osoby nieposiadające przymiotu strony postepowania.
W uzasadnieniu wskazano, że brak prawnych możliwości rozpatrzenia odwołania zachodzi w sytuacji, gdy wniesione zostało ono przez osobę nie będącą stroną postępowania. Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie od decyzji administracyjnej służy stronie. Stroną natomiast, zgodnie z art. 28 K. p. a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny czy obowiązek. Art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
W tej sprawie stroną nie jest ani K.O., którą błędnie uznał za stronę organ I instancji, ani też stroną nie jest K.N.. Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], której współwłaścicielem jest K.N., nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Działka nr [...] stanowi wewnętrzna drogę dojazdową. Jednak pomimo podnoszonej przez skarżącego okoliczności, iż do działki inwestycji dojazd odbywa się i odbywać się będzie częściowo z wykorzystaniem działki nr [...], to zgromadzony materiał dowodowy tego nie potwierdza. Organ odwoławczy odniósł się zarzutów odwołań.
Wobec stwierdzenia, że odwołania pochodzą od osób niebędących stronami postępowania, nie nastąpiło skutecznie wszcząć postępowania odwoławczego – a prowadzenie postępowania odwoławczego, z odwołań wniesionych przez K.O. i K.N., stało się bezprzedmiotowe. W sytuacjach gdy odwołanie składane jest przez osobę, nie będącą stroną w sprawie, postępowanie odwoławcze, wszczęte jej odwołaniem, podlega umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.
Decyzję organu odwoławczego doręczono w dniu 15 maja 2013 r. pełnomocnikowi K.N., M.S.. W dniu 29 maja 2013 r. decyzją ta doręczono pełnomocnikowi K.O. – K.N.
Skargi na powyższą decyzję w dniu 28 czerwca 2013 r. wnieśli K.O. i K.N.. Skarga K.O. została postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2013 r. odrzucona.
W skardze K.N. zarzucono naruszenie przepisu art. 28 ust 2 oraz art. 5 Prawa budowlanego, a także art. 7 i 77 K.p.a. oraz przepisu art. 10 K.p.a. Skarżący podniósł, że w sprawie naruszono procedurę administracyjną, bowiem nie przeprowadzono postępowania dowodowego w zakresie dowodów wnioskowanych w piśmie przez skarżącego w postaci wizji lokalnej na przedmiotowej działce. Ponadto naruszono zasadę czynnego strony w sprawie, bowiem pomimo zgłoszenia się do sprawy pełnomocnika nie został on zawiadomiony przez organy administracyjne obu instancji o podejmowanych czynnościach uzupełniających postępowanie dowodowe, jak również nie zostały skierowane go niego pisma w toku postępowania uzupełniającego prowadzonego na polecenie organu II instancji przez Starostwo Powiatowe. Wskazując na powyższe uchybienia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżący podniósł, że wzajemne zestawienie norm prawnych wynikających z art. 28 oraz 5 Prawa budowlanego pozwala na prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Podkreślił, że nadanie przepisowi rangi zasady ogólnej (generalnej), jako to ma miejsce w treści przepisu art. 5 Prawa budowlanego oznacza, że jego postanowienia wymagają skonkretyzowania w innych postanowieniach ustawy lub przepisów wykonawczych. W tej sprawie skarżącemu przysługiwał interes prawny pozwalający na zastosowanie normy ogólnej wynikającej z art. 5 Prawa budowlanego polegający na konkretyzacji jego uprawnień w konkretnych normach prawa materialnego.
W niniejszej sprawie zasada ogólna wyrażona w art. 5 Prawa budowlanego została skonkretyzowana w zakresie uprawnień skarżącego w przepisie § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - zapewniającym prawidłową szerokość drogi dojazdowej do budynku. W niniejszej sprawie brak jest prawidłowej szerokości szlaku drożnego, którym odbywa się dojazd do przedmiotowej inwestycji. Skarżący podtrzymał, że dojazd do terenu budowy odbywa się po działce stanowiącej jego współwłasność.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako złożona po terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." - skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd skargę wniesioną po terminie odrzuca.
Jak ustalono na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych, decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] doręczono pełnomocnikowi skarżącego, M.S. w dniu 15 maja 2013 r. (akta administracyjne postępowania odwoławczego, karta nr [...]). Nie ma więc racji skarżący zarzucając, że jego pełnomocnik został w ogóle pominięty w toku postępowania odwoławczego. Data odbioru w dniu 15 maja 2013 r. nie budzi najmniejszych wątpliwości i potwierdzenie osobistego odbioru tej decyzji zostało przez pełnomocnika podpisane.
Zatem termin do wniesienia skargi dla skarżącego K.N. na powyższą decyzję zaczął biec od dnia 15 maja 2013 r. i zakończył się w dniu 14 czerwca 2013 r. (piątek). Skargę zaś skarżący wniósł dopiero w dniu 28 czerwca 2013 r., a więc po terminie (dokładnie – w 14 dniu po terminie).
Wprawdzie skarżący jako pełnomocnik K.O. otrzymał także decyzję w dniu 29 maja 2013 r., ale była to decyzja skierowana do K.O., a K.N. pełnił funkcję pełnomocnika swojej mocodawczyni.
Tym samym data 29 maja 2013 r. do data rozpoczęcia biegu do ewentualnego wniesienia skargi dla K.O., a dnie dla K.N.. Skarga zaś K.O. została prawomocnie odrzucona wobec nie uiszczenia wpisu.
W przypadku, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma kieruje się nie wprost takiej stronie, ale pełnomocnikowi strony. Taki obowiązek wynika wprost z art. 40 § 1 K.p.a. Pismo zaś skierowane wprost do strony z pominięciem pełnomocnika nie wywoła skutku prawnego w postaci prawidłowego doręczenia go stronie.
Tym samym Sąd nie dostrzega także uchybień co do prawidłowości doręczania zaskarżonej decyzji Wojewody z 10 maja 2013 r. Skoro K.O. ustanowiła w toku postępowania administracyjnego (i tylko w zakresie postępowania administracyjnego) swoim pełnomocnikiem K.N., a K.N. ustanowił (także tylko w zakresie postępowania administracyjnego) swoim pełnomocnikiem M.S. – Wojewoda prawidłowo doręczył swoją decyzję pełnomocnikowi K.O. i pełnomocnikowi K.N.. Z chwilą zaś otrzymania decyzji przez pełnomocników, rozpoczął bieg termin wniesienia skargi do sądu administracyjnego dla każdej strony odrębnie. Dla strony K.O. od dnia 29 maja 2013 r., a dla strony K.N. od dnia 15 maja 2013 r.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący K.N. wniósł skargę z uchybieniem terminu.
Z tego powodu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi oznacza, że Sąd nie może ani ustosunkować się do zarzutów skargi, ani dokonać oceny zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji.
W powyższych okolicznościach należy także zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł, uiszczoną tytułem wpisu od skargi - na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.