Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania H.P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki docieplenia ścian zewnętrznych i pokrycia dach blachodachówką budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. A 19 w Ł. Z ustaleń stanu faktycznego sprawy wynika, iż organ I instancji decyzją z dnia [...], Nr [...] po przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych przy modernizacji i rozbudowie budynku mieszkalnego. Organ w dniu 20 sierpnia 2003 r. przeprowadził oględziny obiektu, podczas których stwierdził, że inwestor wykonuje ocieplenie budynku, a także wykonał nową konstrukcję dachu i pokrył go blachodachówką.
W konsekwencji organ postanowieniem z dnia [...], Nr [...] wstrzymał prowadzone roboty budowlane. Następnie decyzją z dnia [...], na podstawie art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego nakazał H.P. rozbiórkę ocieplenia ścian zewnętrznych i pokrycia dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzja ta została odebrana przez H.P. w dniu 7 listopada 2003 r.
W dniu 27 listopada 2003 r. od decyzji powyższej H.P. wniosła odwołanie podnosząc, że konieczność dokonania napraw zgłosiła pismem z dnia 10 grudnia 1999 r. w organie administracji architektoniczno – budowlanej. Na pismo otrzymała odpowiedź, że są to roboty konserwacyjne i nie wymagają zgłoszenia ani zgody odpowiedniego organu.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy kontestowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach organ podał, że inwestor wykonał prace po tym jak organ postanowieniem z dnia [...] wstrzymał roboty związane z modernizacją i rozbudową obiektu. Następnie na skutek nie wykonania przez inwestora obowiązków określonych w decyzjach z dnia [...] i z dnia [...] orzekł o zaniechaniu robót. Zgodnie z art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ, w przypadku wykonania robót budowlanych, pomimo ich wstrzymania, w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części wykonanego po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu prac albo doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
W ocenie organu odwoławczego działania organu I instancji, są zgodne z prawem. Ustosunkowując się do argumentów odwołania dotyczących zgłoszenia dokonanego w roku 1999, organ podał, iż nie może być ono brane pod uwagę w aktualnym stanie faktycznym i prawnym sprawy tj. po wydaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Wobec tego, w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., kwestionowana w odwołaniu decyzja jest zgodna z prawem i brak jest podstaw do jej uchylenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H.P. podała, iż dokonała jedynie remontu polegającego na naprawieniu zniszczeń powstałych na przestrzeni lat, bowiem obiekt został wybudowany w 1936 roku. Roboty przez nią wykonane należy traktować jedynie jako prace konserwacyjne.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanego aktu).
Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.
Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
Z dokumentacji znajdującej się w aktach postępowania administracyjnego rozpoznawanej sprawy wynika bezspornie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została w dniu [...] i doręczona inwestorce H.P. w dniu 7 listopada 2003 r., co potwierdza dowód doręczenia odpisu decyzji. Jednocześnie inwestorka pouczona została o prawie wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od daty jej otrzymania.
Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem dla skarżącej w dniu 21 listopada 2003 r., tymczasem odwołanie H.P. wniosła dopiero w dniu 27 listopada 2003 r.
Doręczenie decyzji oznacza wprowadzenie jej do obrotu prawnego, a dla adresata decyzji uzyskanie rozstrzygnięcia w danej sprawie i ustalenie jego praw i obowiązków poprzez uzyskanie określonego stanowiska organu orzekającego w sprawie.
W art. 16 § 1 Kpa została z kolei ustanowiona ogólna zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Wzruszenie takiej decyzji jest bowiem możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie Postępowania administracyjnego. Jednym z nich jest wniesienie odwołania do organu II instancji w ustawowym terminie 14 dni.
Jeżeli zatem organ wyższego stopnia, działający jako organ odwoławczy wyda, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzję odnoszącą się do decyzji ostatecznej organu I instancji, to taka decyzja organu II instancji dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem art. 16 § 1 Kpa w związku z art. 127 § 1 i art. 129 § 2 Kpa (vide: wyroki NSA: z dnia 18.11.1999 r., I SA 330/99, LEX nr 48749 w Warszawie; z dnia 10.11.1999 r. IV SA 2273/98, LEX nr 48734 w Warszawie; z dnia 16.11.2001 r. V SA 235/00, LEX nr 81351 w Warszawie).
Wskazana sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrzył bowiem odwołanie H.P. wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, który nie został przywrócony, co stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 pkt 2 Kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 Kpa).
Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 200 i 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.
W oparciu o art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku.