Uzasadnienie
W dniu 25. października 2005 roku W. i W. małżonkowie P. wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], znak: [...], uznające za nieuzasadnione zażalenie W. i W. małżonków P. na niezałatwienie w terminie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na: budowie obiektu handlowego o powierzchni całkowitej 4500 metrów kwadratowych, w tym powierzchni sprzedażowej 2000 metrów kwadratowych wraz z zasilaniem, budowie parkingu do 250 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, placów manewrowych i postojowych dla samochodów dostawczych, przewidzianej do realizacji w Z. przy ulicy A (działki o nr ewidencyjnych [...], [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przepisy obowiązującego prawa wyznaczają precyzyjnie sytuacje, w których można wystąpić ze skargą do sądu administracyjnego. Przepis art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.) stanowi, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszym postępowaniu skarżący wywiedli skargę na postanowienie wydane przez "organ wyższego stopnia", w trybie przepisu art. 37 ust. 1 k.p.a., a więc po rozpatrzeniu zażalenia skarżących na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35 lub art. 36 k.p.a.. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie przepisu art. 37 par. 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 par. 1 k.p.a..
Jednocześnie stanowisko organu wyższego stopnia - jako część postępowania zarzucającemu organowi bezczynność - nie może być przedmiotem odrębnego zaskarżenia zażaleniem do organu wyższego stopnia czy też skargą do sądu administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 24. maja 2001 roku w sprawie IV S.A. 572/99, ONSA 2002/3/116)
Mając na uwadze, iż w niniejszej sprawie skarga została wywiedziona od niesamoistnego rozstrzygnięcia wydanego w ramach konkretnego postępowania, co do którego ustawa nie przewiduje możliwości samodzielnego zaskarżenia, to uznać wypada, iż taka skarga jako niedopuszczalna "z innych powodów" w rozumieniu przepisu art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a., podlega odrzuceniu (art. 58 par. 1 p.p.s.a.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.