Uzasadnienie
II SA/Łd 1043/05
Burmistrz W. decyzją z dnia [...] ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalno – handlowego oraz budowie budynku gospodarczego i wiaty garażowej w zabudowie mieszkaniowo – usługowej na działce nr ewidencyjny 502 położonej w W. Decyzją tą organ m.in. ustalił gabaryty budynku mieszkalnego, w tym długość do 45 m, szerokość do 30 m. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...].
Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz W. na podstawie art. 113 §1 k.p.a. sprostował z rzędu błąd w decyzji z dnia [...], polegający na wpisaniu długość budynku do 45 m i szerokość budynku do 30 m, podczas gdy powinno być długość 25 m, szerokość do 10m. W uzasadnieniu organ podał, iż przy pisaniu projektu decyzji doszło do błędnego wpisania długości i szerokości budynku mieszkalnego.
A. i L. D. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Podnieśli, iż błędy pisarskie nie powinny się zdarzać w decyzji organu i że są one zbyt częste. Podnieśli również zarzut, iż otrzymali postanowienie, sygnowane datą 1.07.2005r. dopiero w dniu 4 sierpnia 2005r.
Burmistrz W. udzielił skarżącym pisemnego wyjaśnienia, iż postanowienie wydane zostało w dniu [...], a jedynie pracownik je sporządzający wpisał omyłkowo datę 1 lipca 2005r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium stwierdziło, iż błąd zawarty w decyzji ustalającej warunki zabudowy jest oczywistą omyłką pisarską. O tej oczywistości świadczy zdaniem organu porównanie treści decyzji z wnioskiem osób występujących o ustalenie warunków zabudowy. Sprostowanie polegało na okręceniu gabarytów budynku zgodnie z wnioskiem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie A. i L. D. wnieśli o stwierdzenie nieważności postanowienia Burmistrza z dnia [...] zarzucając, iż doszło do jego wydania z rażącym naruszeniem prawa, gdyż sprostowano błąd nie podlegający sprostowaniu w tym trybie. Skarżący podnieśli ponadto, iż już we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wadliwie zostały określone parametry budynku. W skardze A. i L. D. kwestionowali również decyzję o warunkach zabudowy terenu. W tej części skarga została wyłączona do odrębnego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, dalej w skrócie ustawa o p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą w/w okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.
Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 113§ 1 k.p.a. organ może z urzędu lub na żądanie strony sprostować błędy pisarskie i rachunkowe lub inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przez błąd pisarski należy rozumieć widoczne, wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widoczne niezamierzone opuszczenie wyrazu lub grupy wyrazów. Sprostowanie nie może dotyczyć mylnych ustaleń faktycznych, nie może ono również zmierzać do wydania odmiennej decyzji. W ocenie sądu błąd polegający na wadliwym ustaleniu gabarytów planowanej inwestycji w decyzji ustalającej warunki zagospodarowania nie mieści się w kategorii błędów podlegających sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. Jest to błąd merytoryczny, wynikający z wadliwych ustaleń organu, gdyż ustalenie wymiarów inwestycji stanowi element istotny decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sąd przy tym nie ma nawet możliwości skontrolowania, czy w postanowieniu o sprostowaniu zamieszczono wymiary budynku zgodne z wnioskiem inwestora a to z uwagi na brak tegoż wniosku w aktach sprawy.
Zarzut dotyczący terminu wydania postanowienia o sprostowaniu orzeczenia nie jest o tyle zasadny, że organ władny jest dokonać sprostowania w każdym terminie, nie będąc ograniczony upływem czasu. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na ocenę zasadności skargi.
Z uwagi na to, że organ dopuścił się istotnego naruszenia przepisu art. 113 § 1 k.p.a., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 21 lit. "a" ustawy o p.s.a.