Uzasadnienie
II SA/Łd 1001/8
H.Ś. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych, w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji przeładunkowej odpadów komunalnych.
Z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, wynika, iż H.Ś. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną B.Ś. H.Ś. otrzymuje emeryturę w kwocie 3242 zł, B.Ś. zaś emeryturę w wysokości 878 zł. Dodatkowo skarżący uzyskuje dochód z gospodarstwa rolnego o powierzchni 4,58 ha w wysokości 270 zł. Skarżący wraz z żoną mieszkają w 100-metrowym domu. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący stwierdził, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Wskazał, że jedynym jego źródłem utrzymania jest emerytura. Choruje na nadciśnienie, podobnie jak i żona, która dodatkowo cierpi na cukrzycę. Miesięczny koszt lekarstw skarżący określił na 300 zł. Dodał również, że oszczędności ulokował w funduszach inwestycyjnych i stracił je z uwagi na kryzys.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 oraz art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
W tej sytuacji uznać należało, iż wniosek skarżącego nie zasługuje uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony. W sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy. Skarżący wraz z żoną posiadają stałe dochody (łącznie 4390 zł), a także oszczędności (choć aktualnie ich wysokość uległa pomniejszeniu, ale nie utracie), które w zestawieniu z wysokością wpisu sądowego (500 zł), wykazanymi wydatkami związanymi z utrzymaniem i leczeniem oraz faktem, iż ewentualne inne i przyszłe koszty niewątpliwie rozłożone byłyby w czasie, pozwalają na przyjęcie, że poniesienie kosztów postępowania w sprawie nie doprowadzi do uszczerbku utrzymania koniecznego. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest rozwiązaniem wyjątkowym i może dotyczyć tylko tych osób, które znalazły się w sytuacji uniemożliwiającej ich poniesienie.
Jej celem jest umożliwienie dostępu do sądu osobom, które rzeczywiście nie mogą pokryć kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek dla utrzymania koniecznego należy rozumieć pozbawienie środków na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb, a więc kosztów wyżywienia, ubrania i zamieszkania. Uszczerbek w majątku strony, który wiąże się wyłącznie z obniżeniem, choćby niezbyt wysokiej, stopy życiowej nie uzasadnia przyznania prawa pomocy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.
LF