Uzasadnienie
W dniu [...] Rada Gminy B, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) – w skrócie "u.s.g." w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 422) – w skrócie "u.o.p", podjęła uchwałę nr [...] w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej utworzenia na terenie nieruchomości położonej w miejscowości W. nr [...], ośrodka rehabilitacji zwierząt dziko występujących. W § 1 rzeczonej uchwały Rada negatywnie zaopiniowała wniosek L. S. dotyczący utworzenia na terenie nieruchomości położonej w miejscowości W. nr [...] gm. B ośrodka rehabilitacji zwierząt dziko występujących.
Pismem opatrzonym datą 21 listopada 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu 30 listopada 2016 r., L. S. w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia rzeczonej uchwały z powodu naruszenia art. 4 ustawy o ochronie przyrody oraz § 52 ust. 3 Statutu Gminy.
W dniu 30 listopada 2016 r. L. S. reprezentowany przez radcę prawnego P. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy B z dnia [...] nr [...], wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: § 52 ust 3 Statutu Gminy poprzez brak uzasadnienia projektu uchwały i art. 4 u.o.p. poprzez wyrażony w zaskarżonej uchwale brak dbałości o ochronę dzikiej przyrody na terenie Gminy.
Odpowiadając na skargę Rada Gminy B wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych na rzecz wnoszącego odpowiedź na skargę i przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność organu lub jego pełnomocników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Według art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4).
W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną wywiedzionej skargi stanowił przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., w myśl którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Z przywołanych wyżej norm prawnych wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi jest uprzednie, a więc przed wniesieniem skargi do sądu, wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, o czym świadczy chociażby zwrot "po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa". Wskazać w tym miejscu trzeba, że w uchwale 7 sędziów z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. I FPS 1/16 (Lex nr 2059055) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, skargę można wnieść najwcześniej następnego dnia po dniu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie czekając na doręczenie odpowiedzi organu na to wezwanie.
W motywach rzeczonej uchwały podkreślono, że jeśli wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma rzeczywiście dawać organowi sposobność naprawienia błędów prawnych, to istotnie organ powinien mieć zagwarantowany odpowiedni czas na reakcję. Wobec powyższego niespornym jest, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne zarówno przed złożeniem wezwania, jak i równocześnie, w tym samym dniu, co wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W realiach rozpoznawanej sprawy skarga jest niewątpliwie przedwczesna. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podobnie jak i skarga do sądu, pomimo tego, że zostały opatrzone różnymi datami ich sporządzenia, to jednak zostały wniesione tego samego dnia. Z poczynionych przed sąd ustaleń z urzędu wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone osobiście w siedzibie organu w dniu 30 listopada 2016 r. i zarejestrowane w dzienniku korespondencji, z kolei skarga została nadana na poczcie w tym samym dniu, co czyni ją niedopuszczalną i wyklucza prawną możliwość ustosunkowania się do meritum sprawy niniejszej.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W realiach rozpoznawanej sprawy sąd zobligowany był odrzucić skargę, o czym orzekł w sentencji postanowienia mając na względzie brzmienie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. ms