Postanowienie WSA w Łodzi z 25 października 2010 r., II SA/Łd 1007/10

Rozpoznanie

w dniu 25 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J.D. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi J.D. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. AG

Sentencja

Dnia 25 października 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II Agnieszka Grosińska

Uzasadnienie

J.D. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych w związku ze skargą na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego.

Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Małżonkowie osiągają dochody z tytułu emerytury w łącznej wysokości 1.560 złotych. Skarżący posiada dom o powierzchni 50 m kw. W uzasadnieniu skarżący podał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Strona podała wysokość miesięcznych wydatków: energia elektryczna – 150 złotych, leki – 100 złotych, woda – 30 złotych, opał – 750 złotych, telefon – 56 złotych. Skarżący nie deklaruje posiadania majątku, oszczędności ani papierów wartościowych.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Biorąc zaś pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącego, należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należało mieć na uwadze, że skarżący wraz z żoną deklarują osiąganie dochodów wyłącznie z tytułu emerytur w łącznej wysokości 1.560 złotych. Uwzględniając zatem niezbędne wydatki podane we wniosku oraz koszty wyżywienia i utrzymania domu, należy stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków niezbędnych do uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu przed sądem administracyjnym bez uszczerbku w utrzymaniu siebie i rodziny.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

AG