Uzasadnienie
II SA/Łd 1067/09
E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. Decyzją tą SKO umorzyło postępowanie odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania m.in. E. S. od decyzji Wójta Gminy A. z dnia [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A na działce oznaczonej nr ewid. 341 w miejscowości B. w gminie A. Organ odwoławczy ustalił, że E. S. nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Odwołując się do regulacji ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.Nr 80, poz.717 ze zmianami) SKO wyjaśniło, że stronami postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są właściciele nieruchomości, na której inwestycja jest lokowana, natomiast mogą nimi być również właściciele nieruchomości sąsiednich ze względu na negatywne oddziaływanie inwestycji.
Skarżącą nie jest właścicielką ani nieruchomości objętej inwestycją, ani nieruchomości do tejże przylegającej lub znajdującej się w obrębie oddziaływania stacji. Zatem decyzja lokalizacyjna nie narusza prawa skarżącej, zaś powoływane w odwołaniu obawy co do zdrowia ludzi i okolicznych zwierząt mieszczą się w kategorii interesu faktycznego a nie prawnego.
W dniu 26 lutego 2010 roku skarżącą wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zarzucając, że decyzja ta stanowić może zagrożenie dla środowiska.
Na rozprawie w dniu 3 marca 2010 roku E.S. została zobowiązana do uzupełnienia wniosku i wskazanie przesłanek uzasadniających wniosek.
W dniu 15 marca E.S. złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej, nie wskazując żadnych danych rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.-), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sądy administracyjne weryfikują zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanych w postępowaniu rozstrzygnięć
Stosownie do treści art. 61 § 3. p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
O wymienionych w przepisie przesłankach wstrzymania wykonania decyzji skarżąca została pouczona na rozprawie w dniu 3 marca 2010 roku. Termin zakreślony do wskazania przesłanek, uprawdopodabniających zasadność wniosku upłynął bezskutecznie, skarżąca złożyła jedynie kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wniosek ten dotyczy jednak decyzji, nie wydanej w postępowaniu, które jest przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu po skardze E. S. z dnia 13 listopada 2009 roku. Zostanie on rozpoznany odrębnym rozstrzygnięciem, po upływie terminu do jego uzupełnienia.
Wracając na grunt rozpatrywanego wniosku, należy podkreślić, że sąd rozstrzyga o wstrzymaniu wykonania konkretnej decyzji, wskazanej we wniosku. Postępowanie w tym zakresie nie jest prowadzone z urzędu. Oznacza to, że sąd nie może rozważać ewentualnego wstrzymania decyzji, wyraźnie nie powołanej we wniosku.
Przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie jest zatem decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego. Przede wszystkim zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu, nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do wykonania. Jedynie w stosunku do decyzji, które mają przymiot wykonalności, można rozważać wstrzymanie ich wykonania.
Zaskarżona decyzja nie stwarza zagrożenia zaistnienia skutków, o których mowa w cytowanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca w lakonicznym uzasadnieniu wniosku odwołała się do faktu, że decyzja może stanowić zagrożenie dla środowiska, bliżej tych zagrożeń nie precyzując. Wprawdzie z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżąca obawia się, iż lokalizacja inwestycji wpłynie negatywnie na środowisko, w szczególności na obszary chronione. Jak już jednak wcześniej sąd wskazał, są to okoliczności, których nie dotyczy decyzja zaskarżona do sądu. Obawy co do skutków wykonania decyzji nie dotyczą z pewnością decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, stanowią jedynie merytoryczne zarzuty co do decyzji wydanej przez organ I instancji, której wniosek nie obejmuje.
Z uwagi na powyższe, wobec braku przesłanek, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a
- a. tp.