Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu zażalenia A. M. K., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] nałożył na A. M. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] nakazującej A. M. K. wyłączenie z użytkowania prawej i poprzecznej oficyny budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A 39 wraz z wykonaniem doraźnych zabezpieczeń zagrożonych elementów poprzez podparcie i podstemplowanie, umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, oraz po wyłączeniu z użytkowania odłączenie budynku od sieci infrastruktury technicznej, zabezpieczenie budynku przed dostępem osób postronnych i umieszczenie na budynku zawiadomienia o zakazie jego użytkowania.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu zażalenia A. M. K., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.
A. M. K. wniósł skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego wnosząc o jego uchylenie i uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. W motywach skargi organ wskazał, iż nie mógł wykonać obowiązku wyłączenia budynku mieszkalnego z użytku, bowiem Gmina Miejska Ł. nie zapewniła lokatorom lokali zamiennych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.
W piśmie z dnia 19 stycznia 2015 roku skarżący oświadczy, iż cofa skargę, bowiem złożył w organie pierwszej instancji wniosek o umorzenie nałożonej grzywny i jest przekonany, iż tenże wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona skarżąca może cofnąć skargę, co wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.").
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia w ściśle określonych sytuacjach, które wprost wynikają z uregulowania przepisu art. 60 P.p.s.a.
Sąd uznał cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie za dopuszczalne.
W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., podlega umorzeniu. O zwrocie wpisu sądowego sąd postanowił na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
LS