Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z dnia [...]roku nr [...] na podstawie art. 262 i 263 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., cytowanej dalej jako "K.p.a.") wezwał zobowiazaną M.P., właścicielkę nieruchomości położonej w K. przy ul. A nr 1, do wpłacenia w terminie 30 dni kwoty 5 183 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów wykonania zastępczego: sporządzenia orzeczenia o stanie technicznym budynku warsztatu krawieckiego usytuowanego na wyżej wymienionej nieruchomości. Organ wskazał, iż powyższe postanowienie jest konsekwencją ostatecznego postanowienia tego organu nr [...]z dnia [...] roku, którym w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 156, poz. 1118 z 2006 roku ze zm.), w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku, nałożono obowiązek przedłożenia orzeczenia o stanie technicznym budynku warsztatu krawieckiego.
Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącej M. P. – M. P. w dniu 6 lipca 2009 roku.
Pismem z dnia 14 lipca 2009 roku M. P. wniosła o "anulowanie postanowienia [...]" oraz jednocześnie zawiadomiła organ, iż nie jest pełnomocnikiem M. P. Na podstawie 50 K.p.a. organ wezwał M. P. do złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie ustania pełnomocnictwa udzielonego jej przez M.P. w formie aktu notarialnego (rep. A nr [...] z dnia 23 października 2002 roku).
Pismem z dnia 10 sierpnia 2009 roku M.P. wniosła o "uchylenie postanowienia nr [...] z dnia [...] w całości i stwierdzenie jego nieważności". Wskazała ponadto, że sporny obiekt został wzniesiony zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, a pełna dokumentacja jest w dyspozycji organów. Skarżąca równocześnie poinformowała organ, iż z dniem 1 sierpnia 2008 roku odwołała pełnomocnictwo udzielone M. P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez M.P. w imieniu M. P. w dniu 12 lipca 2009 roku, które zostało następnie uzupełnione pismem M. P. opatrzonym datą 4 maja 2009 roku.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 141 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi i jednocześnie podniósł, iż przepisy art. 262 i 263 K.p.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na ich podstawie, co oznacza, iż zażalenie jest niedopuszczalne.
W terminie przewidzianym ustawą M.P. zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Skarżąca ponowiła argumentację zawartą w zażaleniu i dodatkowo podniosła, iż została pozbawiona możliwości obrony swego stanowiska, gdyż do czasu wydania zaskarżonego postanowienia nie była informowana o przebiegu sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, a ponadto wskazując, iż wypowiedzenie pełnomocnictwa jest wiążące w stosunku do organu od chwili zawiadomienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, a więc jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W ocenie sądu, przy wydaniu kwestionowanego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jego uchyleniem.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia M. P. od postanowienia organu I instancji, którym - w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku - nałożono obowiązek przedłożenia orzeczenia o stanie technicznym budynku.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jeżeli zatem w przepisie będącym podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji (art. 262 i 263 K.p.a.) nie przewidziano zażalenia w odniesieniu do danego postanowienia, to ten środek zaskarżenia nie przysługuje stronie. Jednocześnie jednak warto zaznaczyć, iż strona nie jest całkowicie pozbawiona możliwości podważenia postanowień, od których zażalenie nie przysługuje, bowiem mogą one być kwestionowane w toku postępowania odwoławczego w razie wniesienia odwołania od decyzji (art. 142 K.p.a.).
Podkreślenia wymaga, że zażalenie ujęte w art. 264 § 2 K.p.a. nie ma zastosowania do art. 262 § 2 K.p.a. Bowiem art. 264 K.p.a. reguluje rozstrzygnięcia końcowe w sprawie kosztów postępowania (ustalenie końcowych kosztów postępowania, osób zobowiązanych do ich poniesienia oraz terminów i sposobu ich uiszczenia). Zaś w stosunku do postanowienia o zaliczce określonej na podstawie art. 262 § 2 k.p.a. - stanowiącej tylko składnik kosztów postępowania i pobieranej w toku trwającego postępowania administracyjnego – ustawodawca nie przewidział środka zaskarżenia.
Ponadto za nietrafny należy uznać zarzut skargi odnoszący się do nieinformowania strony o przebiegu postępowania. Nie bez znaczenia jest fakt, iż organ powiadomiono o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dla M. P. dopiero w lipcu 2009 roku, co znalazło potwierdzenie w sierpniu 2009 roku. Zatem wcześniej organ prawidłowo doręczał pisma w postępowaniu pełnomocnikowi M. P., bowiem w razie ustanowienia pełnomocnika brak jest podstaw prawnych do kierowania pism bezpośrednio do strony postępowania administracyjnego (art. 40 § 2 K.p.a.). Dopiero właśnie pominięcie pełnomocnika strony byłoby równoznaczne z pominięciem strony, co z kolei uzasadniałoby wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a.
Instytucja pełnomocnictwa została uregulowana w Kodeksie postępowania administracyjnego w sposób bardzo lakoniczny. Z tej przyczyny, w drodze analogii, warto podnieść, iż wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym (art. 42 § 1 p.p.s.a. i art. 94 § 1 k.p.c.). Jeżeli więc nawet pełnomocnictwo wygasa z chwilą jego wypowiedzenia, to przez analogię trzeba przyjąć, że wobec organu wypowiedzenie pełnomocnictwa odnosi skutek prawny dopiero z chwilą zawiadomienia go o tym (por. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2008 roku, sygn. akt I OSK 1199/07, Lex nr 513142).
W rezultacie należy stwierdzić, iż organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 134 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i w konsekwencji słusznie ocenił zażalenie M. P. za niedopuszczalne. Warto podkreślić, iż gdyby organ II instancji w niniejszym postępowaniu rozpoznał niedopuszczalny środek zaskarżenia dopuściłby się rażącego naruszenia prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
m.ch.