Uzasadnienie
II SA/Łd 1065/09
M.S. i K.G. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...] r. nr [...] orzekającego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz o zwrocie wniosku, jako złożonego po upływie ustawowego terminu.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie, argumentując, iż zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych uregulowany został w art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W myśl wspomnianego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...] r. nr [...] orzekającego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz o zwrocie wniosku, jako złożonego po upływie ustawowego terminu.
Zdaniem Sądu, wskazane powyżej postanowienie nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ustawy, objętych zakresem kognicji sądów administracyjnych, co skutkuje niedopuszczalnością skargi. Przede wszystkim podnieść trzeba, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą Sąd w pełni podziela podkreśla się, że konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia (art. 126 k.p.a.) powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) (pkt 1). Nawet jeżeli uzupełnienie decyzji zostało dokonane w formie decyzji, to nie jest to odrębna, samoistna decyzja ale właśnie dodatkowy składnik decyzji podstawowej i nie podlega on odrębnemu zaskarżeniu, a termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia stronie odpowiedzi (pozytywnej lub negatywnej) co do jej żądania w przedmiocie uzupełnienia (pkt 2). Taka sama sytuacja jest w przypadku, odmowy uzupełnienia decyzji, której organ dokonał w formie postanowienia.
Na postanowienie to nie służy bowiem zażalenie, co wynika wprost z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 111 k.p.a. (pkt 3). Na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to, tak jak i decyzja w przedmiocie uzupełnienia, nie stanowią samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzygają bowiem odrębnej sprawy (pkt 4) (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07 – Lex nr 505244).
W tej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. O powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
B.C.