Postanowienie WSA w Łodzi z 15 grudnia 2006 r., II SA/Łd 1018/06

Rozpoznanie

w dniu 15 grudnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej p o s t a n o w i ł: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi

Sentencja

Dnia 15 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka

Uzasadnienie

W dniu 30 października 2006 roku J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 6 listopada 2006 roku skarżąca skierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. pismo z prośbą o wycofanie skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W dniu 29 listopada 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przekazało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi skargę wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz pismem skarżącej z prośbą o wycofanie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepisy obowiązującego prawa stanowią, iż skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże w świetle przepisu art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm – w skrócie p.p.s.a.) sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością.

W celu oceny skuteczności cofnięcia skargi należy dokonać analizy postępowania organu administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Podstawę do oceny przez sąd działań administracji daje przepis art. 3 par. 1 p.p.s.a. oraz przepis art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

W świetle okoliczności przytoczonych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji należy dojść do przekonania, że czynność cofnięcia skargi nie stanowi obejścia prawa. Brak jest też podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymany zostałby w mocy akt dotknięty nieważnością.

Należy więc stwierdzić, iż nie występują w sprawie okoliczności stanowiące podstawę do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Zatem czynność rezygnacji z dochodzenia przed sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Sąd, a jej konsekwencją na podstawie przepisu art. 161 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. jest umorzenie postępowania.

Z tych względów orzeczono jak powyżej.