Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o nałaożeniu kary pieniężnej w wysokości 4000 zł za brak dowodu uiszczenia opłaty należnej za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych w trakcie wykonywania transportu drogowego. Jako adresata decyzji wskazał Przedsiębiorstwo Handlowe – Usługowe – Transportowe [...], adres [...] ul. [...].
H. L. w odwołaniu od tej decyzji wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że był przekonany, iż zakupił kartę opłaty drogowej z siedmiodniowym terminem ważności, płacąc za nią 20 zł. Natomaist patrol policyjny stwierdził, iż karta ma termin ważności 24 godziny.
Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wyjaśnił, że na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Procedura związana z wypełnianiem i uiszczaniem przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych została określona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.).
Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 87 ustawy o transporcie drogowym, podczas przewozu drogowego wykonywanego w ramach transportu drogowego lub na potrzeby własne przedsiębiorcy, kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu m. in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że wzory kart opłaty dobowej i siedmiodniowej dla pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 12 t zostały zamieszczone w załączniku nr 1 i 2 do cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych i powinny być stronie znane.
Zdaniem organu z chwilą zakupu karty opłaty drogowej strona miała obowiązek sprawdzić, czy zakupiona karta odpowiada dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu, z uwzględnieniem liczy osi. Dodatkowo należało sprawdzić termin ważności karty.
H. L. w skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i zwolnienie go od ponoszenia kary pieniężnej w wysokości 4000 zł.
Zarzucił naruszenie prawa przez mylne ustalenia faktyczne, a w szczególności nie wzięcie pod uwagę jego rzeczywistej sytuacji materialno – życiowej, a także tego, że działał przy zakupie karty opłaty drogowej pod wpływem błędu.
Zdaniem skarżącego pomyłka powyższa zaszła z tego względu, że zarówno wartość karty siedmiodniowej, jak i 24 - godzinnej wynosi 20 zł. Skoro opłacił kwotę 20 zł, czyli taką jak wysokość opłaty za 7 dni, to po jego stronie nie zachodzi wyłudzenie przejazdu po drodze krajowej bez dokonania stosownej opłaty.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wnosił o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 20 września 2004 r. skarżący oświadczył, że wykupił kartę 24 – godzinną, ale wypełnił ją na czas od 23 do 29 kwietnia 2003 r. Omyłkowo wykupił kartę dobową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępownia administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określajacym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które Sąd nie będąc związany granicami skargi wziął pod uwagę z urzędu.
W świetle przepisów art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, zaś decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty.
Przez określenie decyzja administracyjna należy rozumieć zewnętrzny akt władczy organu administracji publicznej, skierowany na wywołanie określonych skutków prawnych, określających sytuację prawną konkretnie oznaczonego podmiotu, w indywidualnej sprawie (sytuacji) [por. Małgorzata Jaśkowska, Marian Masternak, Eugeniusz Ochendowski - Postepowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 52.]
Stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać m. in. oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne (...).
Z powyższego wynika, że decyzja powinna zawierać oznaczenie strony, przy czym oznaczenie to musi być prawidłowe, gdyż związana z tym jest ściśle kwestia wykonania decyzji.
W niniejszej sprawie zwrócić należy uwagę, że skarżący w dacie wydania decyzji organu I instancji działał jako przedsiębiorca – H. L. Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowo – Transportowe [...] w S. [...], co wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 8 kwietnia 2003 r. Natomiast decyzja organu I instancji z dnia [...] skierowana została do Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowo – Transportowego [...].
Stosownie do art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej.
Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli [...], mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby własne [...] karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.
W niniejszej sprawie stroną postępowania (przedsiębiorcą) jest ponad wszelką wątpliwość H. L..
Wskazanie więc jako adresata decyzji przedsiębiorstwa a nie H. L. jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji nie do konkretnie oznaczonego podmiotu (strony postępowania).
A zatem w niniejszej sprawie wadliwie oznaczony został podmiot tj. adresat decyzji, co skutkuje naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. i uchyleniem decyzji organu administracji.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji winny wziąć również pod uwagę podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący wartości karty opłaty drogowej siedmiodniowej i 24 – godzinnej.
Powyższe powoduje, że decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
O wykonaniu zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ww. ustawy.