Uzasadnienie
II SA/Łd 102/13
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami. W dniu 24 maja 2013 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jako kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu zostały określone przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.Nr 163 poz. 1349).
W rozpatrywanej sprawie wysokość wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej ustala się zgodnie z przepisem § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia i wynosi ona 120 złotych. O wysokości wynagrodzenia orzeczono mając na uwadze postanowienie § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, wynagrodzenie podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.
AG