Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 zw. z art. 127 §3 ustawy z dnia 14.czewrca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 pkt 2 lit a, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1,2, i 4 ustawy z dnia 31.maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. nr 87, poz.395 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku K. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...], odmawiającą zmiany decyzji własnej z dnia [...] nr [...] o przyznaniu wnioskodawczyni uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej w wymiarze 9 miesięcy.
W uzasadnieniu wskazał, iż ponowny wniosek K. S. z dnia 21.kwietnia 2010r. został zakwalifikowany jako żądanie zmiany decyzji ostatecznej o przyznaniu przedmiotowego świadczenia w trybie art. 155 k.p.a. Ponieważ jednak brak było podstaw do uwzględnienia wniosku, odmówiono zmiany decyzji z dnia [...] nr [...].
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie K. S. podniosła, iż składała wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich, dołączając stosowną rekomendację Zarządu Związku A w Ł. Uprzednie wystąpienie o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji, związane było z faktem braku możliwości udokumentowania pobytu w obozie przesiedleńczym przy ul. A w Ł. Uzyskawszy zaś informację, iż podstawą do ubiegania się o przyznanie uprawnień kombatanckich jest również pobyt w obozie deportacyjnym w B., udokumentowany przezeń wystąpiła z wnioskiem o przyznanie "dodatku kombatanckiego".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, podnosząc, iż decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu z dnia [...] oraz umorzono postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej, kwalifikując jednocześnie złożony przez skarżącą wniosek jako żądanie przyznania uprawnień kombatanckich i nadając mu stosowny bieg.
W piśmie z dnia 12.października 2010r. skarżąca oświadczyła, iż pomimo decyzji autokontrolnej organu, popiera wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego ma miejsce wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych, przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z akt administracyjnych wynika, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] wydaną w trybie autokontroli uchylił zaskarżoną do Sądu decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję własną z dnia [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej. Jednocześnie wskazał również, iż przedmiotem odrębnego procesowania będzie żądanie skarżącej, obejmujące przyznanie jej uprawnień kombatanckich. Rozstrzygnięcie wspomniane jest ostateczne. Zatem skarżona decyzja utraciła byt prawny na skutek jej uchylenia. W tej sytuacji, skoro decyzja, przeciwko której skarga była skierowana, została wyeliminowana z obrotu prawnego postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co skutkuje jego umorzeniem.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.