Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz.U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) stwierdził, w stosunku do S. K., uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...] Nr [...]. Wspomnianą decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. oraz art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy o świadczeniu pieniężnym (...), organ odmówił zmiany decyzji własnej z dnia 20 czerwca 1997 roku, nr 0423012435/1, przyznającej S. K. uprawnienie do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że stosownie do art. 129 § 2, w związku z art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o takiej możliwości i terminie do złożenia powyższego wniosku S. K. została pouczona we wskazanej decyzji z dnia 18 maja 2010r., zaś ową decyzję doręczono stronie w dniu 25 maja 2010 roku. Natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy S. K. nadała w urzędzie pocztowym w dniu 18 czerwca 2010 roku.
Na wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła St. K., podnosząc w jej treści, iż w czasie wojny najpierw, w okresie od lutego 1942 roku do sierpnia 1944 roku pracowała w Ł., w zakładach zbrojeniowych A, po czym została wywieziona do pracy do B., a następnie do U., gdzie przebywała do zakończenia wojny.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w granicach tak zakreślonej kognicji sądu stwierdzić trzeba, iż nie jest ona uzasadniona.
Stosownie do treści art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, zaś czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż strona postępowania po otrzymaniu decyzji dysponuje 14 dniami na złożenie odwołania w siedzibie organu, bądź nadania odwołania na adres tego organu za pośrednictwem poczty. Gdy organ odwoławczy oceni, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek – po myśli art. 134 k.p.a. - stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Należy podkreślić, iż powyższe wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej i nie jest zależne od swobodnego uznania organu.
Z niekwestionowanych przez skarżącą ustaleń organu bezspornie wynika, że skarżąca spóźniła się ze złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzję doręczono jej w dniu 25 maja 2010 roku, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nadała zaś w Urzędzie Pocztowym dopiero w dniu 16 czerwca 2010 roku.
Ze względu na powyższe wskazać należy, że bieg terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoczął się w dniu 26 maja 2010 roku, zaś ostatnim dniem do złożenia tego wniosku był dzień 8 czerwca 2010 roku. W tej sytuacji trafnie organ przyjął, iż skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Stosownie do dyspozycji art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Wobec powyższego rozstrzygnięcie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uznać należy za prawidłowe. Z akt sprawy ponadto nie wynika, aby skarżąca złożyła prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Z uwagi na powyższe, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. m.o.