Uzasadnienie
II SA/Łd 1024/11
Uzasadnienie
M.O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca jest osobą samotną i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżąca uzyskuje emeryturę w wysokości 1167,44 złotych, zajmuje mieszkanie komunalne o powierzchni 25 m kw. Strona oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu skarżąca podała, że wydatki na czynsz to kwota rzędu 253 zł, energię elektryczną – ok. 30 zł, wodę – 44 zł, a leki – 150 zł. Jednocześnie wnioskodawczyni oświadczyła, iż nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Biorąc zaś pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą, należy stwierdzić, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie w całości.
Przede wszystkim należało mieć na uwadze, że skarżąca uzyskuje dochody w wysokości 1.167 złotych, dochody te muszą pokryć utrzymanie osoby starszej i schorowanej, a więc i wydatki na zakup leków. Oznacza to, że przy uwzględnieniu wysokości osiąganych przez skarżącą dochodów, a także nadając pierwszeństwo wydatkom na opiekę medyczną i zakup leków, należy uznać, że skarżąca nie posiada środków na udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG