Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzja z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego.
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji odmówił przyznania M. S. pomocy społecznej w formie zasiłku stałego wyrównawczego. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z unormowaniem art. 27 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie pełnoletniej, samotnej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód jest niższy niż kryterium dochodowe na osobę w rodzinie, określony na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy. Wysokość zasiłku ustala się w kwocie stanowiącej różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie, a posiadanym dochodem, przy czym kwota zasiłku nie powinna być niższa niż 19 zł. W stanie faktycznym sprawy, wnioskodawca – M. S. jest osobą niepełnosprawną o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką.
Źródłem utrzymania rodziny wnioskodawcy jest renta rodzinna matki. Dochód wynosił 1.117,31 zł, co daje na osobę 566,65 zł. Natomiast ustawowe kryterium dochodowe w stanie faktycznym sprawy wynosiło 712 zł, co na osobę stanowiło 356 zł. Wynika z tego, że dochód na osobę w rodzinie M. S. jest wyższy niż kryterium ustawowe, co uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia.
Po rozpoznaniu odwołania M. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach swojego stanowiska organ podał, iż z analizy akt wynika, iż wnioskodawca nie kwalifikuje się do przyznania zasiłku stałego wyrównawczego, gdyż dochód na osobę w jego rodzinie przekracza kryterium ustawowe. W tym stanie uznano, iż wydając kontestowaną decyzję organ I instancji nie naruszył obowiązujących przepisów prawa.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. S. wywodził, iż decyzje podjęte w sprawie są dla niego krzywdzące, gdyż jest osobą chorą, co potwierdza orzeczenie komisji lekarskiej, która stwierdziła u niego umiarkowany stopień niepełnosprawności. Pozostaje na utrzymaniu matki – rencistki. Jedyne źródło ich dochodu stanowi renta matki, a stan jego zdrowia coraz bardziej się pogarsza. Środki finansowe, jakimi dysponuje nie wystarczają nawet na pokrycie podstawowych potrzeb egzystencjalnych.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji.
Jak wynika z akt sądowych skarżący – M. S. zmarł w dniu 10 kwietnia 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
Następstwo prawne stron dotyczy wyłącznie praw zbywalnych lub dziedzicznych.
Po myśli art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom posiadającym obywatelstwo polskie, zamieszkującym i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2b ustawy o pomocy społecznej). Przyznanie pomocy społecznej jest uzależnione, w szczególności od ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej choroby (art. 3 ustawy o pomocy społecznej).
Z treści powołanych przepisów wynika, iż prawo do pomocy społecznej nie jest prawem zbywalnym lub podlegającym dziedziczeniu. Nie znajduje więc tutaj zastosowania regulacja art. 161 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozwalająca następcom prawnym na wstąpienie do toczącego się postępowania. Wobec czego, w sytuacji śmierci skarżącego, postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym należało umorzyć w oparciu o art. 161 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.